Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

ένα τρίπτυχο ερμηνευτικής και προβληματισμού





1

κάποια αποσπάσματα του Τζόζεφ Κάμπελ σε ελεύθερη μετάφραση και σύνοψη: 

Ο Τηλέμαχος, στα 22 του έτη, βρίσκεται στο σπίτι της μητέρας του, της Πηνελόπης, μαζί με τους μνηστήρες της. Ο μπαμπάς του ο Οδυσσέας, έχει χαθεί εδώ και 20 χρόνια, στον πόλεμο και στη θάλασσα.  Η θεά Αθηνά, και του λέει: "Φύγε από το σπίτι της μητέρας σου, πήγαινε να βρεις τον πατέρα σου." Στο μοτίβο επανέρχεται το ερώτημα: Ποιός είναι ο πατέρας μου; Και η απάντηση ξανά, είναι: Πήγαινε να τον βρεις. Δηλαδή, βρες τον ανδρισμό σου. Με άλλα λόγια, ενηλικιώσου. Στους περισσότερους μύθους, το πρόβλημα της ενηλικίωσης, βρίσκεται στην αρσενική πλευρά.  Κι αυτό, επειδή το αρσενικό, χρειάζεται πρόθεση για να γίνει ενήλικας. Για το θηλυκό, αυτό συμβαίνει. Με την πρώτη της έμμηνο ρύση, είναι γυναίκα. Στη συνέχεια, ξέρει πως είναι μητέρα. Δε χρειάζεται να επεξεργαστεί αυτά τα θέματα. Τα ίδια τα θέματα, λειτουργούν σε αυτή απ την ίδια τη φύση. Το πρόβλημα της γυναίκας είναι να αντιληφθεί και να συνειδητοποιήσει ποιά και τι είναι. Στον άντρα, το πρόβλημα είναι να γίνει αυτό που μπορεί να είναι. Όλοι οι μύθοι αναγνωρίζουν και αναπτύσσουν αυτό το ζήτημα. Οι μυήσεις που σπάνε τον άντρα, τον διαλύουν, του προκαλούν πόνο, είναι η αντίστοιχη αρσενική έμμηνος ρύση.  Το ότι αυτό που ζει δηλαδή, δεν είναι μόνο η προσωπική του πρόθεση. Αυτό είναι και που ξεπερνά μια γυναίκα. Εκείνη ζει τη ζωή της φύσης. Αν η φύση αποφασίσει να γονατίσει τη γυναίκα, τότε αυτή θα το κάνει. Αν αυτό συμβεί στον άντρα, δεν είναι κάτι που προκλήθηκε απ΄τη φύση, αλλά απ'την κοινωνία. Και η ζωή το κάνει. Κι αυτός πρέπει να μάθει να ζει λοιπόν, με κάτι άλλο εκτός από την επιθυμία του Εγώ του. 





2


3


______________





κι ένα σχετικό υστερόγραφο 

A hero properly is someone who has given his life to something bigger than himself or other than himself.

 If the person doesn’t listen to the demands of his own spiritual and heart life, and insists on a certain program, you’re going to have a schizophrenic crack-up. The person has put himself off-center; he has aligned himself with a programmatic life, and it’s not the one the body’s interested in at all. And the world’s full of people who have stopped listening to themselves. In my own life, I’ve had many opportunities to commit myself to a system and to go with it, and to obey its requirements. My life has been that of a maverick; I would not submit.

Οur life evokes our character, and you find out more about yourself as you go on. And it’s very nice to be able to put yourself in situations that will evoke your higher nature, rather than your lower.

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

διάλογοι




Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.
Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν: α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.
Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.
Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.
Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ’ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ’ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.

Νίκου Καζαντζάκη, Ασκητική (απόσπασμα)







Το μερτικό μου απ' τη χαρά
μου το 'χουν πάρει άλλοι
γιατί είχα χέρια καθαρά
και μια καρδιά μεγάλη

Θεέ μου τη δεύτερη φορά
που θα 'ρθω για να ζήσω
όσο η καρδιά κι αν λαχταρά
δε θα ξαν' αγαπήσω

Σαν θαλασσόδαρτο σκαρί
σαν βράχος ρημαγμένος
ήρθα σαν ξένος στη ζωή
και ξαναφεύγω ξένος




Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ.

«Η επί γης ευτυχία είναι στιγμούλα,
και η στιγμούλα αυτή ένα σκαλοπάτι
για να περάσεις από το άλλο μέρος,
το μέρος του θανάτου»
Ο. Ελύτης