Ευτυχία*

Ευτυχία*

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

LOVE IS TO DIE.


I’m not alive, I’m not alive without you
I’m not alive, I’m not alive without you

Love is to die, love is to not die, love is to dance
Love is to dance
Love is to die, love is to not die, love is to dance
Love is to dance

Come around, let’s go found
There’s no words to call
Tonight, you really see nothing of this girl
They work, they don’t know the roots behind
‘Cause I got a knife to cut out the memories
So carefully, too carefully, it’s not necessarily
To be so dark
Got to give in, got to give in
Learn to let go, learn to let go




LOVE IS TO DIE
why did you not die, why don’t you
Why don’t you dance and dance


Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΜΗΝΥΜΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ.

Ξεκινάς αυτή τη ζωή, κάνοντας όνειρα και στόχους











Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποιείς πως η ζωή κρύβει εκπλήξεις








Και τότε αρχίζεις να χορεύεις με τους ρυθμούς της, που ίσως είναι και κουραστικό







αλλά σίγουρα μέσα σε αυτό υπάρχει ατελείωτη ομορφιά, για να σε κάνει πιο ευτυχισμένο απ'ότι μπορούσες να φανταστείς









Γι'αυτό ας θυμάσαι πως κάποιες στιγμές πρέπει να αφήνεσαι και να δέχεσαι τις ευκαιρίες για ευτυχία.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ ΝΑ ΜΑΔΑΕΙ.




Μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά ;

Το -γλυκόπικρο- παιχνίδι τυχαιότητας ή απλών μαθηματικών.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ.



Τη φαντάζομαι στην πόρτα μου

Με ξυπνάει, μου δίνει ενέργεια, μου μαθαίνει να μαγειρεύω, κάνουμε ποδήλατο, ξαπλώνουμε, τρώμε, γελάμε, της μαθαίνω να γράφει γρήγορα ή να κάνει κόλπα με τα χέρια,
δοκιμάζουμε, δε μας αρέσει, μας αρέσει, χάνουμε την επικοινωνία με τις λέξεις,
έμαθα τη λέξη που μου είπες καλά;
ακούγομαι αστεία; εσύ τα λες πολύ ωραία, σιγά σιγά ανταλλάσουμε γλώσσες, συναλλασόμαστε συντροφιά, συντρόφους - που τι σημασία έχουν,  μόνες, κάνουμε μπουγάδα, ζωγραφίζουμε, επισκευάζουμε αυτά τα ενοχλητικά πράγματα που όλο χαλάνε στα σπίτια, μπλέκουμε με βαρετά αλλά μαζί είμαστε χαρούμενες, δε μας νοιάζει, ένα πλάσμα για φιλιά στο πρόσωπο,
τα κοινά πλάθονται, σ αγαπώ μ αγαπάς, δε θυμάμαι αν το λέμε,
οι φούστες σου μου είναι στενές, τα μαλλιά σου δε μαζεύονται όπως τα δικά μου, φοβάσαι κι εσύ τις μέλισσες ανακαλύπτω, κάνεις υπομονή και ησυχία, σε καθυστερώ στο δρόμο, περπατάμε με το ίδιο γρήγορο βήμα, θα μπορούσαμε να είμαστε αδερφές ή να γνωριζόμαστε χρόνια ή να ήμασταν φίλες από μωρά, δε σου αρέσει η μουσική μου, τη βρίσκεις στενάχωρη, εσύ θες να χορεύεις όπως χορεύαμε στο πάρτυ με την παιδική μουσική, με κάνεις ευτυχισμένη και δε με νοιαζει που μας κοιτάνε να χορεύουμε σαν ηλίθιες, οι λεπτομερειες που παρατηρει κανείς είναι ατελείωτες, πότε θα προλάβω να τις αγαπήσω όλες, πότε θα κοιμηθούμε μαζί χωρίς άγχος, πότε θα ξαναβρεθούμε στο ίδιο σπίτι, κάθισμα, προορισμό,
αγοράζουμε κάτι να θυμόμαστε τη μέρα, μαλώνουμε για τα λεφτά αλλά είναι ασήμαντα, θέλω να σου μαζέψω αυτή την τούφα μαλλιά από το πρόσωπο, με κοιτάς όλο αγάπη,
μου στέλνεις ένα γράμμα γεμάτο τις καρδιές σου και μια έκπληξη, σου απαντώ με εκπλήξεις από όλο το χρόνο που μπορώ να σου δώσω για να μοιραστώ μέσα σε ένα γράμμα,
 κορίτσι πετροκέρασο,  βρίσκω τις φωτογραφίες στο αυτόματο μηχάνημα, ντροπές,
αλλάζω πρόσωπα, αλλάζω από β ενικό σε γ ενικό, της απευθυνσης και της παρατηρησης, παρατηρηση όταν ο άλλος δεν σε ακούει αλλά ειναι εκεί, αλλάζω προσωπα σε σένα σε μένα, γίνεσαι Αυτή, σου πάει, αλλάζεις κι εσύ πρόσωπα, γίνεσαι εμείς, γίνεσαι κάποια που μου λείπει.

