Ευτυχία*

Ευτυχία*

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΑ;


Τί είναι η Ετεροτοπία, για την οποία μιλώ ένα χρόνο πια;



Η Ετεροτοπία είναι μη τόπος.
Η Ετεροτοπία, είναι μια έννοια που εισάγει ο Φουκώ και δίνει σε αυτή έξι βασικές αρχές όπως: ετεροτοπίες κρίσης, παρέκκλισης- για αυτές τις αρχές όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να διαβάσει αναλυτικά.
Η Ετεροτοπία είναι το ψυχιατρείο, το νεκροταφείο, η σχολική αίθουσα.
Η Ετεροτοπία είναι ένα λογοπαίγνιο.
Η Ετεροτοπία είναι χωρογραφία.
Η Ετεροτοπία είναι ο τόπος του Αλλου.
Η Ετεροτοπία είναι μια ποιητική του χώρου, που θα έλεγε ο Μπασ(ε)λάρ.
Η Ετεροτοπία είναι να βρίσκεσαι σωματικά εδώ και πνευματικά εκεί.
Η Ετεροτοπία είναι ένα παιχνίδι αρχιτεκτονικής και χωροταξικής σκέψης.
Η Ετεροτοπία είναι απουσία.
Η Ετεροτοπία είναι σπίτια, σπίτια, σπίτια.
Η Ετεροτοπία είναι μια νοητή γραμμή ανάμεσα σε δυό βήματα, όπου για το καθένα ισχύουν άλλοι νόμοι.
Η Ετεροτοπία είναι ένα αστικό ψηφιδωτό.
Η Ετεροτοπία είναι μια χώρα σε κρίση.
Η Ετεροτοπία είναι μαζικά οικοσυστήματα.
Η Ετεροτοπία είναι μοναξιά.
Η Ετεροτοπία είναι τα διαφορετικά σε ένα σύνολο.
Η Ετεροτοπία είναι αντίφαση.
Η Ετεροτοπία είναι και δεν είναι.
Η Ετεροτοπία είναι ιδέα.
Η Ετεροτοπία είναι φωτα δωματίων τη νύχτα και παρατήρηση.
Η Ετεροτοπία είναι το ίντερνετ.
Η Ετεροτοπία είναι χάος.
Η Ετεροτοπία είναι έτερο + τόπος.
Η Ετεροτοπία είναι μια μακέτα στο μυαλό μου, όπου όλοι υπάρχουν και όλοι είναι μόνοι.



Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΝΟΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ.



Ένα ακόμα φθινόπωρο στην Αθήνα.
Μια νέα χρονιά στην Αθήνα. 
Κλείνω τον τέταρτο χρόνο μου πια εδώ.
Ούτε που κατάλαβα πως έχουν περάσει όλα αυτά.
Ήρθα 17 στα 18, ερωτευμένη, μόνη από γνωστούς ή φίλους, σε μια σχολή που δεν είχα ιδέα τι είναι και αν με ενδιαφέρει τόσο, με πολλά όνειρα, ανακαλύπτωντας τον εαυτό μου μακριά από τα σίγουρα και τα ωραία της Θεσσαλονίκης, δημιουργώντας μια νέα ζωή βηματάκι βηματάκι.
Η ζωή τρέχει, αυτό είναι σίγουρο
Σκεφτόμουν σήμερα πως αυτές τις αλλαγές, αυτή την ενηλικίωση, την έχουν βιώσει μαζί μου και όσοι επισκέπτονται αυτό εδώ το μπλογκ.
Τις ιστορίες ενός Αρτόμου, δεν παύω να τις τρέφω, να τις θυμάμαι, να τις υπερασπίζομαι και να τις αγαπώ.
Τις νιώθω σπίτι.
Και μάλλον είναι.
Είναι μαζί μου εδώ και 4 πιστά χρόνια.
Δεν το περίμενα.
Ξεκινώντας το, σκέφτηκα πως ήθελα ένα κίνητρο για μένα. 
Ουσιαστικά, για να μην παρατήσω τον εαυτό μου και έπειτα, για να μην πάψω να θέλω.
Βλέποντας το από απόσταση, έκανα ένα ημερολόγιο που μου κράτησε συντροφιά όπου κι αν ήμουν. 
Και η μεγαλύτερη χαρά είναι πως όχι μόνο σε μένα.
Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βερολίνο. 
Ταξίδια, γνωστοί και σχέσεις από δω κι απο κει.
Δεν ξέρω που με βγάζει και που με έχει βγάλει.
Ή αν κάνει κύκλους.
Σήμερα είμαι στον καναπέ μου με ένα κουτάβι να κοιμάται στα πόδια μου, στο αρτομόσπιτο που χτίστηκε με αγάπη και πέρασε τόσα, έχοντας κινηματογραφικές δουλειές και σκέψεις, αποστασιοποιημένη από μια κοινωνική ζωή στην Αθήνα που με κουράζει αλλά εξακολουθεί να γοητεύει, συνεχίζοντας να κάνω όνειρα και βήματα ενστικτωδώς προς την ευτυχία.

