Ευτυχία*

Ευτυχία*

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙΣ.

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας
Να φεύγεις  - αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο
Να τρέχεις μακρυά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε
Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας - αποδέξου το)
Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι ο Ενεστώτας
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από 'κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωτάς
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου
Μην πιστεύεις αυτά που λένε - η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει
Να μην συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση την σχέση την κοροϊδία κοροϊδία
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό
κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλυφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και. Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά


υπέροχο κείμενο της Θολές Ιστορίες

ΑΝΤΙΚΤΗΤΙΚΟΤΗΤΕΣ.



Είναι δικός μου, είμαι δική του.
Κανείς δεν είναι κανενός.


Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

EXCLUSIVITIES.

ΕΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΝΕΑ.

Πορτραίτο μου από το Θωμά Αρσένη
Θυμήθηκα τον  αγαπημένο μου Cory Monteith που πέθανε νέος και στο μυαλό μου γυρνάει συνεχώς το τραγούδι If I die young (σε αυτή την εκδοχή).
Χωρίς να είναι κάτι συγκλονιστικό , με συγκινεί κάθε φορά που το ακούω.
Σκέφτομαι πόσο ανατριχιαστικές είναι κάτι τέτοιες στιγμές και πόσο ξανα-εκτιμάει κανείς από το μηδεν τη ζωή του με τέτοιες αφορμές.
Εχω αυτό το φόβο. Ότι θα πεθάνω νέα.
Αλλά δεν το σκέφτομαι συχνά.
Απλά προσπαθώ να είμαι ευτυχισμένη, να μη φοβάμαι να νιώθω και να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου-αρχικά- και να μην καθυστερώ αυτά που θέλω να ζω, όχι απλά για να τα προλάβω, αλλά γιατί έρχονται συνεχώς νέες ιδέες και επιθυμίες.
Όποτε το σκέφτομαι όμως, ψάχνω να δω αν θα μπορούσα να προετοιμάσω τα άρτομα που αγαπώ και πώς θα ήθελα να αποχαιρετήσω.  (Φυσικά, αν δεν πρόκειται για κάτι αιφνίδιο.)
Θα το έλεγα στη μαμά μου; Θα τους ζητούσα να με συνοδεύσουν με κάποιο τραγούδι; Θα άφηνα σημειωμα σε κάποιον ανεκπλήρωτο έρωτα; Θα χάριζα πράγματά μου; Θα πήγαινα ταξίδι κάπου μακριά; Θα αγόραζα γυάλινο φέρετρο ή θα ζητούσα να με σκορπίσουν στη θάλασσα με λουλούδια;
Θα αποκάλυπτα κάποιο μυστικό μου ή θα έγραφα κάπου ιδέες που θα ήθελα να πραγματοποιήσω;
Δεν έχω καταλήξει σε κάτι και αν ναι, ίσως αυτό που κάνω τώρα είναι αυτοφορέας του ίδιου του του εαυτού.
Καλώς ή κακώς, είμαι ένας άνθρωπος δημιουργικός.
Και αυτό σημαίνει πως τα κομματάκια που μπορεί να αφήνω από δω κι απο κει σήμερα, για να εκφράζομαι, ίσως είναι ο τρόπος μου να ζητήσω από τους άλλους να με θυμούνται αν δεν είμαι εγώ η ίδια παρούσα.
Και αυτό το στοιχείο θνητότητας και ανάγκης για μνήμη, τέλος, είναι το πιο συγκινητικό με τους ανθρώπους και ο λόγος για τον οποίο χρωστάμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και είμαστε πιστοί σε όσα νιώθουμε χωρίς πολλές σκέψεις χρόνου.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

ΤΥΧΑΙΕΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ.

