Ευτυχία*

Ευτυχία*

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

YOUTH.

λΕΜΟΝΟΔΑΣΟΣ.

Δεν συνέβη καμία μεταβολή στη ζωή μου. Δεν ξέρω πού να αποδώσω αυτή τη διάθεση που αισθά­νομαι απόψε να δω τις σκέψεις μου αραδιασμένες επάνω στο χαρτί. 
Δεν αισθάνομαι καμία κλίση στην φιλολογία, ούτε είμαι ερωτευμένος. Ο έρως; Κάποιος είπε πως είναι μία εφεύρεσις που ο καθένας τη νομίζει δική του. Εγώ δεν είμαι εφευρέτης. Είμαι αρχιτέκ­των, ένα μυαλό θετικό.
Το αποδίδω μάλλον στην επήρεια του μέρους που βρίσκομαι. Αισθάνομαι να με κυριεύει το αρχαίο πνεύμα της σαφηνείας που αγαπά τις ευθείες γραμ­μές και δεν αφήνει τίποτε συγκεχημένον. Θέλω κι εγώ να πιάσω τις ιδέες μου, που πότε τις βρίσκω και πότε τις χάνω, να τις συμμαζέψω, να τις τακτο­ποιήσω, να τις διαβάσω σαφείς και καθαρές. Πιθα­νόν όταν τις διαβάσω να μην τις αναγνωρίσω. Πάν­τως όμως, έστω και αν δεν τις αναγνωρίσω, είναι δικές μου. Κάποτε, οι άλλοι αναγνωρίζουν ευκολότερα από εμάς τους ίδιους ότι είναι δικό μας.
Την περασμένη εβδομάδα στο γραφείο, βρήκα μέσα σ’ ένα συρτάρι μια μικροσκοπική βεντάγια κο­κάλινη με μια μεταξωτή γαλάζια κορδελίτσα. Ρώτησα τίνος είναι. — Δεν θυμάστε πού τη φέρατε μαζί σας από το Παρίσι και την είχατε πάντα επάνω σας τις πρώτες ημέρες; Μου απήντησε ο υπάλληλος.
Πράγματι· δεν θυμούμαι, αλλ’ αφού το λέγει έτσι θα είναι.
Να δω τις σκέψεις μου αραδιασμένες. Δεν πρό­κειται μόνον για τις σκέψεις μου. Θα γράφω κάθε μέρα, ή όποτε αξίζει τον κόπο, ό,τι ενδιαφέρον βλέπω. Είναι ίσως από τεμπελιά. Οι συγγραφείς είναι ράτσα τεμπέληδων.
Είναι μάλλον μία διάθεσις περιπλανήσεως, περιπλανήσεως του πνεύματος. Είμαι βέβαιος ότι αυτή την στιγμή ένα πρόσωπο περπατεί έξω κάτω από το μαγικόν σεληνόφως μέσα σ’ ένα από τα θαυμασιότερα τοπία. Εγώ όμως δεν βγαίνω να το συναντήσω και κάθομαι εδώ κλεισμένος και γράφω. Θα γράφω κάθε μέρα ό,τι ενδιαφέρον βλέπω. Δεν ξεύρω αν εξακολου­θήσω. Πάντως αρχίζω από την σημερινήν ημέρα αν και δεν μου συνέβη τίποτε το ιδιαίτερο. Γράφω μάλιστα και την ημερομηνία 22 Μαρτίου 1924.

Διαβάζοντας το Λεμονοδάσος του Κοσμά Πολίτη

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΕΣ.

Αναζητώντας όλα αυτά τα κανονικά.

Κανονικό σπίτι.
Κανονική διακόσμηση.
Κανονικά έπιπλα.
Κανονικά χρώματα.
Κανονική διαρρύθμιση.
Κανονικούς φίλους.
Κανονικές ασχολίες.
Κανονική σχέση.
Κανονική δουλειά.
Κανονικό σεξ.
Κανονικές σπουδές.
Κανονική οικογένεια.
Κανονική διασκέδαση.
Κανονικό ελεύθερο χρόνο.
Κανονική συμπεριφορά.
Κανονικά ρούχα.
Κανονικό πρόγραμμα.
Κανονικό περπάτημα.
Κανονικό γέλιο.
Κανονική φωνή.
Κανονικό σώμα.
Κανονικές ανάγκες.
Κανονική επικοινωνία.
Κανονικά όνειρα.
Κανονικά γούστα.
Κανονικές επιθυμίες.

Επιτέλους πια.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

LIKE THE STARS UP ON YOUR CEILING.

