Ευτυχία*

Ευτυχία*

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

ΑΠΟΧΗ ΑΠ'ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

3, 2, 1.
Παλιά έλεγες έχω τόσα χρήματα, τόσους φίλους, με αγαπούν τόσο, έχω ως τότε για αυτό, αυτό το θέλω πιο πολύ απ'το άλλο κοκ.
Τώρα τίποτα δεν είναι μετρήσιμο και τίποτα δεν έχει αξία.

Άνθρωποι που αντί να κοιτούν τα σκυλιά στα μάτια κοιτούν πόσες τρίχες αφήνουν πίσω τους.
Μια χώρα αφιλόξενη, που περνάει και φτύνει πάνω απ'το κουφάρι σου αφού σε έχει λιώσει με τα ίδια της τα πόδια.
Μια μαμά, που σου υπενθυμίζει συνεχώς ότι όσοι σε ενδιαφέρουν χρησιμοποιούν τελείες ανά δυο λέξεις σε ό,τι σου πουν.
Και ταινίες, πολλές ταινίες.
Να μιλούν μόνο αυτές για μας πια και όχι εμείς για τον εαυτό μας.
Αφού κανείς δεν ακούει πια.

Τον τελευταίο καιρό βλέπω μόνο εφιάλτες. Περίεργους, ζωντανούς εφιαλτες πρώτου βαθμού. Βλέπω τη Τζούντι με σπασμένα πόδια, εμένα σε τραίνα-σινεμά, αυτοκτονίες.
Σήμερα περνώντας απ'τον καθρέφτη συνειδητοποιήσα πως πλέον δεν με κοιτάω καθόλου.
Μόνο μονολογώ, σαν να ακούω παλιά τραγούδια της Λένας Πλάτωνος.
Κενό.
Είναι σαν να έχεις μέσα σου μια μαύρη τρύπα που όλο ρουφάει, ρουφάει, μόνο ρουφάει. Φλουπ.



Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ.

Δε χρειάζεται να πιστεύουμε σε τίποτα.
Κι όμως έχουμε περισσότερη ανάγκη αυτών που δε χρειαζόμαστε.

Από παιδί είμαι πιστή.
Είμαι πιστή στον εαυτό μου.
Ειμαι πιστή στις ιδέες μου.
Είμαι πιστή σε ό,τι ερωτεύομαι.
Είμαι πιστή στις επιθυμίες μου.
Είμαι πιστή στο να μην αφήνω τίποτα να με κάνει να μην πιστεύω σε όσα έχουν ριζώσει μέσα μου.

Δεν πιστεύω τους ανθρώπους.
Δεν πιστεύω σε μεταφυσικές δυνάμεις.
Δεν πιστεύω σε τίποτα απόλυτο.
Δεν πιστεύω σε δόγματα.
Δεν πιστεύω τίποτα που έχει ανάγκη να γίνει πιστευτό για να υπάρξει.


Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Ε! Ε! Έλληνα

Στο σχολείο κουρδισμένα παιδιά
στο στρατό σου αλλάζουν τα μυαλά
σε κάνουν πολίτη με το δικό τους τρόπο
ένα ρομπότ με το δικό τους νόμο

Έναν εργάτη μηχανή δίχως καριέρα και ζωή
που δέχεται διαταγές χωρίς αρνήσεις και φωνές

Όλοι χωρισμένοι σε παρατάξεις
κόμματα και κοινωνικές τάξεις
εμφύλιος πόλεμος για κορόιδα
ζώα με παρωπίδες για το κόμμα

Κι έχουμε όνειρα απατηλά
πως είμαστ’ ελεύθεροι κι όλα καλά
ευχόμαστε να βγουν αληθινά
μα εγώ φωνάζω στον Έλληνα

Ε! Ε! Έλληνα είσαι σκουλήκι
η Ακρόπολη δε σου ανήκει
Ε! Ε! Έλληνα τι λες για όλα αυτά;
σε δουλεύουν κανονικά

