Ευτυχία*

Ευτυχία*

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

I AM A LOST CAUSE.

Ίσως ένα από τα πιο ή 
ίσως το αγαπημένο μου βίντεο κλιπ και τραγούδι.







DARKER.




URBAN CULTURE.

Καμία ευτυχία μεγαλύτερη από το να ακούς κάποιον να παίζει μουσική 
σε κάποιο σπίτι, χωρίς να τον βλέπεις, ενώ κάνεις τη βόλτα σου.

ΞΑΝΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ, ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ.

Φαντασιώσεις.
Ξανά και ξανά.
Σχεδόν προγραμματισμένες.
Κάθε φορά που ξημερώνει.
Στην ημερήσια διάταξη.
Ή και μέρα παρά μέρα στις κακές μέρες.
Ιεροτελεστία.
Και για μένα και για αυτές.
Αφού μέσα στα χαοτικά όνειρά μου, τελικά τα ίδια θα δω πάλι.
Ξεκινάμε.
Μέρη άγνωστα μπερδεμένα με γνωστά.
Ούτε που τα βλέπω καλά, βρίσκομαι σε μνήμη παράλογη, σε μαύρες τρύπες που με ρουφάνε και με πετάνε στην επόμενη μνήμη, στην επόμενη εικόνα, στην επόμενη ανάγκη, στην επόμενη επιθυμία.
Σόλο.
Ελεύθερος συνειρμός.
Γύρω μου, πανέμορφα πράγματα  που θέλω να φτιάξω αν καταφέρω να ξυπνήσω και να τα θυμάμαι. Σκέψεις και ιδέες που μπορούν να λύσουν τα μυστήρια του κόσμου.
Μιλάω άλλες γλώσσες, το άγχος τρέχει μέσα μου σαν αίμα και εγώ χορεύω από σκηνικό σε σκηνικό.
Όλα διαλύονται πίσω μου λες και φωτίζονται με φακό από μένα, λες και είμαστε στην αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού.
Τι φοβερός τίτλος, τι αλήθεια.
Κάνω κύκλους, επαναλήψεις, αρχίζω να αναγνωρίζω σημεία.
Φτάνω στο μοναδικό σημείο όπου σταματώ κάθε φορά.
Ίσως μοιάζει απειροελάχιστο.
Ίσως στη μνήμη μας, τα σημεία αυτά είναι μικρές χαραμάδες που μόνο εμείς μπορούμε να ανακαλύψουμε.
Ή ίσως και να είναι σημεία στον κόσμο που με γυμνό δε βλέπεις αλλά αν τα προσέξεις, ίσως σε στείλουν στο άπειρο.
Τί πιο κοντα στο άπειρο από τη φαντασία άλλωστε;
Χτίζεται το σκηνικό γύρω μου, περπατώ μέσα του.
Φτάνω στο συνομιλητή μου.
Πάντα εκεί, πάντα ο ίδιος.
Δεν αλλάζει καθόλου δε γερνά.
Ούτε από χθες, ούτε από τόσα χρόνια πριν.


Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

ΕΙΜΑΙ Ο SHELDON COOPER.

Μετά τη συνειδητοποίηση ότι ΕΙΜΑΙ Ο ROSS GELLER, ήρθε αυτό.


Όταν είμαι ερωτευμένη.



Όταν όντως δεν καταλαβαίνω πώς λειτουργούν κάποια πράγματα.



Όταν αγριέψω.



Όταν πήγα ελεύθερο κάμπινγκ.



Όταν γυρνάω σπίτι από τη σχολή.



Όταν σκέφτομαι ότι κάνω ταινία μεγάλου μήκους χωρίς παραγωγή.




Όταν σε συζητήσεις, επαινούνται άτομα που δεν εκτιμώ.



Όταν μου μιλάνε ενώ δουλεύω συγκεντρωμένη και δεν έχω χρόνο.



Όταν παίρνω τη Τζούντι αγκαλίτσα.



Όταν βγαίνω με το φίλο μου τον Κώστα από τη Θεσσαλονίκη.

 


Όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχα υπολογίσει.




Όταν κάποιος πει κάτι που δε θα 'πρεπε.




Όταν είμαι μόνη μου.





Όταν περάσει παραπάνω χρόνος απ'όσο θα άντεχα με μία παρέα.




Oταν ξενυχτάω.





Όταν έχω εξεταστική.