Είναι σαν ο Σοπενχάουερ να θέλει να χορέψει Μερς Κάνινγκχαμ, μου λέει ο άνθρωπος που θαυμάζω στον ύπνο μου. Μου ζητάει να χαμογελάσω αμυδρά και μου φιλάει το λακάκι που κάνω στο μάγουλο, αλλά το βλέπουν μόνο λίγοι και καλοί. Είσαι ένα εγκεφαλικό ανθρωπάκι, λέει. 
Ξυπνάω χαρούμενη και μπερδεμένη. Κινούμαι στο σπίτι σαν να είμαι ο Παρθενώνας, από την κούραση. Στον καθρέφτη βλέπω μια αναμαλλιασμένη Μαφάλντα να ρωτά την τσατσάρα της αν είναι ταραγμένη. 
Ανακαλύπτω μετά από τέσσερα χρόνια ότι έχω πρόσβαση σε ταράτσα που βλέπει Λυκαβηττό και μετακομίζω όλη μου την προίκα. 
Ενα άρτομο μου στέλνει έκπληξη το παρακάτω gif μαζί με άλλα, απομεινάρι μιας ωραίας ζαλισμένης βραδιάς. 
Η αγάπη που νιώθω όταν το βλέπω και το ξαναβλέπω, δεν περιγράφεται.



Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΕΣ.




                                                                   
Ψυχογεωγραφίες.
Χωρο-γραφικές σκέψεις.
Το σπίτι είναι σύντροφος.
Γι' αυτό δεν θέλω να φύγω ποτέ από τους χώρους που έχω ζήσει.
Κάθε τέτοια αλλαγή είναι θάνατος. 
Θάνατος ενός φαντασιακού. 
Θάνατος των ετεροτοπιών μου.


Kρύβομαι στην κουζίνα, ανάμεσα στα δύο ντουλάπια που οι γονείς ποτέ δεν ανοίγουν μαζί, γιατί αν το ένα ανοίξει εμποδίζει το άλλο, αλλά εγώ τα ανοίγω και τα δύο μαζί και φτιάχνω μια γωνία στο πάτωμα.Μπαίνω μέσα της και κλείνομαι. Από δω και μπρος η γεωγραφία δε μετρά. Δεν είναι ποτέ πια πάτωμα και ντουλάπια. Είναι το μαγαζί μου κι εγώ δεν είμαι 3 χρονών. Κάθε φορά που περνά κάποιος του προσφέρω από το αόρατο φαγητό που ετοιμάζω. Προειδοποιώ ότι είναι ψεύτικο και να μην το φάνε στ' αλήθεια.


Μπαίνουμε κρυφά στο δωμάτιο των γονιών με την Αννα. Είμαστε μικρές και γεμάτες ζωή. Τρέχουμε κάθε Κυριακή και τρυπάμε στους γονείς μας που κοιμούνται μαζί και το δωμάτιο είναι γαλάζιο. Θα ετοιμάσουν πρωινό και εμείς θα είμαστε κρυμμένες κάτω από το σκέπασμα. Καταιγίδα ξεσπάει στο δωμάτιο. Ευτυχώς, στο παραμύθι μας τα σεντόνια είναι ομπρέλες και σκηνές και μπορούμε να βρούμε καταφύγιο για εμάς και τις κούκλες μας.


Φοβάμαι το βράδυ με τους ήχους που ακούω απ'έξω. Μένω ξύπνια να προστατεύσω το σπίτι μου.
Ακούω κάτι και το αίμα μου παγώνει. Αποφασίζω να μην δώσω σημασία. Σκεπάζομαι λίγο με το σεντονάκι. Νιώθω φυλαγμένη από κάθε κακό.


Κοιτάω μέσα σε σπίτια αγνώστων. Τα φαντάζομαι. Γίνομαι μέρος τους. Είμαι ευτυχισμένη εκεί; Εχω άλλη ζωή;  Ο χώρος τους με πλάθει. Μετά, η τρυφερότητα που νιώθω αρχίζει να πνίγεται από νοσταλγία και αμέσως είμαι στεναχωρημένη, εντοπίζω την απουσία μου.


Δε θυμάμαι που είμαστε. Θυμάμαι μόνο ποιοί είμαστε. Ανοίγει τα χέρια και μπαίνω σε μια μεγάλη αγκαλιά. Μετά από δευτερόλεπτα, η αγκαλιά μεταμορφώνεται. Γίνεται φωλιά μαγική και εξαφανίζομαι μέσα της, δεν με ταράσσει τίποτα, νιώθω μόνο αγάπη και θέλω να μείνω για πάντα εκεί μέσα.

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝ.