Η ίδια Ραδιοκέφαλη

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

THE LAST DAY OF SUMMER.



H τελευταία μέρα του καλοκαιριού με βρίσκει στους δρόμους της Αθήνας.Πρώτο καλοκαίρι που περνώ σχεδόν ολόκληρο εδώ.
Πρώτο καλοκαίρι που κάνω ελεύθερο κάμπινγκ και που πάω στην Ικαρία.
Όπως και σε κάθε τέλος, έτσι και εδώ έρχεται η ερώτηση της μνήμης: η απολογιστική.
Πώς πέρασε το καλοκαίρι;
Με άγχος, παρέες, φλερτ, κάψιμο από τον ήλιο, παρατηρώντας πολλά σπίτια, δουλεύοντας πολλές ιδέες, εκπληρώνοντας αρκετούς στόχους, σκληραίνοντας τις άμυνές μου, παίζοντας νέα παιχνίδια σε νέα όρια, γνωρίζοντας νέα πράγματα και άρτομα, κάνοντας νέα όνειρα και σκέψεις, χτίζοντας άλλα περιβάλλοντα, συναντώντας παλιά και νέα προβλήματα αλλά και επιθυμίες, πληγώνοντας λίγο βαθύτερα κάποια αισθήματα αλλά ταυτόχρονα τρέφοντας και κάποια άλλα.

Κάθε τέλος και μια αρχή, για τους αισιόδοξους.

Το φθινόπωρο ήταν πάντα η αγαπημένη μου εποχή.
Ήδη έχουν πιάσει τα μελαγχολικά αεράκια και οι βόλτες στην πόλη είναι όνειρο για όσους βρίσκουν την ομορφιά σε τέτοιες αστικές εικόνες.
Ζήτω τα κιτρινοκόκκινα φύλλα που κάνουν χρουτς.
Ζήτω τα πανωφόρια και οι ζακέτες.
Ζήτω οι ανοιχτές μπαλκονόπορτες.
Ζήτω τα πρωτοβρόχια.
Ζήτω οι πρώτες μέρες σχολείου.
Ζήτω οι κασετίνες, οι τσάντες και τα σχολικά είδη.
Ζήτω τα τελευταία θερινά σινεμά.
Ζήτω οι επιστροφές και οι νέες αρχές.
Εχω ήδη διάθεση για ταξίδια, αλλά παραμένω μαζεύοντας όρεξη και δυνάμεις γιατί πιστεύω πως έρχονται πολύ ωραία και δυνατά πράγματα.
Το νέο έτος (έτσι το μετράμε ακόμα μάλλον, ακαδημαικά) μου έφερε εκτός από μια νέα ταινία (για την οποια θα γραψω πιο αναλυτικά) και μια άλλη έκπληξη.
Ενα σκυλάκι.
Τα μητρικά μου αισθήματα βρήκαν τόπο.
Καλή μας αρχή με τις κατάλληλες δόσεις φόβου και αγάπης.

