Ευτυχία*

Ευτυχία*

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

ΤΡΥΠΙΑ, ΑΔΕΙΑ, ΚΕΝΗ.


Όμως πια μ'έχουν αφήσει τα πολλά χρόνια της ζωής μου ανέλπιστα και δεν αντέχω πια.
Μαραίνομαι χωρίς γονείς.
Δε στέκεται προστάτης μου άντρας κανένας,
αλλά σαν κάποια ασήμαντη ξενοφερμένη
το πατρικό μου σπίτι συγυρίζω
μ' αυτά τα ρούχα
τα αταίριαστα.

[...]
Χτύπα, αν βαστάς κι άλλο, χτύπα δυο φορές.
[...]
Πέθανε η ταλαίπωρη;




Οι πιο ανατριχιαστικοί στίχοι της Ηλέκτρας του Σοφοκλή. 
Σε αυτούς όλη η αγάπη, ο πόνος και το μίσος του κόσμου.
Σε αυτούς, κλεισμένο όλο το έργο.


Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟΥ.

Τον κοιτάζω και δεν μπορώ να περιγράψω το αίσθημα που έχω.
Νιώθω μουδιασμένη σαν να παθαίνω εγκεφαλικό ή έμφραγμα για λίγα δευτερόλεπτα και ξαναξυπνώ.

Μοιάζει με πληρότητα.
Μοιάζει με κάτι που δεν υπάρχει για να οριστεί.
Μοιάζει με κάτι σπάνιο που είσαι τυχερός αν τύχει να νιώσεις.
Στην περίπτωσή μου, είσαι και κάπως άτυχος όμως, γιατί είχες την ίδια τύχη και άλλες φορές και έτσι αυτή τη φορά αυτό το γέμισμα του μέσα, δεν μοιάζει μοναδικό ή νέο. 
Το μέσα είναι φθαρμένο, δεν εμπιστεύεται και φοβάται.
Ξέρω ότι θα τελειώσει, θα φύγει και απλά περιμένω να συμβεί.
Δεν είναι άσχημα χαρακτηριστικά αυτά απαραίτητα.
Απλά σε φρενάρουν μια ώρα αρχύτερα πριν σπάσεις τα μούτρα σου χειρότερα.
Τα ενήλικα χαρακτηριστικά. 
Δηλαδή το τέλος της ορμής.
Η αρχή του υπολογισμού και του ζυγιάσματος, της δεύτερης και τρίτης σκέψης.

Το τέλος του αυθορμητισμού ήρθε σαν απότομο τέλος σε εφηβικό πάρτυ.
Το τέλος του αυθορμητισμού είναι η αρχή του φόβου.
Το τέλος του αυθορμητισμού είναι ο πόνος του πρώτου ψέματος στον εαυτό.
Το τέλος του αυθορμητισμού είναι να τον κοιτάω και να μην μπορώ να κάνω κάτι άλλο.
Όλα συγκρατημένα σε αστικές μη συναποφασισμένες συμβάσεις.

Ίσως η λογική να έχει άδικα συνδιαστεί με τον αποχρωματισμό των αισθημάτων.
Παλεύω να δω αν αυτό είναι λάθος ή σωστό ή καλό ή κακό ή ή ή, αλλά παίρνω απόφαση τον φυσικό και ανθρώπινο διπολισμό μου. 
Δεν θα πάρω καμία απόφαση.
Επιλέγω να μην επιλέξω.
Το μόνο που θέλω είναι να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, το αίσθημά μου και όλα τα άλλα να λείπουν. 

