Ευτυχία*

Ευτυχία*

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

EΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

Ποιός είσαι
Πότε γεννήθηκες
Τι έχει σημασία για σένα

Το πιο υπέροχο δώρο για όταν παύουμε να πιστεύουμε στους ανθρώπους και τη ζωή.
Το πιο ουσιαστικό.
Χωρίς τα περιττά.
15 λεπτά για να ξαναρωτήσουμε.
15 λεπτά για να αγαπήσουμε.
Eυχαριστούμε, Kieślowski.

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Η ΑΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΘΛΙΨΗ.


Βόλτα Κολωνάκι-Λυκαβηττός.
Κλασσικά.
Σπίτια πλούσια.
Ωραίες είσοδοι.
Τυπική μελαγχολία.
Αναρωτιέμαι ποιός μένει μέσα, αν θα μπορέσω κι εγώ κάποτε να μένω σε ένα τόσο ωραίο σπίτι.
Θυμάμαι το σπίτι μου στο Βερολινο και θέλω να γυρίσω πίσω.
Σκοτεινιάζει νωρίς και τα διαμερίσματα έγιναν χειμωνιάτικα.
Κάποια απλά φωτεινά, άλλα στολισμένα ήδη.
Όλα παίρνουν ζωή μέσα πια.
Ζηλεύω την τάξη και την ζεστασιά τους.
Μου θυμίζει το σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη τις καλές εποχές.
Ή το σπίτι της γιαγιάς.
Σπίτι οικογένειας με λίγα λόγια.
Ή ίσως σπίτι που δεν στερείται.
Μου μυρίζει σχεδόν Χριστούγεννα, κάστανα, γιορτές, κολώνιες ακριβές.
Ωστόσο, έχει παντού φθινοπωρινά φύλλα.
Στο δρόμο που περπατώ μου έρχεται στο μυαλό η Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης και ευρωπαικές πρωτεύουσες όπου οι άνθρωποι δεν έχουν προβλήματα και κάθονται ξέγνοιαστοι με φίλους και χαζεύουν και τρώνε σε τραπέζια που εμποδίζουν τους περαστικούς.
Σαν παιδική εικονογράφηση βιβλίου.
Παρότι με θυμώνουν αυτοί οι άνθρωποι, μου φαίνεται πιο ευχαριστη εικόνα από αυτή της μιζέριας που έχουμε στα Εξάρχεια.
Στη λέξη «ευχάριστο» είναι και άλλωστε το τραγικό της υπόθεσης.
Δίλημμα.
Δε συμφωνώ με την ιδέα του να ξεχνιέται κανείς.
Να αφήνει τα προβλήματα στην άκρη για να μην πιέζεται.
Από την άλλη, μου δημιουργεί θαλπωρή η εικόνα ανθρώπων που ακουνε ζωντανη μουσική και τρώνε νόστιμα ζεστά φαγητά σε μαγαζι που ντύνεται και στολίζεται με σόμπες.
Νιώθω αμέτοχη και εκτός αυτής της μακρινής πραγματικότητας.
Περπατώ με το σκυλί και παρατηρώ σαν να βλέπω παραμύθια.
Νιώθω κάτι για όλα αυτά γύρω μου.
Με θλίβουν, με συγκινούν, μου θυμίζουν ευτυχισμένα πράγματα.
Αχ, εμείς οι άνθρωποι του '90.

αλλά ας το δούμε αλλιώς-
δημιουργώ μνήμη
αυτή τη στιγμή που τα σκέφτομαι
οπότε ας μην θυμάμαι
καλύτερα 
ας ζω 

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΚΙΝΟ.

Eίμαι κλεισμένη μέσα.