Ενα τραγούδι ταιριαστό με το αίσθημά μου τώρα που η μικρή μου κοιμάται.


Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

ΕΝΑ ΧΡΥΣΟ ΚΥΜΑ.

Τα τελευταία βράδια βλέπω όνειρα κινηματογραφικά.
Ίσως ευθύνεται το άγχος, οι ατέλειωτες στριφογυριστές σκέψεις και το κακό πρόγραμμα ύπνου.
Ωστόσο τα όνειρα αυτά είναι μαγικά με δόση φόβου και μελαγχολίας.
Από τα δυνατά, δηλαδή.
Βλέπω συνεχώς ένα πρόσωπο μέσα στα άλλα.
Ή μάλλον βλεπω πολλά πρόσωπα, αλλά ξεχωρίζω ένα.
Ή ακόμα καλύτερα, θυμάμαι μόνο ένα.
Του πρώτου αγοριού που αγάπησα τόσο.
Το αγόρι με τα χρυσά μάτια που έχω να το δω χρόνια.
Εχω ζήσει μαζί του ελάχιστες στιγμές κι αυτές όχι ιδιαίτερης οικειότητας.
Αλλά τα αισθήματα μερικές φορές δε μετράνε σε χρόνο.
Ούτε η αμοιβαιότητα σε τέτοιες εξιδανικεύσεις μπαίνει εμπόδιο στην ευτυχία κάθε στιγμής που περνάς με τέτοια άτομα.
Που τυχαίνει να τα αγαπάς με το που τα βλέπεις, χωρίς εκείνα να μπορούν να το φανταστούν ή να το μάθουν ποτέ.
Ούτε και μπορείς να τους το εξηγήσεις.
Αφού μόνο τρέλα μοιάζει.
Αλλά αυτό είναι και το υπέροχο.
Πέρασα κάποιο χρόνο πρόσφατα σε ένα νησί χαζεύοντας με απόλυτη ηρεμία τη θάλασσα.
Και στο ταξίδι και στην παραλία.
Ποτέ δεν ήμουν του νερού, αλλά ίσως με τον καιρό γίνομαι.
Ίσως η μόνη εικόνα με την οποία μπορώ να περιγράψω το παραπάνω αίσθημα για εκείνο το ξεχωριστό άτομο, λοιπόν, είναι αυτή.


Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

ΤΡΥΠΙΑ, ΑΔΕΙΑ, ΚΕΝΗ.


Όμως πια μ'έχουν αφήσει τα πολλά χρόνια της ζωής μου ανέλπιστα και δεν αντέχω πια.
Μαραίνομαι χωρίς γονείς.
Δε στέκεται προστάτης μου άντρας κανένας,
αλλά σαν κάποια ασήμαντη ξενοφερμένη
το πατρικό μου σπίτι συγυρίζω
μ' αυτά τα ρούχα
τα αταίριαστα.

[...]
Χτύπα, αν βαστάς κι άλλο, χτύπα δυο φορές.
[...]
Πέθανε η ταλαίπωρη;




Οι πιο ανατριχιαστικοί στίχοι της Ηλέκτρας του Σοφοκλή. 
Σε αυτούς όλη η αγάπη, ο πόνος και το μίσος του κόσμου.
Σε αυτούς, κλεισμένο όλο το έργο.


Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟΥ.

Τον κοιτάζω και δεν μπορώ να περιγράψω το αίσθημα που έχω.
Νιώθω μουδιασμένη σαν να παθαίνω εγκεφαλικό ή έμφραγμα για λίγα δευτερόλεπτα και ξαναξυπνώ.