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

ΚΙ ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.


Ἂς σταθοῦμε στὸ πλευρὸ ἐτούτης τῆς μικρῆς 
Φωτογραφίας
ποὺ εἶναι ἀκόμα στὸν ἀνθὸ τοῦ μέλλοντός της:
νέοι ἀνώφελα λιγάκι ἀγκαλιασμένοι
ἐνώπιον ἀνωνύμως εὐθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εὔβοια Σκόπελος;
Θὰ πεῖς
καὶ ποὺ δὲν ἦταν τότε θάλασσα.



~Κική Δημουλά, Κονιάκ Μηδέν Αστέρων

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ, ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ.

Περνά ο χρόνος γρήγορα.
Δεν τον μετράω ακριβώς πια, σαν να μην υπάρχει.
Δεν μπορεί να φέρει άλλωστε και αντίρρηση κανείς, επομένως ο φόβος περιττεύει. 
Πέρυσι τέτοιες μέρες είχα μετακομίσει στο Βερολίνο. 
Αυτό το υπολογίζω,το θυμάμαι. Ενας χρόνος γεμάτος.
Μου έλειψε αυτή η πόλη, όπως μου έλειψε να κάνω ένα ταξίδι σε μέρος άγνωστο, αλλά από την άλλη έχω αρχίσει να ξαναγαπώ την Αθήνα όπως την πρώτη φορά και αυτό είναι μια περιπέτεια από μόνο του.
Δύσκολο να βρίσκεις ομορφιά και να χαμογελάς ενώ σε ρουφάει ασφυκτικά η πραγματικότητα.
Γι' αυτό και το μόνο που μένει είναι να πάρει κανείς την απόφαση να παρατηρήσει και να βρει το θάρρος να προσπαθήσει για την ευτυχία του.
Όλα ίδια, σε λούπες και ταυτόχρονα μοναδικά.
Σε κάθε βόλτα που κάνω κόβω ένα κλαδάκι αμυγδαλιάς. 
Τώρα που τελείωσαν οι αμυγδαλιές και μπήκε η άνοιξη για τα καλά, μαζεύω φύλλα και άνθη, τα οποία κολλάω σε ένα τετράδιο-ανθολόγιο.
Χαζεύω τα λουλουδάκια από κοντά. 
Τι τόλμη, σκέφτομαι να βγαίνει σε τέτοιον κόσμο τόση ομορφιά!
Δε θέλει τόλμη να βλέπεις την ομορφιά μήπως;
Κάτι που έχω καταλάβει τα τελευταία χρόνια είναι πως η άνοιξη είναι αγιάτρευτος πόθος, τελικά κι όσο κι αν μιλάμε για μελαγχολίες του χειμώνα, η δύναμή της τα ξεπερνάει όλα.
Έρχεται ο ήλιος και σε γεμίζει ευτυχία
Σαν να παίζεις πέτρα ψαλίδι χαρτί με τις εποχές. 
Σαν να παίζεις πέτρα ψαλίδι χαρτί με τις ευκαιρίες και τους έρωτες.
Δε θέλει μήπως ρίσκο η αλληλεπίδραση;
Οι μεγαλύτερες περιπέτειες είναι να ζούμε τα απλά. (Πόσο μάλλον τώρα που είμαστε νέοι.)
Όπως την αγκαλιά ενός φίλου που μας έλειψε ή τη μοιρασμένη χαρά.
Οι ευκαιρίες για ευτυχία είναι άπειρες.
Και η πρόκληση-προσκληση να τις δεχτεί κανείς είναι προσωπική.
Σκέφτομαι που συζητούσα με μια φίλη για τη μοναχικότητα ως υπέρβαση της μοναξιάς, για το χτίσιμο της προσωπικότητας μέσω του άλλου.
Πραγματικά, είναι υπέροχη η στιγμή που συνειδητοποιείς πόση αλήθεια κρύβεται σε αυτές τις γενικές παραδοχές.
Κάθε άνοιξη,η διάθεσή μου είναι καλύτερη από ποτέ.
Είναι απλή φυσική.
Είναι η ροή των πραγμάτων που συγχωρεί χωρίς να αναλύει, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς να σκέφτεται παραπάνω και συγκινεί με την ομορφιά που βρίσκει σε κάθε τι που κρύβεται και περιμένει να το δεις και να το κάνεις κομμάτι σου.