Να ζω όπως όταν ήμουν μικρή.
Οι έγνοιες μου να κλείνονται στα όρια του δωματίου μου.
Ο χώρος μου να είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω.
Ο κόσμος.
Να βρίσκω παρηγοριά στα παιχνίδια μου.
Να τα ζωντανεύω κατ'επιλογήν.
Να έχω μόνο τα καλά αισθήματα.
Να μην μεγαλώνω.
Τα ρούχα μου να μην φθείρονται.
Να μην καταπιέζομαι.
Να αλλάζω θέση τα έπιπλα.
Στη θέση των ρούχων μου στα ντουλάπια, να βάζω βιβλία.
Να ξαπλώνω και να κοιτάω το ταβάνι με προσμονή.
Χωρίς να νιώθω το χρόνο να περνά ούτε για δευτερόλεπτα.
Να μην ακούω το τικ τικ από το ρολόι του σαλονιού.
Να μην ακούω τις φωνές των γονιών να με νανουρίζουν ενώ βλέπουν ειδήσεις το βράδυ.

Σήμερα η μέρα ήταν μικρή.
Ή μάλλον, εγώ την έκανα.
Είναι τόσο απλό όταν έχεις άρνηση.
Αγκαζέ με μια μεγάλη σακούλα και πετώ μέσα ό,τι βρεθεί στο δρόμο μου.
Δεν μου αρέσει κάτι.
Κάνω φούσκες με γεύση φράουλα και νιώθω λίγο ζαλισμένη.
Θα ήθελα να μπορώ να παίξω μουσική.
Θα ήθελα να μπορώ να κάνω μαγικά.
Θα ήθελα να ακούω όμορφες φωνές να με ξυπνούν.
Θα ήθελα να μην ανήκω σε καμία εποχή.
Να μην υπάρχουν άνθρωποι σύγχρονοι, παρά μόνο διαχρονικοί.
Χωρίς ταυτότητες, χωρίς προβλήματα, χωρίς πρόσωπα ίσως.


by Gala Pont Illustration


Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

ELECTRAE ARTWORK BY GALA PONT.


First artwork for ELECTRAE, my first feature film.
Coming soon.





Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.

Παρακολουθούσαμε με ένα φίλο ένα ντοκιμαντέρ για τον Κόσμο και ειδικότερα για τον Θαλάσσιο Κόσμο.
Η Τζούντι κοιμόταν απέναντι και κοιτούσε στα κλεφτά παραπονεμένη. 
Ερχόταν λίγο στην αγκαλιά και ξανάφευγε.
Ο φίλος φεύγει, η μικρή έρχεται δίπλα μου να κοιμηθεί.
Εδώ και αρκετή ώρα την χαζεύω και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα και κανέναν που να έχω αγαπήσει περισσότερο.
Ανοίγει τα ματάκια της και με κοιτάει.
Τόση αγάπη και τόση αθωότητα σε ένα τόσο δα πλασματάκι.
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως είναι κρίμα να ζούμε εδώ, είναι κρίμα να ασχολούμαστε με μικροαστικά προβλήματα και χαζομάρες.
Θέλω να την πάρω από εδώ και να είναι ευτυχισμένη όπως όταν παίζουμε και τρέχει ελεύθερη.
Στόχος της ζωής μου ας γίνει να μπορέσει να δει αυτό το πλασματάκι όλη την ομορφιά αυτού του Κόσμου.


Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

I AM A LOST CAUSE.

Ίσως ένα από τα πιο ή 
ίσως το αγαπημένο μου βίντεο κλιπ και τραγούδι.







DARKER.




URBAN CULTURE.

Καμία ευτυχία μεγαλύτερη από το να ακούς κάποιον να παίζει μουσική 
σε κάποιο σπίτι, χωρίς να τον βλέπεις, ενώ κάνεις τη βόλτα σου.

ΞΑΝΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ, ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ.

Φαντασιώσεις.
Ξανά και ξανά.
Σχεδόν προγραμματισμένες.
Κάθε φορά που ξημερώνει.
Στην ημερήσια διάταξη.
Ή και μέρα παρά μέρα στις κακές μέρες.
Ιεροτελεστία.
Και για μένα και για αυτές.
Αφού μέσα στα χαοτικά όνειρά μου, τελικά τα ίδια θα δω πάλι.
Ξεκινάμε.
Μέρη άγνωστα μπερδεμένα με γνωστά.
Ούτε που τα βλέπω καλά, βρίσκομαι σε μνήμη παράλογη, σε μαύρες τρύπες που με ρουφάνε και με πετάνε στην επόμενη μνήμη, στην επόμενη εικόνα, στην επόμενη ανάγκη, στην επόμενη επιθυμία.
Σόλο.
Ελεύθερος συνειρμός.
Γύρω μου, πανέμορφα πράγματα  που θέλω να φτιάξω αν καταφέρω να ξυπνήσω και να τα θυμάμαι. Σκέψεις και ιδέες που μπορούν να λύσουν τα μυστήρια του κόσμου.
Μιλάω άλλες γλώσσες, το άγχος τρέχει μέσα μου σαν αίμα και εγώ χορεύω από σκηνικό σε σκηνικό.
Όλα διαλύονται πίσω μου λες και φωτίζονται με φακό από μένα, λες και είμαστε στην αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού.
Τι φοβερός τίτλος, τι αλήθεια.
Κάνω κύκλους, επαναλήψεις, αρχίζω να αναγνωρίζω σημεία.
Φτάνω στο μοναδικό σημείο όπου σταματώ κάθε φορά.
Ίσως μοιάζει απειροελάχιστο.
Ίσως στη μνήμη μας, τα σημεία αυτά είναι μικρές χαραμάδες που μόνο εμείς μπορούμε να ανακαλύψουμε.
Ή ίσως και να είναι σημεία στον κόσμο που με γυμνό δε βλέπεις αλλά αν τα προσέξεις, ίσως σε στείλουν στο άπειρο.
Τί πιο κοντα στο άπειρο από τη φαντασία άλλωστε;
Χτίζεται το σκηνικό γύρω μου, περπατώ μέσα του.
Φτάνω στο συνομιλητή μου.
Πάντα εκεί, πάντα ο ίδιος.
Δεν αλλάζει καθόλου δε γερνά.
Ούτε από χθες, ούτε από τόσα χρόνια πριν.


Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

ΕΙΜΑΙ Ο SHELDON COOPER.

Μετά τη συνειδητοποίηση ότι ΕΙΜΑΙ Ο ROSS GELLER, ήρθε αυτό.


Όταν είμαι ερωτευμένη.



Όταν όντως δεν καταλαβαίνω πώς λειτουργούν κάποια πράγματα.



Όταν αγριέψω.



Όταν πήγα ελεύθερο κάμπινγκ.



Όταν γυρνάω σπίτι από τη σχολή.



Όταν σκέφτομαι ότι κάνω ταινία μεγάλου μήκους χωρίς παραγωγή.




Όταν σε συζητήσεις, επαινούνται άτομα που δεν εκτιμώ.



Όταν μου μιλάνε ενώ δουλεύω συγκεντρωμένη και δεν έχω χρόνο.



Όταν παίρνω τη Τζούντι αγκαλίτσα.



Όταν βγαίνω με το φίλο μου τον Κώστα από τη Θεσσαλονίκη.

 


Όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχα υπολογίσει.




Όταν κάποιος πει κάτι που δε θα 'πρεπε.




Όταν είμαι μόνη μου.





Όταν περάσει παραπάνω χρόνος απ'όσο θα άντεχα με μία παρέα.




Oταν ξενυχτάω.





Όταν έχω εξεταστική.




Όταν υπερασπίζομαι την χαμένη μου αξιοπρέπεια.




Πάντα.




Όταν κοπώ σε μάθημα ενώ πιο ηλίθιοι άνθρωποι από μένα έχουν πάρει πτυχίο.




'Οταν αυτό που πω εκτιμάται.




Όταν ονειρεύομαι να βγάζω έναν πολύ κουλ λόγο στα Όσκαρς.




Ξερόλες και φιλόδοξοι-άνευ λόγου




Όταν ακούω δικαιολογίες.



Όταν καταφέρω να φτιάξω μόνη μου, ξενυχτώντας, κάτι για το οποίο παλεύαμε μέρες.




Όταν μου εύχονται ''καλή τύχη/επιτυχία'' ή μου κάνουν αγκαλιές ενώ ψάχνω πρακτικές λύσεις ή όταν διάφοροι άνθρωποι δείχνουν παραπάνω ταύτιση/κατανόηση σε κάτι δικό μου, για το οποίο δεν έχουν ούτε ιδέα, ούτε θα έπρεπε να είχαν λόγο.




Όταν χάσω πια την υπομονή μου.













Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

HER KISS.






ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΕΙΨΗ.

Γιατί το αίμα του χειμωνα
έβγαλε φτερά την άνοιξη
και πέταξε το καλοκαίρι;
γιατί τα λουλούδια που φύτεψα στον κήπο μου
φύτρωσαν άγρια στον καθρέφτη της κάμαράς μου;
γιατί το ωραιο άσπρο σώμα που κρατούσα
μαύρισε 
και μου έβαψε τα χέρια;
γιατί μετράνε τα πουλιά την άνοιξη με τα μαχαίρια;
γιατί οι αρρώστιες του καλοκαιριού 
φάνηκαν στο φεγγάρι του χειμώνα;
γιατί τα μαύρα μαλλιά που τύλιγα τα χέρια μου
γίναν αράχνες και δέρματα σκονισμενα;
γιατί το φλυτζάνι που έπινα καφέ
γέμισε ένα πράσινο σκοτεινό μαρτύριο;

Δεν έχει κόκκινη απάντηση
το γιατί είναι μια μεγάλη έλλειψη
κάτι σαν τάφος


Μίλτος Σαχτούρης
Katrien De Blauwer