Με λένε Λίντα.Με έχουν βάλει στη λίστα Σουηδοί γνωστοί μου.VIP καταστάσεις.Πλησιάζω τη μεγάλη ουρά έξω από το παλάτι της ηλεκτρονικής μουσικής στο Βερολίνο.
Berghain.
Προσπερνώ, πηγαίνω στην είσοδο, λέω το όνομα, σφραγίδα και μπήκα.
Φώτα,καπνοί, ζαλίζομαι.
Δε βλέπω μπροστά μου ή γύρω μου.
Απλά χορεύω.Μου αρέσει πολύ αυτό που ζω.
Γύρω από μένα χορεύουν άλλοι 500 ημίγυμνοι γκέι άντρες.
Ακουμπιούνται,αγκαλιάζονται,φιλιούνται.
Όλοι ακουμπιόμαστε και χορεύουμε.
Τατουάζ, καλογυμνασμένα σώματα, δυνατός καλός ήχος που σε χτυπάει στο στομάχι,καλή μουσική, τα πιο ωραία τυπάκια της πόλης.Παράδεισος.
Σεξ και ναρκωτικά στις τουαλέτες-αλλά και όχι μόνο εκεί.
Όλα μοιάζουν ελεύθερα, όλα ωραία.
Χάνομαι μέσα στα φώτα,βουτάω όπου δω καπνό ή ανεβαίνω ψηλά για να χορεψω με τον κόσμο στα πόδια μου.Είμαι το καλύτερο παρτυ άνιμαλ, όποτε θέλω.
Σκέφτομαι από μέσα μου ότι χορεύω σαν τον Τομ Γιορκ και γελάω.
Μπορώ να κατσω μέχρι τη Δευτερα το πρωί, αλλά φεύγω ξημέρωμα παρέα με μια όμορφη κινέζα με σκούρο κραγιόν.Δεν ήθελα να υπερβάλλω πρώτη φορά που πήγα.
Ήδη χόρευα για ώρες.Ούτε εγώ ξέρω πόσες.
Μόνο οι σόλες των παπουτσιών μου γνωρίζουν και το καλσόν μου.
Καιρό είχα να το κάνω αυτό.
Μπαίνω στο τραμ και σκέφτομαι πως έχω μια κάμερα απέναντι μου κάπου όλη την ώρα να με βλέπει.
Το λευκό μου πρόσωπό γυαλίζει από ξεχασμένο γκλίττερ, είμαι ζαλισμένη και κοιτάω τις κουρασμένες άκρες των μαλλιών μου που ξαπλώνουν στο φόρεμά μου.
Τους χαζεύω όλους.
Βγαίνω και περπατάω στο δρόμο.
Εχει ζωή αυτή η πολη ακόμα και την ώρα που ακούς τα πουλάκια.
Γύρισα σπίτι,κάνω μπάνιο ενώ βουίζουν τα αφτιά μου και χαίρομαι.
Σήμερα με λένε Λίντα και χόρεψα με την ψυχή μου.