Όταν υπερασπίζομαι την χαμένη μου αξιοπρέπεια.




Πάντα.




Όταν κοπώ σε μάθημα ενώ πιο ηλίθιοι άνθρωποι από μένα έχουν πάρει πτυχίο.




'Οταν αυτό που πω εκτιμάται.




Όταν ονειρεύομαι να βγάζω έναν πολύ κουλ λόγο στα Όσκαρς.




Ξερόλες και φιλόδοξοι-άνευ λόγου




Όταν ακούω δικαιολογίες.



Όταν καταφέρω να φτιάξω μόνη μου, ξενυχτώντας, κάτι για το οποίο παλεύαμε μέρες.




Όταν μου εύχονται ''καλή τύχη/επιτυχία'' ή μου κάνουν αγκαλιές ενώ ψάχνω πρακτικές λύσεις ή όταν διάφοροι άνθρωποι δείχνουν παραπάνω ταύτιση/κατανόηση σε κάτι δικό μου, για το οποίο δεν έχουν ούτε ιδέα, ούτε θα έπρεπε να είχαν λόγο.




Όταν χάσω πια την υπομονή μου.













Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

HER KISS.






ΤΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΕΙΨΗ.

Γιατί το αίμα του χειμωνα
έβγαλε φτερά την άνοιξη
και πέταξε το καλοκαίρι;
γιατί τα λουλούδια που φύτεψα στον κήπο μου
φύτρωσαν άγρια στον καθρέφτη της κάμαράς μου;
γιατί το ωραιο άσπρο σώμα που κρατούσα
μαύρισε 
και μου έβαψε τα χέρια;
γιατί μετράνε τα πουλιά την άνοιξη με τα μαχαίρια;
γιατί οι αρρώστιες του καλοκαιριού 
φάνηκαν στο φεγγάρι του χειμώνα;
γιατί τα μαύρα μαλλιά που τύλιγα τα χέρια μου
γίναν αράχνες και δέρματα σκονισμενα;
γιατί το φλυτζάνι που έπινα καφέ
γέμισε ένα πράσινο σκοτεινό μαρτύριο;

Δεν έχει κόκκινη απάντηση
το γιατί είναι μια μεγάλη έλλειψη
κάτι σαν τάφος


Μίλτος Σαχτούρης
Katrien De Blauwer

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

ΜΑΥΡΑ ΦΡΥΔΙΑ.

Μοιάζω με τη γιαγιά μου.
Έχω γκριζόλευκα μαλλιά και μαύρα φρύδια.
Με κοιτούν και σκέφτονται πως αυτό είναι ό,τι απέμεινε από τη νεότητά μου.
Αυτή πρέπει να ήταν μια όμορφη γυναίκα κάποτε, τα φρύδια της είναι σαν κάρβουνο.
Στο λεωφορείο σηκώνονται να μου δώσουν τη θέση τους.
Ούτε που φαντάζονται την ηλικία μου.
Αχ, τι ελεύθερα που είναι τα χρώματα.

Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ.

Κάθε φορά να σκέφτομαι τα ερωτηματικά.
Κάθε φορά να σκέφτομαι τα χρώματα.
Κάθε φορά να σκέφτομαι τους φίλους.
Κάθε φορά να σκέφτομαι το θάρρος.
Κάθε φορά να σκέφτομαι την αγάπη.
Όσα έχω μέσα μου και όσα βλέπω στους άλλους.
Κάθε φορά να θυμάμαι πόσο αγαπώ την ποίηση.
Κάθε φορά να χαίρομαι.
Κάθε φορά που φτάνω σε μέρες όπως η σημερινή, να θυμάμαι τα λόγια του Μίλτου.

Ένας μπαξές γεμάτος αίμα
είν’ ο ουρανός
και λίγο χιόνι
έσφιξα τα σκοινιά μου
πρέπει και πάλι να ελέγξω
τ’ αστέρια
εγώ
κληρονόμος πουλιών
πρέπει
έστω και με σπασμένα φτερά
να πετάω.

Ο Ελεγκτής, Μίλτος Σαχτούρης.

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

ΔΥΟ ΜΠΛΕ ΒΕΛΟΥΔΙΝΑ ΦΟΥΣΤΑΝΙΑ.