Μοιάζει με πληρότητα.
Μοιάζει με κάτι που δεν υπάρχει για να οριστεί.
Μοιάζει με κάτι σπάνιο που είσαι τυχερός αν τύχει να νιώσεις.
Στην περίπτωσή μου, είσαι και κάπως άτυχος όμως, γιατί είχες την ίδια τύχη και άλλες φορές και έτσι αυτή τη φορά αυτό το γέμισμα του μέσα, δεν μοιάζει μοναδικό ή νέο. 
Το μέσα είναι φθαρμένο, δεν εμπιστεύεται και φοβάται.
Ξέρω ότι θα τελειώσει, θα φύγει και απλά περιμένω να συμβεί.
Δεν είναι άσχημα χαρακτηριστικά αυτά απαραίτητα.
Απλά σε φρενάρουν μια ώρα αρχύτερα πριν σπάσεις τα μούτρα σου χειρότερα.
Τα ενήλικα χαρακτηριστικά. 
Δηλαδή το τέλος της ορμής.
Η αρχή του υπολογισμού και του ζυγιάσματος, της δεύτερης και τρίτης σκέψης.

Το τέλος του αυθορμητισμού ήρθε σαν απότομο τέλος σε εφηβικό πάρτυ.
Το τέλος του αυθορμητισμού είναι η αρχή του φόβου.
Το τέλος του αυθορμητισμού είναι ο πόνος του πρώτου ψέματος στον εαυτό.
Το τέλος του αυθορμητισμού είναι να τον κοιτάω και να μην μπορώ να κάνω κάτι άλλο.
Όλα συγκρατημένα σε αστικές μη συναποφασισμένες συμβάσεις.

Ίσως η λογική να έχει άδικα συνδιαστεί με τον αποχρωματισμό των αισθημάτων.
Παλεύω να δω αν αυτό είναι λάθος ή σωστό ή καλό ή κακό ή ή ή, αλλά παίρνω απόφαση τον φυσικό και ανθρώπινο διπολισμό μου. 
Δεν θα πάρω καμία απόφαση.
Επιλέγω να μην επιλέξω.
Το μόνο που θέλω είναι να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, το αίσθημά μου και όλα τα άλλα να λείπουν. 

Η λέξη που μου αρέσει να χρησιμοποιώ, αυθυποβολή και τα παιχνίδια με το μυαλό είναι ρουτίνες πια και σιγά σιγά ίσως και να μη λειτουργούν, να μην τα νιώθω.
Ίσως σιγά σιγά να πάψω να αισθάνομαι και πράγματα άλλα. 
Τα πράγματα που φοβάμαι να ονομάσω ή που ρίχνω την ευθύνη στην τύχη πως τα φέρνει, από παθητικότητα στην επιλογή τους. 
Ωστόσο, αρνούμαι να δεχτώ την τόση σκληρότητα στην αυτοκριτική.
Καμιά φορά αυτή είναι ακόμα πιο εύκολη από την αλήθεια.
Κι αυτό είναι το κακό που σου κάνουν οι εμπειρίες. Ή πιο απλά, η επανάληψη.
Μαθαίνεις και άρα δεν είσαι «καθαρός» από όλα αυτά. 
Ψάχνεις πια να βρεις κάτι το άγνωστο με μισό κουράγιο και διάθεση, ενώ το φυσικό θα ήταν να προσπαθείς να γνωρίσεις.
Ψάχνεις να βρεις έκπληξη.
Αυθορμητισμό.
Γέρασες πριν την ώρα σου.
Νιώθω σαν μαμά μεγάλης ηλικίας με μωρά παιδιά που όσο και να θέλω δεν μπορώ να τους προσφέρω τη χαρά που τους αξίζει. Αλλά τα αγαπώ τα παιδιά και με κάνει πολύ δυστυχισμένη να μην μπορώ να παίξω μαζί τους.