Με αυτή τη φράση ήθελα να αρχίσω να γράφω.
Ίσως είναι το μόνο που είχα να πω.
Θυμήθηκα πως μικρή έλεγα πως θέλω να γίνω ζωγράφος και συγγραφέας
Σκέφτομαι πως δεν έχω όρεξη να γράφω.
Δεν μου βγαίνει.
Όπως κάποια στιγμή συνέβη και με τη ζωγραφική.
Δεν μπορώ να ζωγραφίζω πια.
Αναρωτιέμαι αν μου έφυγε ο ενθουσιασμός όπως συμβαίνει στον έρωτα.
Αναρωτιέμαι μήπως ποτέ δεν ήμουν κατάλληλη να κάνω κάτι από αυτά.
Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που γράφουν και ζωγραφίζουν τόσο ωραία, εγώ τί να βαστήξω μπροστά τους;
Όπως και στο σινεμά.
Όπως και παντού.
Όμως, αυτή η σκέψη δεν με βοηθάει.
Με πνίγει μόνο και με κάνει να κλείνομαι κι άλλο μέσα και να ασφυκτιώ.
Βγαίνω έξω να πάρω λίγο καθαρό αέρα.
Κάνω μια αγαπημένη βόλτα σε στενά του Κολωνακίου.
Αναπνέω.
Κοιτάζω σπίτια.
Ξαναπαρατηρώ.
Οι ετεροτοπίες μου έρχονται να με ταρακουνήσουν.
Να μου δείξουν ότι δεν είμαι μόνη.
Να μου δείξουν ότι δεν είμαι απέναντι, αλλά δίπλα.
Να μου δείξουν πως όλες οι παραπάνω ανασφάλειες είναι άστοχες, αφού η έκφραση είναι τόσο μοναδική όσο και η πρόσληψη της πραγματικότητας.
Και μπορεί να πνίγομαι κλεισμένη στις σκέψεις και το σπίτι μου, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω σε μια ποιητική πραγματικότητα.
Και αυτό από μόνο του είναι θετικό.
Γιατί τί χειρότερο από τη μη δημιουργία;
Γυρνώντας σπίτι μου, βρίσκω μια κάρτ ποστάλ για μένα από το Πεκίνο.
Ενας φίλος αγαπημένος μου στέλνει κάτι που με γεμίζει ευτυχία και ενθάρρυνση.
Ενα τηλέφωνο και μερικά μηνύματα στο mail, κάνουν το ίδιο.
Μου προσφέρουν εμπιστοσύνη και στήριξη.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να πιστεύουν σε σένα.

