Ευτυχία*

Ευτυχία*

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

TEEN TEEN.

ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΟΙΝΟ.

Αυτές τις μέρες, τελείωσαν τα γυρίσματα της ταινίας μου και με αφορμή παραστάσεις φίλων, έχω γίνει τακτική στα θέατρα.  Ως θεατρολόγος -τουλάχιστον- θα ΄πρεπε να είναι κάτι πολύ λογικό και να μην το αναφέρω καν.  Απ'την άλλη, ποτέ δεν ήμουν πολύ άνετη με το να παρακολουθώ παραστάσεις. Γιατί να νιώθω τόσο άβολα όντας θεατρικό κοινό ενώ αντίθετα στο σινεμά νιώθω τόσο οικεία; Συζητώντας το, με τα χρόνια διαπίστωσα πως η δυσκολία αυτή, δεν είναι καθόλου μα καθόλου αδιάφορη και ίσως έχει και παρακλάδια σε ερμηνείες γενικότερες ως προς τη φύση των δύο αυτών τεχνών είτε ως ολότητες είτε πιο ειδικά, ως προς την ιδιότητά του ίδιου του «μέσου», την οποία σαφώς φέρουν αμφότερες. Και με αυτό εννοώ κάτι πολύ απλό, το οποίο όλοι μπορούν να κατανοήσουν με το βασικό σχήμα της επικοινωνίας.  Ωστόσο, σηκώνει ιδιαίτερη ανάλυση το θέμα της θέασης και το σχήμα αυτό φιλοσοφικά αν σκεφτούμε τους παράγοντες και τις επιμέρους παραμέτρους και συνθήκες. Με έχει απασχολήσει όσο τίποτα άλλο η σχέση του θεατή και του θεάματος και πιστεύω πως δεν μπορεί παρά να είναι στο κέντρο του ενδιαφέροντος για όποιον ασχολείται με αυτά τα πράγματα.
Για να μην κάνω όμως υπεραναλύσεις, καθώς δεν ξεκίνησα για να γράψω αυτό, θα συνοψίσω τη θέση μου.

  Στον κινηματογράφο,  βολεύομαι και παρακολουθώ εκστατικά στην απόλυτη ησυχία- τσίχλες και ποπ κορν είναι αιτία καβγά-, νιώθοντας φιλόξενα, οικεία μα πάνω απ' όλα, ασφαλής. Μου αρέσει να βυθίζομαι στο κάθισμά μου, σχετικά μπροστά και να χάνεται το βλέμμα μου στην τεράστια οθόνη και στον ήχο που περιβάλλει. Με χαλαρώνει πολύ, μου αρέσει και νιώθω μαγεμένη. Συνήθως εντυπωσιάζομαι και αναρωτιέμαι πώς έχει γίνει κάτι ή αν με συνεπάρει τόσο η ταινία, ταράζομαι και παίρνω και εκφράσεις ασυνείδητα. Ωστόσο όταν μου αρέσει μια ταινία θέλω να τη δω και να την ξαναδώ για να μπορέσω να τη δω όπως θα ήθελα τελικά, να μπορέσω να καταλάβω κάποια πράγματα στη σειρά, να προσέξω λεπτομέρειες κοκ. Πόσο αλλάζει βέβαια όλο αυτό το αίσθημα όταν αλλάζει και ο τρόπος προβολής. Μιλώ για την κινηματογραφική αίθουσα και την οθόνη του λάπτοπ.