Η λέξη που μου αρέσει να χρησιμοποιώ, αυθυποβολή και τα παιχνίδια με το μυαλό είναι ρουτίνες πια και σιγά σιγά ίσως και να μη λειτουργούν, να μην τα νιώθω.
Ίσως σιγά σιγά να πάψω να αισθάνομαι και πράγματα άλλα. 
Τα πράγματα που φοβάμαι να ονομάσω ή που ρίχνω την ευθύνη στην τύχη πως τα φέρνει, από παθητικότητα στην επιλογή τους. 
Ωστόσο, αρνούμαι να δεχτώ την τόση σκληρότητα στην αυτοκριτική.
Καμιά φορά αυτή είναι ακόμα πιο εύκολη από την αλήθεια.
Κι αυτό είναι το κακό που σου κάνουν οι εμπειρίες. Ή πιο απλά, η επανάληψη.
Μαθαίνεις και άρα δεν είσαι «καθαρός» από όλα αυτά. 
Ψάχνεις πια να βρεις κάτι το άγνωστο με μισό κουράγιο και διάθεση, ενώ το φυσικό θα ήταν να προσπαθείς να γνωρίσεις.
Ψάχνεις να βρεις έκπληξη.
Αυθορμητισμό.
Γέρασες πριν την ώρα σου.
Νιώθω σαν μαμά μεγάλης ηλικίας με μωρά παιδιά που όσο και να θέλω δεν μπορώ να τους προσφέρω τη χαρά που τους αξίζει. Αλλά τα αγαπώ τα παιδιά και με κάνει πολύ δυστυχισμένη να μην μπορώ να παίξω μαζί τους.

Γιατί καλώς ή κακώς, όσο και να ελέγχεις μέσα σου όσα τρέχουν, δεν μπορείς να ξεγελάσεις τα πάντα. 
Και είναι ένας εαυτός σκανταλιάρης και ωραίος που ξεγλιστρά σαν μικρό παιδάκι από όλα τα εμπόδια που βάζουμε. 
Γαμημένα εμπόδια και γαμημένες τούμπες που παίρνουν οι εαυτοί μας και μετά περπατάνε με δεκανίκια.
Μας σακατέψαμε.

Δεν είμαστε έτοιμοι κάποιοι άνθρωποι για κάποιες πραγματικότητες.

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

ΝΑ ΕΚΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ.

Ξαπλώνουμε χωρίς να κάνουμε κάτι, χωρίς να περιμένουμε κάτι.
Είμαι ευτυχισμένη, σκέφτομαι.
Ονειρεύομαι ένα μανιφέστο έρωτα.
Να κανονίσουμε να βγούμε, αλλά χωρίς υποσχέσεις και ελπίδες να περνάμε καλά.
Να βρίσκουμε αφορμές αγγίγματος.
Να φιλιόμαστε με κάθε αφορμή.
Αγάπης ή αποχαιρετισμού ή χαράς ή φόβου.
Στα μάγουλα, στη μύτη,στα μάτια, στο στόμα, στο λαιμό, στα μαλλιά, σε όλο το σώμα και στο μέτωπο.
Να παίρνουμε σχήματα στον ύπνο.
Χωρίς να χρειαστεί να το ξέρουμε ή να το προσπαθήσουμε.
Να μην προσπαθούμε, απλά να κάνουμε.
Να δίνουμε δύναμη ο ένας στον άλλο.
Ακόμα κι αν δεν έχουμε να δώσουμε, να εφευρίσκουμε μαγικά.
Η πρόθεση να δώσεις είναι πλούτος.
Να μη γελάμε με τα αστεία του άλλου, αλλά από χαρά που μοιραζόμαστε χρόνο μαζί του
Να εκτιμάμε κάθε στιγμή που έχουμε χωρίς να σκεφτόμαστε ότι δε θα έχουμε άλλες.
Να μη βάζουμε τίτλους τέλους.
Να μη βάζουμε τίτλους αρχής.
Να μη βάζουμε τίτλους.
Να μην πονάμε ο ένας τον άλλο για να νιώσουμε.
Να κάνουμε όσα φοβόμαστε, γιατί έτσι γινόμαστε πιο ευτυχισμένοι.


Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

ΠΡΟΝΥΜΦΗ.