Δεν φοβάμαι τίποτα.
Δημιουργώ άρα υπάρχω.
Νιώθω ξανά ελεύθερη.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Μου λέει η μαμά μου, γκρινιάζεις και βλέπεις παντού προβληματα, λόγω του σκυλιού.
Τώρα που σε δεσμεύει και δεν μπορείς να βγαίνεις όπως έβγαινες και να κινείσαι γρήγορα και να μην έχεις τύψεις όταν είσαι έξω και δεν μπορείς να πας ένα ταξίδι όπως θες κλπ.
Αλήθεια είναι αυτό.
Με περιορίζει.
Δεν μπορώ να πάρω την απόφαση να φύγω όπως θα ήθελα και να σέρνω ένα κουτάβι μαζί μου ή να το εγκαταλείψω.
Αλλά δεν είναι αυτή η σκέψη που με ενοχλεί.
Σιγά μη ρίξω την ευθύνη εκεί.
Το ήξερα ότι θα δεσμευόμουν αν είχα ένα μωράκι.
Και εννοείται ότι βάζεις στη ζυγαριά αυτές τις δυσκολίες, ειδικά αν είσαι άνθρωπος σαν εμένα που είσαι υπερευαίσθητος με τα ζώα και πλέον όλη σου η ζωή βρίσκει νόημα εκεί.
Η ισορροπία αυτή δεν υπάρχει καν ανάμεσα στο τι χανεις - τι κερδίζεις, γιατί μπορεί να δυσκολεύομαι να φύγω από τη χώρα ή να διατηρήσω ένα καθαρό σπίτι, αλλά χάρη σε αυτό το πλάσμα (αν είναι να το δω μονόπλευρα σε αυτή τη σχέση) μαθαίνω τι σημαίνει ουσιαστική αγάπη.
Και αυτό όχι απλά δεν το αλλάζω, αλλά το υπερασπίζομαι και θα το υπερασπίζομαι με ό,τι άλλο μπορεί να μου στερεί.
Αυτό που ήθελα όμως να εκφράσω -και όχι να το κάνω μελό με την αγάπη για το κοριτσάκι μου- είναι αυτό που βλέπω ως πραγματικό πρόβλημα.
Google Αποτελέσματα Eικόνων για http://static.guim.co.uk/sys-images/Guardian/Pix/pictures/2013/1/29/1359482462427/Homo-Ludens-22-008.jpg
Το ότι βλέπω μια πραγματικότητα να είναι όλο και πιο επιθετική.
Και όσο και να είμαι αισιόδοξη, δημιουργική ή και να προσπαθώ να εντοπίζω ομορφιά στον κόσμο, δεν παύω να βλέπω ένα είδωλο της πραγματικότητας διαστρευλωμένο κοινωνικά.
Βλέπω τον εαυτό μου όπως σκέφτεται, νιώθει, πράττει και βρίσκεται σε πόλεμο με το περιβάλλον.
Και φυσικά δεν το βλέπω μόνο σε μένα.
Δεν έβρισκα ποτέ τόσο ενδιαφέρουσα την ιδέα της διαφορετικότητας, αφού τη θεωρώ δεδομένη- και γι αυτό αναζητώ τα κοινά μέσα από αυτή.
Βλέπω λοιπόν με έναν τρόπο κάτι σαν την παραπάνω φωτογραφία.
Έναν κόσμο που κινείται ξεχωριστά από τη σκιά του.
Αλλες οι επιθυμίες και άλλες οι πράξεις.
Και αυτη η αντίφαση εμένα προσωπικά με κάνει αμυντική, γιατί βλέπω τη σύγχυση και τελικά, τη δυστυχία που επιφέρει.
Δεν μου φταίει που ο χρόνος μου είναι περιορισμένος ή που δεν έχω όσα χρήματα θα ήθελα ή που δεν μπορώ να τα βροντήξω και να φύγω χωρίς συνέπειες.
Μου φταίει που όλα αυτά συμβαίνουν σε λάθος συνθήκες.
Μου φταίει που για να επιβιώσεις πρέπει να κλειστείς σε έναν εσωτερικό μικρόκοσμο.
Νιώθω πως η λέξη που ταιριάζει είναι τραγικό: αυτό που -όπως μου είπε κάποιος- δημιουργεί καταστρέφοντας.

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

ΑΓΚΑΛΙΑ.


Ελπίζω ποτέ να μην καταλάβεις
Γιατί σε συμπαθώ



ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΚΑΙΡΟ.

Θα βάλω την οικογένειά μου
σε ένα κάστρο 
με πανύψηλα τείχη 
και θα φτιάξω γι αυτήν παραμύθια

Στο δωμάτιό θα μείνουν 
κλειδωμένα 
για πάντα τα παιχνίδια μου
απείραχτα, σχεδόν καινούργια
και μόνο εγώ θα μπορώ να τα αγγίζω
και μόνο εγώ θα μπορώ να ξαναγίνομαι παιδί

Φοβάμαι μην ξεχάσω
αισθήματα
μυρωδιές
πρόσωπα
διαδρομές

Θέλω να φορέσω ξανά 
το κεντημένο μπένετον πουλόβερ 
με τα περιστεράκια
που τσιμπάει

Θα πω στο μπαμπά
να μην ξανατραβήξει ποτέ με την κάμερα
σχολικές γιορτές και πάρτυ
αλλά μόνο την οικογένειά μας
σπίτι μας

Θα πω στις γιαγιάδες και τους παππούδες
 να μου μάθουν ο καθένας τους
αυτό που αγαπάει πιο πολύ

Θα πάω με μια κασέτα
και θα τους αιχμαλωτίσω σε φιλμ
να μην τους χάσω ποτέ
ποτέ

Θα δώσω το κλειδί
μόνο στην αδερφή μου
γιατί το κάστρο μου
θέλω να είναι και δικό της

Θα φύγω από το κάστρο
θα πάω να μαζέψω λεφτά
να αγοράσω το πιο μεγάλο μαύρο κουτί
και θα κλείσω εκεί
όση αγάπη έχω μέσα μου


Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.