Και αυτό, ως δείγμα 
της ομορφιάς του κόσμου.

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

WAITING.

Είχα δει πριν καιρό τη διαδικτυακή έκθεση φωτογραφίας "waiting" της Jana Romanova, στην οποία παρουσιάζονται νέα ζευγάρια που περιμένουν να γίνουν γονείς στη Ρωσία να κοιμούνται νωρίς το πρωί σε όλη τους τη φυσικότητα.
Απομόνωσα μερικές αγαπημένες φωτογραφίες για να μοιραστώ μαζί σας.
Από τις πιο τρυφερές σκέψεις και στιγμές.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη.




Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

ΛΕΧΡΙΤΕΣ.

Πριν λίγο καιρό ξεκίνησα ένα μινι-ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη, το οποίο αποφάσισα να συνεχίσω.
Τους "Λεχρίτες".
Θα μοιραστώ μαζί σας το πρώτο δείγμα.

Λεχρίτες from Eftychia Iosifidou on Vimeo.

"Είναι Λεχρίτες άνθρωποι που ξέρουν να γλεντάνε,
 κι αν δουν ρετσίνα γνήσια πάνε και τη ρουφάνε.
Μα ο Θεός ευλόγησε την αμπελοφυτεία, 
και στους Λεχρίτες έδωσε να 'χουν μακροζωία.
Βρε κοπάνα το, βρε κοπάνα το και μη φοβάσαι θάνατο"

Σήμερα 25 Μαρτίου έχει γενέθλια ο παππούς μου και γιορτάζει η γιαγιά μου.
Με αφορμή τις γιορτές τους και την αγάπη μου για αυτούς το μοιράζομαι σήμερα μαζί σας.
Ελπίζω να τους αγαπήσετε κι εσείς.
Μέσα από την καρδιά μου, τους το αφιερώνω.






Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

ΜΑΣΚΑ ΗΛΙΟΥ.

Οι μικροί άνθρωποι δεν μπορούν ν’ ακούν βαρείς ήχους.
Με τις γαργάρες όμως γελάμε όλοι.

Ωραίο ήταν και τ’ απόγευμα σήμερα. 

Ακόμα έχω στα χέρια μου τη μυρωδιά του.
Όχι βέβαια του απογεύματος αλλά του σώματός του.
Αλλά δεν μπορώ να του μιλήσω για το απόγευμα.
Δε θα με καταλάβει. Μετά έκλαψα
Μου λέει : «Μου τη δίνει όταν κλαις»
Δεν κατάλαβα τι εννοούσε και δεν τον ρώτησα.
Μιλάμε και δεν καταλαβαινόμαστε.
Γι’ αυτό κοιταζόμαστε 
συχνά και πολλή ώρα.
Φτάνει πια.



Τώρα είμαι στη μέση του δρόμου. 
Ησυχία εντελώς.

Απογευματινός ήλιος, αλλά πίσω από τα σπίτια
και τους κήπους στέκομαι. 
Είμαι σε τέλεια αρμονία.
Δεν έχω καμία υποχρέωση, 
και κανένας δεν έχει
καμία υποχρέωση 
απέναντί μου.


~διάλειμμα το Σάββατο, Μάσκες Ηλίου, Λένα Πλάτωνος