  Στην άλλη πλευρά, νιώθω πως όταν βρίσκομαι στο θέατρο ειμαι εκτεθειμμένη, η προσοχή μου πρέπει να βρίσκεται στο μέγιστό της προς όλα τα ερεθίσματα επί σκηνής, πρέπει να συγχρονιστώ και να μπω στον κόσμο που μου παρουσιάζεται αφήνοντας ακόμα και το σώμα μου να παραδοθεί σε αυτή την ετεροτοπία και τέλος, νιώθω ότι κι εγώ γίνομαι θέαμα από την απέναντι πλευρά. Είμαι σε πολύ δύσκολη θέση κι έτσι πολύ επιλεκτικά βάζω τον εαυτό μου σε αυτή τη διαδικασία. Ωστόσο, κάποιες φορές η θεατρική εμπειρία είναι τόσο δυνατή που με το μόνο που μπορεί να συγκριθεί είναι κάποιο πρώτο ραντεβού με ένα μεγάλο έρωτα. 
  Και αυτό πιστεύω έχει να κάνει με τρία πράγματα που υπάρχουν στο θέατρο και τελικά καταλήγουν σε ένα. α) το φυσικό μέγεθος (θεατές και ηθοποιοί παρά τις όποιες σκηνογραφικές επιλογές) β) ο σύγχρονος χρόνος και ενιαίος χώρος (όλοι βιώνουν την ίδια εμπειρία- και θέαμα και θεατής) γ) η συνείδηση της μη επαναληπτικότητας (ποτέ δε θα γίνει η ίδια παράσταση με το ίδιο κοινό, στον ίδιο χώρο, τον ίδιο χρόνο με τον ίδιο τρόπο) και άρα όλα αυτά είναι ένα: το πραγματικό/το ζωτικό. 
Στο σινεμά συνειδητά βλέπουμε κάτι φανταστικό, κάτι τεράστιο σε σχέση με εμάς, κάτι που έχει δύο διαστάσεις, είναι περιορισμένο σε μια επιφάνεια, είναι υλικό και μπορεί ανά πάσα στιγμή να κοπεί, να μεταφερθεί, να επαναληφθεί κλπ. 
Φυσικά καμία αξία δεν αναιρείται, δεν σημαίνει πως κάτι είναι σωστό ή κάτι λάθος και προφανώς η κάθε τέχνη έχει το δικό της λόγο ύπαρξης και τη δική της ουσία.
  Το θέμα είναι πως το κοινό του θεάτρου και του κινηματογράφου δεν φέρουν την ίδια ευθύνη σε καμία περίπτωση.
Δεν μου αρέσει να μιλώ τόσο καταφατικά, αλλά μου αρέσει να ορίζω σκέψεις μου και ύστερα ας τις συζητάμε ή ας τις αμφισβητώ. Αυτή είναι μια από αυτές, συνοπτικά.
  Βγαίνοντας από το θέατρο αυτές τις μέρες ένιωσα πιο ενήλικο κοινό, μου άρεσε η εμπειρία, αλλά μου άρεσε και το γεγονός ότι βγαίνοντας συνειδητοποιούσα γιατί φουντώνουν μέσα μου έντονα αισθήματα. Ήθελα να γράψω κάποιες κριτικές για αυτά που είδα - και ίσως να είχε κάποια αξία - και μάλιστα μελέτησα για κάποια από αυτά αρκετά αμέσως μετά τις παραστάσεις, αλλά δεν ξέρω αν θέλω. Είμαι σε δίλημμα. Το να βγάλω λόγο καμιά φορά είναι πολύ ενοχλητικό και επώδυνο και ίσως στοιχίζει και σε ανθρώπινες σχέσεις. Οι κριτικές είναι σκληρό πράγμα. Αποφάσισα λοιπόν πως πχ. την οργή μου σε σχέση με μια σκηνοθετική απόδοση που είδα και θεώρησα χυδαία και χωρίς αισθητική, δε θα τη θάψω και δε θα τη σχολιάσω γραπτώς, αλλά θα τη συζητήσω. Δεν ξέρω πόσο νόημα έχει, ξέρω όμως πως μου άρεσε το γεγονός ότι αρπάχτηκα με τον εαυτό μου μέχρι να βρω γιατί εκνευρίστηκα τόσο πολύ και γιατί παίρνω στα σοβαρά ακόμα και έναν τόσο πλαστό κόσμο.
  Τέλος, σκέφτομαι πως ασυνείδητα από μικρή, κάτι με μάγκωνε με το θέατρο και ακόμα δεν ξέρω τι ακριβώς, αλλά σίγουρα η δυσλειτουργία μου αυτή, με τα χρόνια και την τριβή με το ίδιο το αντικείμενο, μου φαίνεται πιο γοητευτική και αληθινή. Στην τελική θα θελα να είμαι κοινό που σέβεται και το θέαμα και τον εαυτό του.


Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ.



Ανέβαινε τα σκαλοπάτια δύο δύο.
Τίποτα το περίεργο:
κάποιος
π' ανέβαινε τα σκαλοπάτια δύο δύο.
Στάθηκε και τον κοίταξε.
Αυτός κατέβαινε.

Χρίστος Λάσκαρης

Stanley Donwood

ΑΠΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.


όλα είναι τόσο απλά 
ακούς 
ή σκέφτεσαι
αλλά εσύ θες να πεις πως 
όχι
δεν είναι
αλλά δεν ξέρεις τι να πεις
δεν ξέρεις την κατάφαση
δεν ξέρεις 
ποιό είναι το αντίθετο του «απλά»
και ψάχνεις
δοκιμάζεις
όλα είναι τόσο σύνθετα
όλα είναι τόσο φορτωμένα
όλα είναι τόσο περίπλοκα
όλα είναι τόσο πολύπλοκα
όλα είναι τόσο 
όλα είναι
όλα






ΤΑ «ΞΑΝΑ».

Ξανά σε αυτό το τραγούδι, ξανά σε αυτό το κλιπ.
Ξανά στο 2011
Ξανά όταν ξεκίνησα τις Ιστορίες
Ξανά νέα στην Αθήνα
Ξανά ερωτευμένη
Ξανά μόνη σε νέο σπίτι
Ξανά ενθουσιασμός
Ξανά ανακαλύπτω τον Τομ

Όχι.

Τα «ξανά» είναι τόσο ανούσια και άπιαστα.
Ούτε «ξανά», ούτε «πάλι».
Τίποτα επαναληπτικό.
Μόνο το θάρρος του νέου και του άγνωστου θέλει ένας μύθος.

Θα μου πεις, υπάρχει μύθος χωρίς τους μαγικούς αριθμούς;
Χωρίς τη μία, τη δεύτερη, την τρίτη φορά;

Άτιμη ισορροπία.
Συμπληρωματικότητες και ετεροχρονίες.



Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΧΩΜΑ.

Είναι δύο φορές μέσα στη διάρκεια της μέρας που δεν μπορώ να βρω τον ορίζοντα.
Αμέσως μόλις οι στιγμές αυτές περάσουν ή ένα τσικ πριν, εστιάζω τη ματιά μου καλύτερα και τον ξαναβρίσκω.
Όλα είναι γκρι, σχεδόν γαλάζια.
Φαντάζομαι να απλώνω το χέρι μου, να αγγίζω και να δοκιμάζω με ένα δάχτυλο τη θερμοκρασία του ουρανού. Την ώρα αυτή είναι πάντα δροσερός.
Αυτή η ηρεμία με τρελαίνει όμως.
Μπαίνω στο αμάξι και ξηλώνω τα μπροστινά καθίσματα.
Ψάχνω μανιακά κάτι.
Ίσως ένα χάρτη.
Ίσως ένα φακό.
Ίσως ακούω κάποιον ήχο.
Βάζω μπρος.
Είμαι σε ένα τοπίο άγνωστο με πολλά δέντρα.
Παγωμένο τοπίο, χειμωνιάτικο.
Μόνο φως αυτό το λευκό, της πορείας μου.
Μπαίνω και τρέχω στο δάσος.
Μοιάζει με ένα μέρος που έχω βρεθεί στο παρελθόν στο Βερολίνο.
Προάστιο.
Απρόσωπο.
Κινηματογραφικό.
Κάρβουνο.
Όλα σβήνουν.
Καρέ πιο αργά από αυτά που αντιλαμβάνεται το ματι.
Κοιτώ πίσω και χάνω το περιβάλλον.
Μόνο μπροστά.
Εχω γίνει αμάξι,
Με οδηγούν τα φώτα μου. 
Βλέπω ό,τι φωτίζω.
Κάθομαι στο πάτωμα.
Κάθομαι ή σκοντάφτω.
Δεν μπορώ να αποφασίσω.
Σίγουρα νιώθω χώμα.