Νιώθω πως βρίσκομαι σε ένα δίλημμα ανάμεσα σε κοινωνική δυστυχία και οικειοθελή αυτοεξορία

Είναι μια μέρα σαν τις άλλες που ξυπνάς και τρέχεις για να προλάβεις τα πάντα.
Μια μέρα που σταδιακά γίνεται αφορμή για να κλείνεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο σου/στον εαυτό σου.
Μια μέρα που γίνεσαι όλο και πιο μισάνθρωπος.
Μια πόλη γεμάτη αφορμές.
Μια χώρα γεμάτη σκατά.
Ενας κόσμος που θα ήθελες να χτυπάς στον τοίχο για ώρες μέχρι να αποκτήσει συνείδηση.
Ενας κόσμος που σαπίζει τόσο φανερά και τον σιχαίνεσαι.
Και δε θες να εισαι μέρος του.
Και δε θες να τον αγγίζεις ή να μιλάς μαζί του ή να του χαρίσεις τον χρόνο σου ή τις ιδέες σου.
Γιατί νιώθεις μίζερα και θλίψη για όλη αυτή την κατάσταση και νιώθεις ανίκανος να βοηθήσεις, ανήμπορος να κάνεις κάτι σε ένα χάος, δεν σου αρέσουν οι ηρωισμοί και δεν πιστεύεις πως μπορείς να πάρεις τέτοιο ρόλο. Και ποιός είσαι εσύ άλλωστε;
Μήπως κάνεις κάτι λάθος;
Μήπως ζητάς πολλά;
Μήπως δεν σου φταίει το γύρω σου, αλλά το μέσα σου;
Όχι. Αδιέξοδο.
Ποιά είναι η λύση; Να σηκωθείς να φύγεις και να κάνεις κάτι που θες, που πιστεύεις ότι αξίζει και σου αξίζει, με τον τρόπο που ονειρεύσαι και να αγνοήσεις τα άλλα;
Να μπεις σε μια φούσκα επενδυμένη με ωραίες παρωπίδες και να μην υπάρχουν τα κοινωνικά προβλήματα;
Τι σύγχρονη ιδέα ο σολιψισμός.
Δεν ξέρω επόμενο βήμα, δεν ξέρω επόμενη σκέψη.
Ξέρω πως νιώθω σαν να βρίσκομαι σε ένα τεράστιο κουτί με τοίχους πανύψηλους, χωρίς διαφυγή, δεν μπορώ να σώσω κανέναν γιατί δεν έχω το ρόλο του μεσσία, γιατί δεν πιστεύω σε τέτοιους ρόλους, αλλα σε προσωπική συνείδηση και φοβάμαι γιατί βλέπω πως αυτές οι δύο λέξεις δεν υπάρχουν πια συνδιαστικά. Δεν νιώθω ελεύθερη.

Γέμισε ο τόπος μπετόν, μαγαζιά του ενός ευρώ, ρημαγμένη παιδεία, προφάσεις πολιτισμού,συλλόγους της πούτσας,αμόρφωτους με εξουσία, σχολές με το κιλό, αρπακτικά της κάθε ευκαιρίας, φιλοδοξία της τρύπας, έλλειψη έρωτα, λαχνούς χαμένων ελπίδων, υποσχέσεις χρήματος, λογαραριασμούς και ξανά λογαριασμούς,  έλλειψη έκπληξης, ντροπή, μίσος, φόβο και πολλά -μα πολλά- σκατά.

Τί θέλω;
Θέλω να δημιουργώ εγώ τα προβλήματα μου.
Θέλω να έχω το δικαίωμα όχι απλά να μη σχετίζομαι με όσα δε θέλω, αλλά να μην τα αναγνωρίζω και να μη με αναγνωρίζουν.

Να φτιάξουμε μεγάλα γυάλινα κουτιά να σώσουμε την αγάπη μας από αυτή την κόλαση.

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

MORE OFFENSIVE THAN FUCK.

Σήμερα γιορτάζεται το Halloween. 
Κάποιοι ντύνονται φαντάσματα, άλλοι κάτι πιο ευφάνταστο.
Πάντα νευρίαζα βλέποντας τις γυναικείες στολές.
Ο ορισμός του σεξιμού.
Κάποια κορίτσια ντύθηκαν πριγκίπισσες και εξήγησαν καλύτερα απ΄ όλους πως έχουν τα πράγματα.
+1