Γιατί καλώς ή κακώς, όσο και να ελέγχεις μέσα σου όσα τρέχουν, δεν μπορείς να ξεγελάσεις τα πάντα. 
Και είναι ένας εαυτός σκανταλιάρης και ωραίος που ξεγλιστρά σαν μικρό παιδάκι από όλα τα εμπόδια που βάζουμε. 
Γαμημένα εμπόδια και γαμημένες τούμπες που παίρνουν οι εαυτοί μας και μετά περπατάνε με δεκανίκια.
Μας σακατέψαμε.

Δεν είμαστε έτοιμοι κάποιοι άνθρωποι για κάποιες πραγματικότητες.

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

ΝΑ ΕΚΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ.

Ξαπλώνουμε χωρίς να κάνουμε κάτι, χωρίς να περιμένουμε κάτι.
Είμαι ευτυχισμένη, σκέφτομαι.
Ονειρεύομαι ένα μανιφέστο έρωτα.
Να κανονίσουμε να βγούμε, αλλά χωρίς υποσχέσεις και ελπίδες να περνάμε καλά.
Να βρίσκουμε αφορμές αγγίγματος.
Να φιλιόμαστε με κάθε αφορμή.
Αγάπης ή αποχαιρετισμού ή χαράς ή φόβου.
Στα μάγουλα, στη μύτη,στα μάτια, στο στόμα, στο λαιμό, στα μαλλιά, σε όλο το σώμα και στο μέτωπο.
Να παίρνουμε σχήματα στον ύπνο.
Χωρίς να χρειαστεί να το ξέρουμε ή να το προσπαθήσουμε.
Να μην προσπαθούμε, απλά να κάνουμε.
Να δίνουμε δύναμη ο ένας στον άλλο.
Ακόμα κι αν δεν έχουμε να δώσουμε, να εφευρίσκουμε μαγικά.
Η πρόθεση να δώσεις είναι πλούτος.
Να μη γελάμε με τα αστεία του άλλου, αλλά από χαρά που μοιραζόμαστε χρόνο μαζί του
Να εκτιμάμε κάθε στιγμή που έχουμε χωρίς να σκεφτόμαστε ότι δε θα έχουμε άλλες.
Να μη βάζουμε τίτλους τέλους.
Να μη βάζουμε τίτλους αρχής.
Να μη βάζουμε τίτλους.
Να μην πονάμε ο ένας τον άλλο για να νιώσουμε.
Να κάνουμε όσα φοβόμαστε, γιατί έτσι γινόμαστε πιο ευτυχισμένοι.


Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

ΠΡΟΝΥΜΦΗ.

Kάθομαι στην καρέκλα.
Εχει πάει 8 το πρωί.
Πάλι δεν κοιμήθηκα.
Τις τελευταίες μέρες δεν κάνω τίποτα.
Δεν έχω διάθεση.
Ούτε να βγω, ούτε να δω ανθρώπους, ούτε να σηκωθώ, ούτε να κινηθώ, ούτε τίποτα.
Ούτε μου αρέσει που ξαπλώνω, δεν χαίρομαι το φαγητό μου.
Το σπίτι είναι βρώμικο και έχω παντού απλωμένα ρούχα και πεταμένα πράγματα.
Δεν αντέχω να τα βλέπω, αλλά δεν κάνω κάτι γι αυτό.
Στέκομαι απέναντι στον καθρέφτη ώρες.
Ρημάζω το δέρμα μου και τα μαλλιά μου.
Αυτοκαταστρέφομαι διαρκώς.
Ό,τι μου έχει μείνει.
Το γνωρίζω και συνεχίζω.
Τα κάνω όλα με απόλυτη ηρεμία.
Νιώθω πιεσμένη, αλλά αυτό δεν εξωτερικεύεται παρά μόνο σε βλέμματα. 
Ίσως και γι αυτό δε θέλω να δω κόσμο.
Δεν νιώθω τίποτα.
Ουτε πως έχω λόγο να το κάνω, ούτε να σταματήσω.
Κάθομαι στην καρέκλα. 
Πιάνω την παντόφλα μου να δω γιατί γλιστράει όποτε την πατάω.
Ο πάτος της είναι κόκκινος.
Κοιτάω πάνω από τον ώμο μου με φρίκη.
Μένω ακίνητη.
Βουρκώνω αλλά δεν κλαίω.
Συνειδητοποιώ πως έχω αφήσει ίχνη αίματος στο πάτωμα.
Είμαι ένα σαλιγκάρι.
Απορώ τι μου συμβαίνει.
Αίμα, αίμα, αίμα.
Δεν το σιχαίνομαι, δεν με φρικάρει.
Δεν μου αρέσει.
Σηκώνομαι σαν ερείπιο και στέκομαι πάνω στους λεκέδες.
Το χέρι μου τρέμει λίγο.
Το νιώθω όσο ακουμπάει στην κοιλιά μου.
Νιώθω πως είμαι ένας τρίτος άνθρωπος.
Εχω μπει σε ένα ρόλο.
Είμαι ο ρόλος.
Είμαι άλλη.