Δεν με πιστεύει κανείς όταν αφηγούμαι την ιστορία αυτή.



SONGS OF THE SEA.



Μακάρι να ήξερα να οδηγώ.
Θα έκανα μια μακρινή βόλτα κάθε Κυριακή.
Τις άλλες μέρες θα έβαζα μουσική και θα έκανα αστικές διαδρομές.
Ποτέ δεν ήμουν παιδί της φύσης.
Αλλά τα ταξίδια πάντα τα αγαπούσα.
Σήμαιναν κάτι.
Ένα ταξίδι είναι ένα σημείο αρχής και τέλους.
Ένα όριο.
Αυτό έγινε πριν το ταξίδι σε εκείνο το μέρος ή αυτό ήταν τότε που με τον τάδε είχαμε πάει εκεί κοκ.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα λέω και τι θα δείχνω στα παιδιά μου από το παρελθόν. 
Τί κάνω σήμερα για να το μοιραστώ με το παιδί μου;
Την ταινία μου;
Τους φίλους μου;
Εχω μια ζωή που θα ήθελα να κρατήσω σε φωτογραφίες;
Εχω κάτι να γεμίσω τα άλμπουμ όπως έκαναν οι γονείς μου;
Φοβάμαι.
Αυτές οι εποχές περάσαν.
Θα έχουμε τις ρέπλικες, όπως λέει και ο φίλος μου ο Θανάσης.
Αυτό το Πάσχα μείναμε για άλλη μια φορά λίγοι ρομαντικοί στην πόλη σε αναζήτηση περιπέτειας.
Ή και σε παράδοση των όπλων σε μια Αθηναΐκή ανοιξιάτικη μελαγχολία.
Περίπατος σε άδειους κεντρικούς δρόμους, σε κλειστά σινεμά, σε καταλήψεις που παίζουν δυνατά βαλς, σε βρώμικα στενά και σε άλλα τέτοια ποιητικά σημεία.
Χαρτογραφώντας την πόλη ξανά.
Ώσπου να μην τη θυμόμαστε.
Αντιπραγματικότητα.
Με σκοτώνει το ότι δεν έχει εφευρεθεί η χρονομηχανή ακόμα.
Δεν μπορώ να αποφασίσω σε ποια διάσταση είμαι παγιδευμένη.
Στο χρόνο ή στο χώρο.
Ίσως γι αυτό να έχουμε τάσεις φυγής τελικά.
Ίσως οι τάσεις φυγής ανήκουν κυρίως στην άλλη διάσταση.
Προσπαθούμε να ξεφύγουμε αλλάζοντας χώρο 
αφού για το χρόνο δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.



Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ.

Αυτός είναι πάντα ένας.
Και είναι εκεί σε κάθε φαντασίωση, σε κάθε επιθυμία, σε κάθε θρήνο, σε καθε τάφο, σε κάθε αναζήτηση, σε κάθε διαδρομή, σε κάθε χρόνο, σε κάθε πόρτα, σε κάθε λέξη, σε κάθε ήχο, σε κάθε υποσυνείδητο, σε κάθε πράξη.
Σε κάθε τέλος και κάθε αρχή.
Είναι πατέρας, φίλος, εραστής, αδερφός, άντρας, δάσκαλος, άγνωστος, σύντροφος.
Είναι αυτός που λείπει, αυτός που είναι εκεί πάντα ή αυτός που δεν υπήρχε ποτέ.
Είναι αυτός που ακούει, είναι αυτός που τα έχει πει όλα.
Είναι αυτός που με τη φωνή του, τρυπάει.
Είναι αυτός ο ξεχωριστός.
Είναι αυτός που δημιουργεί.
Είναι αυτός που είναι τέλειος.
Είναι αυτός που όπου και να βρεθεί, τον συναντά.
Αυτός που βρίσκεται στα μάτια του κάθε άλλου ανθρώπου.
Αυτός που είναι όλα.
Όλα.
Μα πάνω απ’όλα είναι ένα.