Η ταινία μου στον κινηματογράφο.
Φοράω το αγαπημένο μου μπλε βελούδινο φουστάνι.
Γίνομαι σκηνικό της ταινίας.
Γίνομαι Ηλέκτρα.
Ήμουν πάντα Ηλέκτρα.
Ερχονται όλοι να με δουν.
Ένας  πατέρας γίνεται περήφανος.
Θα κλείσουν τα φώτα κι εγώ θα κλαίω συγκινημένη.
Μοναξιά.
Μόνο το χέρι της αδερφής μου θέλω.
Κοιτάω τα πρόσωπα αυτά των κοριτσιών, τις φίλες μου.
Ακούω τις φωνές τους.
Τις βλέπω να κάνουν αλήθεια την φαντασία μου.
Να γίνονται συνειδητά όνειρά μου.
Να τα λερώνουν με αίμα και ομορφιά.
Η ταινία μου γίνεται δικιά τους.
Φοβάμαι να την αφήσω, αλλά πλέον έχει τη δική της ζωή.
Ας ανθίσει.
Ας είναι αυτό το δώρο μου στην Ηλέκτρα.
Οι θεατές βγαίνουν και δεν ξέρω τι νιώθουν.
Δυο κόρες φοράνε τα ίδια παγωμένα φουστάνια.





Φωτογραφία: Δανάη Παναγιωτίδη για Ηλέκτρες, 2015

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2015

ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ.

στο αίμα κερδίζουνε ιδανικά λαχεία
και τα τσιγάρα βγάζουν κόκκινους καπνούς
και τα μαλλιά μεγαλώνουν σαν το παραμύθι
τι σπάνιο θέαμα στους στυγερούς καιρούς 
που και οι κούκλες των μικρών παιδιών μαυρίζουν από τρόμο



Μίλτος Σαχτούρης

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΛΤΟΥ

Χρόνια
ο ουρανός
ήτανε ένα δύσκολο χαρτί
κρυμμένο
μέσ’ στην τσέπη μου
και μέσ’ στον κήπο μου φύτρωνε όλη τη μέρα
αίμα
γιατί βροχή
πέφταν οι πέτρες απ’ τον άλλο ουρανό
τσακίζοντας κρέατα
και κόκαλα

Έτσι σαν ήρθε η Ανάσταση
ντυμένος μαύρα
μ’ ένα κόκκινο κερί
βγήκα
τρελός
στους δρόμους

ήμουνα ένα κίτρινο
πουλί
σαν κι αυτά που ζωγράφιζε
ο Modigliani
ποτέ μου
ποτέ μου
δεν είχα γεννηθεί

Η ιστορία ενός παιδιού, Μίλτος Σαχτούρης
Illustration Sarah Ball

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝΤΑΣ ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ.

Μια μεγάλη μαύρη τρύπα.
Η μαύρη τρύπα είναι ο κόσμος που φτιάχνω στο μυαλό μου.
Η μαύρη τρύπα είναι η φαντασία μου.
Η μαύρη τρύπα μου ρουφάει γλυκά τον εγκέφαλο.
Μου αρέσει και με φοβίζει.
Φτιάχνω συνεχώς μαύρες τρύπες.
Θέλω να πέφτω μέσα τους και να χάνω το μέγεθός μου.
Να γίνομαι πολύ μικρή, να γίνομαι τεράστια, να αλλάζω ηλικίες, σχήματα.
Να ζω μέσα τους,να στέκομαι, να τις κοιτάω, να ξεκουράζομαι, να τις αφήνω να με στέλνουν εκεί που θέλουν με την δυνατή τους φόρα.
Στις μαύρες τρύπες μου είναι όλα σχετικά.
Φτιάχνω κόσμους και γίνομαι μέρος τους.
Καμία απόσπαση.
Όποιος δεν είναι μέρος τους, δεν υπάρχει.
Όποιος δεν στροβιλίζεται δεν τον έχει ρουφήξει ακόμα.
Εμείς θα πνιγόμαστε ευτυχισμένοι.


Ρουφηγμένη στη μαύρη τρύπα μου. Σκηνοθετώντας Ηλέκτρες, 2015.
Φωτογραφία: Δανάη Παναγιωτίδη

CARDIOLOGY.

It could swallow an ocean in the palm of your hand
But only if you open up that door
Is there a formula that could possibly explain
What can feel so good, bring you so much pain
Take apart this heart tell me where to start
No book that I can find has the answer
A medicine can't cure the fact that I'm still yours
Even though you've gone on without me