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

ΣΠΑΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.



Σπασμένοι άνθρωποι.



Είναι μικρή.
Την αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο.
Μπερδεμένη.
Χαμένη από μένα, από εμάς, από αυτούς, από όλους, από εκείνη.
Είναι μόνη.
Είναι μικρή για τόση ευθύνη και τόσο ράγισμα.
Αυτοί που αγαπάμε είναι πάντα μικροί για μεγάλες ευθύνες.
Θέλουμε να τους πάρουμε από το χέρι.
Θέλουμε να τους προστατεύσουμε.
Θέλουμε να τους πάμε σπίτι.
Θέλουμε να μην είναι ποτέ δυστυχισμένοι.
Θέλω να μην είναι ποτέ δυστυχισμένη.
Θέλω να μην είναι ποτέ μόνη.
Δεν μπορώ να τη βοηθήσω όμως.
Απλά την παρατηρώ να γίνεται θρύψαλα.
Και αυτή είναι η δική μου δυστυχία.


Μου θυμίζει ένα τραγούδι που άκουγα στην εφηβεία μου και νόμιζα πως ταυτιζόμουν.
Κανείς δεν είναι σπίτι.
Κανείς δεν είναι για σένα σπίτι, μάλλον.
Σαν το «δεν έχω χρόνο», που λέμε και εννοούμε «δεν έχω χρόνο ΓΙΑ ΣΕΝΑ».
Είναι χαμένη.
Δεν ξέρω καν αν τη βλέπει κανείς ή αν έχει γίνει διάφανη.
Αν τα σπασμένα κομματάκια της την έχουν τρυπήσει τόσο που πια δε φαίνεται.
Βλέπω φωτογραφίες παλιές και πλημμυρίζω ευτυχία.
Βλέπω ένα χαμόγελο και βλέμματα που λένε μία λέξη-αυτή που λείπει, αυτή που πονάει: σπίτι.
Γι'αυτό και η υπέρτατη δυστυχία είναι να μην έχεις που να γυρίσεις.
Να μην έχεις χώρο, να είσαι παντού.
Δεν έχουν σημασία τα γιατί και τα πως εδώ.
Το μόνο που έχει αξία είναι η αγάπη εδώ.
Κανένα λάθος, κανένα πρόβλημα, κανένας φόβος.



Her feelings she hides.
Her dreams she can't find.
She's losing her mind.
She's fallen behind.
She can't find her place.
She's losing her faith.
She's fallen from grace.
She's all over the place.

She wants to go home, but nobody's home.
It's where she lies, broken inside.
With no place to go, no place to go to dry her eyes.
Broken inside.


She is lost inside.