Είναι ο άνθρωπός της.

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

YOUTH.

λΕΜΟΝΟΔΑΣΟΣ.

Δεν συνέβη καμία μεταβολή στη ζωή μου. Δεν ξέρω πού να αποδώσω αυτή τη διάθεση που αισθά­νομαι απόψε να δω τις σκέψεις μου αραδιασμένες επάνω στο χαρτί. 
Δεν αισθάνομαι καμία κλίση στην φιλολογία, ούτε είμαι ερωτευμένος. Ο έρως; Κάποιος είπε πως είναι μία εφεύρεσις που ο καθένας τη νομίζει δική του. Εγώ δεν είμαι εφευρέτης. Είμαι αρχιτέκ­των, ένα μυαλό θετικό.
Το αποδίδω μάλλον στην επήρεια του μέρους που βρίσκομαι. Αισθάνομαι να με κυριεύει το αρχαίο πνεύμα της σαφηνείας που αγαπά τις ευθείες γραμ­μές και δεν αφήνει τίποτε συγκεχημένον. Θέλω κι εγώ να πιάσω τις ιδέες μου, που πότε τις βρίσκω και πότε τις χάνω, να τις συμμαζέψω, να τις τακτο­ποιήσω, να τις διαβάσω σαφείς και καθαρές. Πιθα­νόν όταν τις διαβάσω να μην τις αναγνωρίσω. Πάν­τως όμως, έστω και αν δεν τις αναγνωρίσω, είναι δικές μου. Κάποτε, οι άλλοι αναγνωρίζουν ευκολότερα από εμάς τους ίδιους ότι είναι δικό μας.
Την περασμένη εβδομάδα στο γραφείο, βρήκα μέσα σ’ ένα συρτάρι μια μικροσκοπική βεντάγια κο­κάλινη με μια μεταξωτή γαλάζια κορδελίτσα. Ρώτησα τίνος είναι. — Δεν θυμάστε πού τη φέρατε μαζί σας από το Παρίσι και την είχατε πάντα επάνω σας τις πρώτες ημέρες; Μου απήντησε ο υπάλληλος.
Πράγματι· δεν θυμούμαι, αλλ’ αφού το λέγει έτσι θα είναι.
Να δω τις σκέψεις μου αραδιασμένες. Δεν πρό­κειται μόνον για τις σκέψεις μου. Θα γράφω κάθε μέρα, ή όποτε αξίζει τον κόπο, ό,τι ενδιαφέρον βλέπω. Είναι ίσως από τεμπελιά. Οι συγγραφείς είναι ράτσα τεμπέληδων.
Είναι μάλλον μία διάθεσις περιπλανήσεως, περιπλανήσεως του πνεύματος. Είμαι βέβαιος ότι αυτή την στιγμή ένα πρόσωπο περπατεί έξω κάτω από το μαγικόν σεληνόφως μέσα σ’ ένα από τα θαυμασιότερα τοπία. Εγώ όμως δεν βγαίνω να το συναντήσω και κάθομαι εδώ κλεισμένος και γράφω. Θα γράφω κάθε μέρα ό,τι ενδιαφέρον βλέπω. Δεν ξεύρω αν εξακολου­θήσω. Πάντως αρχίζω από την σημερινήν ημέρα αν και δεν μου συνέβη τίποτε το ιδιαίτερο. Γράφω μάλιστα και την ημερομηνία 22 Μαρτίου 1924.

Διαβάζοντας το Λεμονοδάσος του Κοσμά Πολίτη

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΕΣ.

Αναζητώντας όλα αυτά τα κανονικά.