  Ρητά αποφαίνεται επ΄αυτού ο Jean Paul Sartre. Το απόλυτο διακύβευμα στον έρωτα είναι η ελευθερία. 
Αυτό που επιθυμούμε να αρπάξουμε μέσα στον έρωτα είναι η ελευθερία του άλλου αυτή καθεαυτή. Πρόκειται για μια μορφή οικειοποίησης πιο σύνθετη από την απλή επιθυμία να κυριαρχήσουμε πάνω σε κάποιον. Αυτό που πραγματικά επιθυμούν οι εραστές είναι να συντρίψουν την ελευθερία του άλλου. Κανένας δεν θα ήταν ικανοποιημένος με έναν έρωτα που θα ήταν απλώς και μόνο το αποτέλεσμα μιας οικειοθελούς δέσμευσης. Έναν έρωτα που δε θα περιέκλειε το παραμικρό ψήγμα συνειδητής ήττας. Ο πόθος είναι πάντοτε πόλεμος ανάμεσα σε δυο ελευθερίες. Θέτει τον εαυτό μου σε κίνδυνο, διακυβεύει την ύπαρξή μου στον υπέρτατο βαθμό. Η κατάσταση όμως, εμπεριέχει μια αντίφαση εκ των πραγμάτων, εφόσον ο εραστής θέλει να αγαπηθεί από ένα ελεύθερο πλάσμα και ταυτόχρονα απαιτεί από αυτό να πάψει να είναι ελεύθερο. 
  Δεν είναι περίεργο λοιπόν, που ο έρωτας λειτουργεί ως μία διελκυστίνδα ανάμεσα σε δύο εναλλασσόμενους πόλους, το σαδισμό και το μαζοχισμό. Στο μαζοχισμό απαρνούμαι την ελευθερία μου προκειμένου να βυθιστώ στην εθιστική ανάγκη του άλλου, διαδικασία που με κάνει να νιώθω ένοχος προς τον εαυτό μου, καθώς συναινώ στην ολοκληρωτική μου αλλοτρίωση, και στον άλλον, καθώς του δίνω την ευκαιρία να νιώσει ο ίδιος ένοχος σφετεριζόμενος την ελευθερία μου. Υποτάσσομαι με σώμα και πνεύμα στον άλλον, που είναι η ζωή μου. Στο σαδισμό καλλιεργώ τη φρίκη της ερωτικής τρομοκρατίας, καθιστώ τον άλλον σκεύος προσωπικής ηδονής, σκοτώνω την αμοιβαιότητα της ερωτικής επαφής. Συμπεριφέρομαι σαν ο χρόνος να είναι όλος δικός μου, ώστε να εδραιώσω την κυριαρχία μου. Διατάζω , εκμεταλλεύομαι, πληγώνω, ταπεινώνω.  
  Σαδιστής και μαζοχιστής όμως, είναι εξίσου εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλον. Πρόκειται για ένα παιχνίδι εξουσίας που τους αντιπαρατάσσει και τους ενώνει ταυτόχρονα. Φυσικά μια τέτοια διαδικασία προσπάθειας σταδιακής αλληλοεξόντωσης είναι εξ΄ορισμου αδύνατον να διαρκεί εσαεί. 
«Είναι ενάντια στη φύση του έρωτα το να μην είναι βίαιος και ενάντια στη φύση της βιαιότητας το να είναι μόνιμη», γράφει ο Montaigne.


Απόσπασμα από εξαιρετικό άρθρο του φίλου Δημήτρη Κεχρή

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

LOVE IS NEEDING TO BE LOVED.