Όλοι φοράνε παρωπίδες
ζούνε με πλαστικές ελπίδες
υποσχέσεις στην αράδα
για μια κάποτε μεγάλη Ελλάδα

Συμφωνίες κι αποφάσεις
για να διώξουμε τις βάσεις
ξένα συμφέροντα πάνω από μας
ντρέπομαι που είμαι Έλληνας

Ε! Ε! Έλληνα είσαι σκουλήκι
η Ακρόπολη δε σου ανήκει
Ε! Ε! Έλληνα τι λες για όλα αυτά;
σε δουλεύουν κανονικά

Και λέν’ πως είναι Έλληνες
πως είναι Δημοκράτες
απόγονοι του Περικλή
ζήτω οι αυταπάτες

Ε! Ε! Έλληνα είσαι σκουλήκι
η Ακρόπολη δε σου ανήκει
Ε! Ε! Έλληνα τι λες για όλα αυτά;
σε δουλεύουν κανονικά



Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

ΜΠΛΕ ΦΕΓΓΑΡΙΑ.

Φεγγάρι πεθαμένο μου
γιὰ ξαναβγὲς καὶ πάλι
θέλω νὰ δῶ τὸ αἷμα σου
δὲν ἔκαιγες λυχνάρι
φώτιζες
τὸ φοβισμένο πρόσωπο
θέλω νὰ δῶ
τὸ φοβισμένο πρόσωπο
τώρα
πάλι καὶ πάλι
τότε
ὅλο τὸ σῶμα μου ἦταν
μιὰ πληγὴ
φεγγάρι
μιὰ πηγὴ
καὶ φώτιζε
τῆς νύχτας τὸ σκοτάδι

Φεγγάρι πεθαμένο μου
θέλω νὰ δῶ τὸ αἷμα σου
τώρα
πάλι καὶ πάλι


Η πηγή, Μίλτος Σαχτούρης

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

ΑΔΕΡΦΙΑ.



Τα δύο αδέρφια γίνονται ένα ζευγαρι χέρια.

ΠΑΡΑΝΟΙΑ.

Περνώ μια κατάσταση φοβερού άγχους.
Εχω ανακαλύψει έναν δυο τρόπους για να ηρεμώ και να νιώθω ευτυχισμένη.
Ενας από αυτους είναι να κοιτάω αυτό το σκυλάκι.
Σκέφτομαι να το εκτυπωσω και να το κολλήσω σε όλο μου το σπίτι.


Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

H ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΑΥΠΝΙΑΣ.




Δύσκολες μέρες για τις συνειδήσεις μας, δύσκολες και για τον ύπνο.


ΦΑΝΤΑΣΙΑ.




Αυτές τις μέρες θυμάμαι τα όνειρά μου.
Εχω βρει τις κατάλληλες ώρες και συνθήκες ύπνου.
Οι άνθρωποι που έχω στο υποσυνείδητό μου μπλέκονται με καταστάσεις, άγχη, σκέψεις.
Όλα γίνονται ένα μεγάλο χάος.
Έχω πάρα πολλά αισθήματα, παρότι έχω συνήθως συνείδηση του ότι κοιμάμαι.
Ακόμα κι όταν αυτό συμβαίνει όμως, νιώθω εγκλωβισμένη στον ονειρικό κόσμο, δεν μπορώ να ξυπνήσω αν το θέλω.
Κάποιες στιγμές, όταν σηκώνομαι από τη ζέστη ή τα φιλιά που μου δίνει το κουτάβι, μισοκαταλαβαίνω τι συμβαίνει και ξανακοιμάμαι ελέγχοντας πια κάποια πράγματα στο όνειρο.
Όταν επεμβαίνω σε αυτό όμως, νιώθω ένοχη και μετά ξανααφήνω τη φαντασία μου να τρέξει.

Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή αν λυπάμαι που έχω σχεδιαστεί ως άνθρωπος με αυτή τη δυνατότητα.