Κανονικό σπίτι.
Κανονική διακόσμηση.
Κανονικά έπιπλα.
Κανονικά χρώματα.
Κανονική διαρρύθμιση.
Κανονικούς φίλους.
Κανονικές ασχολίες.
Κανονική σχέση.
Κανονική δουλειά.
Κανονικό σεξ.
Κανονικές σπουδές.
Κανονική οικογένεια.
Κανονική διασκέδαση.
Κανονικό ελεύθερο χρόνο.
Κανονική συμπεριφορά.
Κανονικά ρούχα.
Κανονικό πρόγραμμα.
Κανονικό περπάτημα.
Κανονικό γέλιο.
Κανονική φωνή.
Κανονικό σώμα.
Κανονικές ανάγκες.
Κανονική επικοινωνία.
Κανονικά όνειρα.
Κανονικά γούστα.
Κανονικές επιθυμίες.

Επιτέλους πια.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

LIKE THE STARS UP ON YOUR CEILING.

Να ζω όπως όταν ήμουν μικρή.
Οι έγνοιες μου να κλείνονται στα όρια του δωματίου μου.
Ο χώρος μου να είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχω.
Ο κόσμος.
Να βρίσκω παρηγοριά στα παιχνίδια μου.
Να τα ζωντανεύω κατ'επιλογήν.
Να έχω μόνο τα καλά αισθήματα.
Να μην μεγαλώνω.
Τα ρούχα μου να μην φθείρονται.
Να μην καταπιέζομαι.
Να αλλάζω θέση τα έπιπλα.
Στη θέση των ρούχων μου στα ντουλάπια, να βάζω βιβλία.
Να ξαπλώνω και να κοιτάω το ταβάνι με προσμονή.
Χωρίς να νιώθω το χρόνο να περνά ούτε για δευτερόλεπτα.
Να μην ακούω το τικ τικ από το ρολόι του σαλονιού.
Να μην ακούω τις φωνές των γονιών να με νανουρίζουν ενώ βλέπουν ειδήσεις το βράδυ.

Σήμερα η μέρα ήταν μικρή.
Ή μάλλον, εγώ την έκανα.
Είναι τόσο απλό όταν έχεις άρνηση.
Αγκαζέ με μια μεγάλη σακούλα και πετώ μέσα ό,τι βρεθεί στο δρόμο μου.
Δεν μου αρέσει κάτι.
Κάνω φούσκες με γεύση φράουλα και νιώθω λίγο ζαλισμένη.
Θα ήθελα να μπορώ να παίξω μουσική.
Θα ήθελα να μπορώ να κάνω μαγικά.
Θα ήθελα να ακούω όμορφες φωνές να με ξυπνούν.
Θα ήθελα να μην ανήκω σε καμία εποχή.
Να μην υπάρχουν άνθρωποι σύγχρονοι, παρά μόνο διαχρονικοί.
Χωρίς ταυτότητες, χωρίς προβλήματα, χωρίς πρόσωπα ίσως.


by Gala Pont Illustration


Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

ELECTRAE ARTWORK BY GALA PONT.


First artwork for ELECTRAE, my first feature film.
Coming soon.





Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.

Παρακολουθούσαμε με ένα φίλο ένα ντοκιμαντέρ για τον Κόσμο και ειδικότερα για τον Θαλάσσιο Κόσμο.
Η Τζούντι κοιμόταν απέναντι και κοιτούσε στα κλεφτά παραπονεμένη. 
Ερχόταν λίγο στην αγκαλιά και ξανάφευγε.
Ο φίλος φεύγει, η μικρή έρχεται δίπλα μου να κοιμηθεί.
Εδώ και αρκετή ώρα την χαζεύω και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα και κανέναν που να έχω αγαπήσει περισσότερο.
Ανοίγει τα ματάκια της και με κοιτάει.
Τόση αγάπη και τόση αθωότητα σε ένα τόσο δα πλασματάκι.
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως είναι κρίμα να ζούμε εδώ, είναι κρίμα να ασχολούμαστε με μικροαστικά προβλήματα και χαζομάρες.
Θέλω να την πάρω από εδώ και να είναι ευτυχισμένη όπως όταν παίζουμε και τρέχει ελεύθερη.
Στόχος της ζωής μου ας γίνει να μπορέσει να δει αυτό το πλασματάκι όλη την ομορφιά αυτού του Κόσμου.