Είναι κάποιες φορές που αναλογίζομαι τι ανθρώπους και ποιους «έχω» γύρω μου και σαν παιδί κάθομαι και τους μετρώ σαν να φτιάχνω ένα σύγχρονο γενναιολογικό δέντρο. 
Αρχικά είμαι ευτυχισμένη που δεν εγκλωβίζομαι στη λέξη «έχω» και αν το κάνω, οι άνθρωποι που επιλέγω και με επιλέγουν είναι εκεί ή τους βρίσκω και με βρίσκουν κάπου, για να διαλύσουμε το όποιο εμπόδιο ανελευθερίας. 
Δε νιώθω εμπιστοσύνη, σταθερότητα ή σιγουριά.
Μπορώ ανά πάσα στιγμή να βρω λόγο να νιώσω πληγωμένη και μόνη.
Είμαι άνθρωπος που ισορροπεί και σχετίζεται με τους άλλους ακόμα και ασυνείδητα.
Και μου φαίνεται πολύ φυσιολογικό αυτό. Κάτι άλλο ίσως να μην κατανοούσα.
Η εσωστρέφειά μου μπαλανσάρει με την κοινωνικότητα, ο δυναμισμός μαλώνει με την ηρεμία, οι επιθυμίες μου τραβάνε διαχωριστικές γραμμές από την εργασιομανία μου και οι προβληματισμοί μου προσπαθούν να αυτοαπαντηθούν μέσω των Αλλων.  
Τα βασικά και τα ανθρώπινα, δηλαδή.
Φυσικές δυνάμεις.
Νιώθω πολύ τυχερή.
Νιώθω ευγνωμοσύνη για πολλά, ακόμα και όταν αυτά ίσως να μην έπρεπε να τα αντιμετωπίζω θετικά. Μπορεί, επειδή γνωρίζω πως επιλέγω και στηρίζω τις επιλογές μου σαν αναπόσπαστα ζωτικά κομμάτια μου. Μπορεί, επειδή η ζωή είναι τόσο μικρή και φευγαλέα, που το κάθε παρόν είναι θετικό. Μπορεί επειδή αντιλαμβάνομαι τον κόσμο έτσι.
Η ευγνωμοσύνη είναι πηγή ευτυχίας.
Ευγνωμοσύνη σε οικογένεια, φίλες, φίλους, εραστές, δασκάλους και γνωστούς.
Ευγνωμοσύνη για στήριξη, ενθάρρυνση, πίστη και αγάπη που με κάνουν δυνατότερο άνθρωπο.
Ευγνωμοσύνη για την αμφισβήτιση, τις ερωτήσεις και τη στοργή που με κάνουν καλύτερο άνθρωπο.
Ευχαριστώ.


Love is real, real is love

Love is feeling, feeling love

Love is wanting to be loved 

Love is touch, touch is love
Love is reaching, reaching love
Love is asking to be loved 

Love is you
You and me
Love is knowing
We can be 

Love is free, free is love
Love is living, living love
Love is needing to be loved 


Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

Η ιστορία του ανθρώπου είναι η ιστορία απώθησής του, κατά τον Φρόυντ.

Ο πολιτισμός περιορίζει όχι μόνο την κοινωνική αλλά και τη βιολογική του ύπαρξη, όχι μόνο μέρη της ανθρώπινης υπόστασης, αλλά και τη δομή των ενστίκτων του καθαυτή. 
Απ' την άλλη μεριά, τέτοιος περιορισμός αποτελεί  την ίδια προΰπόθεση της προόδου.
Αφημένα ελεύθερα να έπιδιώξουν τους φυσικούς τους σκοπούς, τα βασικά ένστικτα του άνθρώπου θα ήταν άσυμβίβαστα με κάθε είδους συνειρμό και διατήρηση διαρκείας: 
θα κατάστρεφαν άκόμα κι εκει που ένώνουν. 
Ο άνεξέλεγκτος "Ερως είναι το ίδιο μοιραίος όπως και το θανατηφόρο αντίστοιχό του στοιχείο, το ένστικτο του θανάτου. Η καταστροφική τους δύναμη προέρχεται απ' το γεγονός ότι επιζήτούν μιαν Ικανοποίηση που ο πολιτισμός άδυνατεί νά τούς προσφέρει : 

Τήν Ικανοποίηση καθεαυτή και σάν αύτοσκοπό, όποιαδήποτε στιγμή. 

Γι' αύτό τά ένστικτα πρέπει, ν' άποτραπούν άπ' το. στόχο τους, ν'άνακοπούν στην έπιδίωξή του σκοπού τους. O πολιτισμός αρχίζει όταν ο πρωτογενής σκοπός-η ακέραιη ικανοποίηση αναγκών, εγκαταλειφθεί αποτελεσματικά.Οι μεταπτώσεις των ενστίκτων είναι οι μεταπτώσεις του διανοητικού μηχανισμού μέσα στον πολιτισμό.


O Φρόυντ, περιγράφει τον μετασχηματισμό της αρχής της Ηδονής σε αρχή της Πραγματικότητας.


(Αποσπάσματα σε ελεύθερη σύνθεση 
από το κεφάλαιο, Υπό την Ηδονή του Ερως και Πολιτισμός, Marcuse)