Kάθομαι στην καρέκλα.
Εχει πάει 8 το πρωί.
Πάλι δεν κοιμήθηκα.
Τις τελευταίες μέρες δεν κάνω τίποτα.
Δεν έχω διάθεση.
Ούτε να βγω, ούτε να δω ανθρώπους, ούτε να σηκωθώ, ούτε να κινηθώ, ούτε τίποτα.
Ούτε μου αρέσει που ξαπλώνω, δεν χαίρομαι το φαγητό μου.
Το σπίτι είναι βρώμικο και έχω παντού απλωμένα ρούχα και πεταμένα πράγματα.
Δεν αντέχω να τα βλέπω, αλλά δεν κάνω κάτι γι αυτό.
Στέκομαι απέναντι στον καθρέφτη ώρες.
Ρημάζω το δέρμα μου και τα μαλλιά μου.
Αυτοκαταστρέφομαι διαρκώς.
Ό,τι μου έχει μείνει.
Το γνωρίζω και συνεχίζω.
Τα κάνω όλα με απόλυτη ηρεμία.
Νιώθω πιεσμένη, αλλά αυτό δεν εξωτερικεύεται παρά μόνο σε βλέμματα. 
Ίσως και γι αυτό δε θέλω να δω κόσμο.
Δεν νιώθω τίποτα.
Ουτε πως έχω λόγο να το κάνω, ούτε να σταματήσω.
Κάθομαι στην καρέκλα. 
Πιάνω την παντόφλα μου να δω γιατί γλιστράει όποτε την πατάω.
Ο πάτος της είναι κόκκινος.
Κοιτάω πάνω από τον ώμο μου με φρίκη.
Μένω ακίνητη.
Βουρκώνω αλλά δεν κλαίω.
Συνειδητοποιώ πως έχω αφήσει ίχνη αίματος στο πάτωμα.
Είμαι ένα σαλιγκάρι.
Απορώ τι μου συμβαίνει.
Αίμα, αίμα, αίμα.
Δεν το σιχαίνομαι, δεν με φρικάρει.
Δεν μου αρέσει.
Σηκώνομαι σαν ερείπιο και στέκομαι πάνω στους λεκέδες.
Το χέρι μου τρέμει λίγο.
Το νιώθω όσο ακουμπάει στην κοιλιά μου.
Νιώθω πως είμαι ένας τρίτος άνθρωπος.
Εχω μπει σε ένα ρόλο.
Είμαι ο ρόλος.
Είμαι άλλη.

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

ΣΠΑΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.



Σπασμένοι άνθρωποι.



Είναι μικρή.
Την αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο.
Μπερδεμένη.
Χαμένη από μένα, από εμάς, από αυτούς, από όλους, από εκείνη.
Είναι μόνη.
Είναι μικρή για τόση ευθύνη και τόσο ράγισμα.
Αυτοί που αγαπάμε είναι πάντα μικροί για μεγάλες ευθύνες.
Θέλουμε να τους πάρουμε από το χέρι.
Θέλουμε να τους προστατεύσουμε.
Θέλουμε να τους πάμε σπίτι.
Θέλουμε να μην είναι ποτέ δυστυχισμένοι.
Θέλω να μην είναι ποτέ δυστυχισμένη.
Θέλω να μην είναι ποτέ μόνη.
Δεν μπορώ να τη βοηθήσω όμως.
Απλά την παρατηρώ να γίνεται θρύψαλα.
Και αυτή είναι η δική μου δυστυχία.


Μου θυμίζει ένα τραγούδι που άκουγα στην εφηβεία μου και νόμιζα πως ταυτιζόμουν.
Κανείς δεν είναι σπίτι.
Κανείς δεν είναι για σένα σπίτι, μάλλον.
Σαν το «δεν έχω χρόνο», που λέμε και εννοούμε «δεν έχω χρόνο ΓΙΑ ΣΕΝΑ».
Είναι χαμένη.
Δεν ξέρω καν αν τη βλέπει κανείς ή αν έχει γίνει διάφανη.
Αν τα σπασμένα κομματάκια της την έχουν τρυπήσει τόσο που πια δε φαίνεται.
Βλέπω φωτογραφίες παλιές και πλημμυρίζω ευτυχία.
Βλέπω ένα χαμόγελο και βλέμματα που λένε μία λέξη-αυτή που λείπει, αυτή που πονάει: σπίτι.
Γι'αυτό και η υπέρτατη δυστυχία είναι να μην έχεις που να γυρίσεις.
Να μην έχεις χώρο, να είσαι παντού.
Δεν έχουν σημασία τα γιατί και τα πως εδώ.
Το μόνο που έχει αξία είναι η αγάπη εδώ.
Κανένα λάθος, κανένα πρόβλημα, κανένας φόβος.



Her feelings she hides.
Her dreams she can't find.
She's losing her mind.
She's fallen behind.
She can't find her place.
She's losing her faith.
She's fallen from grace.
She's all over the place.

She wants to go home, but nobody's home.
It's where she lies, broken inside.
With no place to go, no place to go to dry her eyes.
Broken inside.


She is lost inside.

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙΣ.

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας
Να φεύγεις  - αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο
Να τρέχεις μακρυά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε
Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου
(Όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας - αποδέξου το)
Να σταματήσεις να αγαπάς τον Μέλλοντα, όταν αυτό που έχεις είναι ο Ενεστώτας
Να φεύγεις από εκεί που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι - από 'κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε
Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη
Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω - δεν τους το χρωτάς
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου
Μην πιστεύεις αυτά που λένε - η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει
Να μην συγχωρείς όσους δεν σου έπλυναν τα πόδια σου με δάκρυα μετανοίας
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς, οι τρίτες για τους γελοίους
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση την σχέση την κοροϊδία κοροϊδία
Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει σαν μωρό
κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλυφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα, όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και. Να μάθεις να φεύγεις. Από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι' αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ' αυτά


υπέροχο κείμενο της Θολές Ιστορίες

ΑΝΤΙΚΤΗΤΙΚΟΤΗΤΕΣ.



Είναι δικός μου, είμαι δική του.
Κανείς δεν είναι κανενός.


Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

EXCLUSIVITIES.

ΕΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΝΕΑ.

Πορτραίτο μου από το Θωμά Αρσένη
Θυμήθηκα τον  αγαπημένο μου Cory Monteith που πέθανε νέος και στο μυαλό μου γυρνάει συνεχώς το τραγούδι If I die young (σε αυτή την εκδοχή).
Χωρίς να είναι κάτι συγκλονιστικό , με συγκινεί κάθε φορά που το ακούω.
Σκέφτομαι πόσο ανατριχιαστικές είναι κάτι τέτοιες στιγμές και πόσο ξανα-εκτιμάει κανείς από το μηδεν τη ζωή του με τέτοιες αφορμές.
Εχω αυτό το φόβο. Ότι θα πεθάνω νέα.
Αλλά δεν το σκέφτομαι συχνά.
Απλά προσπαθώ να είμαι ευτυχισμένη, να μη φοβάμαι να νιώθω και να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου-αρχικά- και να μην καθυστερώ αυτά που θέλω να ζω, όχι απλά για να τα προλάβω, αλλά γιατί έρχονται συνεχώς νέες ιδέες και επιθυμίες.
Όποτε το σκέφτομαι όμως, ψάχνω να δω αν θα μπορούσα να προετοιμάσω τα άρτομα που αγαπώ και πώς θα ήθελα να αποχαιρετήσω.  (Φυσικά, αν δεν πρόκειται για κάτι αιφνίδιο.)
Θα το έλεγα στη μαμά μου; Θα τους ζητούσα να με συνοδεύσουν με κάποιο τραγούδι; Θα άφηνα σημειωμα σε κάποιον ανεκπλήρωτο έρωτα; Θα χάριζα πράγματά μου; Θα πήγαινα ταξίδι κάπου μακριά; Θα αγόραζα γυάλινο φέρετρο ή θα ζητούσα να με σκορπίσουν στη θάλασσα με λουλούδια;
Θα αποκάλυπτα κάποιο μυστικό μου ή θα έγραφα κάπου ιδέες που θα ήθελα να πραγματοποιήσω;
Δεν έχω καταλήξει σε κάτι και αν ναι, ίσως αυτό που κάνω τώρα είναι αυτοφορέας του ίδιου του του εαυτού.
Καλώς ή κακώς, είμαι ένας άνθρωπος δημιουργικός.
Και αυτό σημαίνει πως τα κομματάκια που μπορεί να αφήνω από δω κι απο κει σήμερα, για να εκφράζομαι, ίσως είναι ο τρόπος μου να ζητήσω από τους άλλους να με θυμούνται αν δεν είμαι εγώ η ίδια παρούσα.
Και αυτό το στοιχείο θνητότητας και ανάγκης για μνήμη, τέλος, είναι το πιο συγκινητικό με τους ανθρώπους και ο λόγος για τον οποίο χρωστάμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και είμαστε πιστοί σε όσα νιώθουμε χωρίς πολλές σκέψεις χρόνου.