Ευτυχία*

Ευτυχία*

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

INTERLUDE.



Μα τώρα αδερφή, 
ενώ ήταν να σε λένε
παιδί του πιο λαμπρού πατέρα άπ' όλους,
εσύ τ' όνομα της μητέρας σου προτιμάς.




οι Ηλέκτρες

μητροκτόνοι

τα πιο αγαπημένα πλάσματα 
που γεννήθηκαν

Οι Ηλέκτρες μου

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

PLACEBO ΕΘΙΜA.


Ζάχαρη για τους εφιάλτες.
Σεντόνι για τους κακούς.
Προσευχές για δύναμη.


Οι μαύρες τρύπες μου, γέμισαν με ζάχαρη
Δεν μπορούν να ρουφήξουν τίποτα μέσα πια.
Τα placebo έθιμα ριζώνουν μέσα μας
Κληρονομική ασφάλεια και σιγουριά.
Ο φασισμός της επανάληψης

Η ζάχαρη ξεχειλίζει.
Οι μαύρες τρύπες ανοίγουν μόνο στο φως





Πένθος για το αίμα 
 που πάντα θα αρνούμαστε

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

COCOON TRAGEDY.



Ενα πρωί σαν όλα τα άλλα, μια προνύμφη ξύπνησε κλεισμένη σε ένα κουκούλι.
Ήτανε ξαπλωμένη ανάσκελα, δεν μπορούσε να στριψει ή να κινηθεί.
Φοβήθηκε.
Σκέφτηκε πως η ζωή της τελείωσε.
Πως κάποιος της στερεί την ελευθερία της.
Και πως όσα είχε αισθανθεί ή γνωρίσει ως τώρα θα χάνονταν.
Τα θυμόταν όλα.
Όσο έφερνε τις μνήμες στο μυαλό της, τόσο πιο πολύ πιεζόταν και έτσι όπως ακουμπούσε, ένοιωθε σαν το κουκούλι να πάχαινε και να γινόταν όλο και πιο σκληρό.
Προσπάθησε να το σκίσει, αλλά μάταιο.
Είχε εγκλωβιστεί.

Αν ήθελε να γίνει χρυσαλλίδα, η λύση ήταν μια.


Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

BRAIN DAMAGE.

Μόλις πέρασα ένα δευτερόλεπτο tabula rasa, σαν να είμαι κενός καμβάς και να είναι όλα άγνωστα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει, είναι σαν μινι-εγκεφαλικό που παγώνει ο χρόνος και αναρωτιέμαι που βρίσκομαι, τι κάνω και γιατί.
Κοιτούσα φωτογραφίες και σκεφτόμουν κάτι πράγματα για μια σκηνή της ταινίας μου, όταν σκέφτηκα  το πιο φοβερό δώρο στον κόσμο είναι να έχει κανείς αδέρφια. Ή μήπως και η ζωή η ίδια.
Μετά αναρωτήθηκα σαν σε φλασιά πως είναι δυνατόν να τα βιώνω αυτά σαν νέα ερωτήματα και αισθήματα και προφανώς και η ζωή είναι το μεγαλύτερο δώρο. Αλλά τί θα πει η ζωη.Τί απ'όλα αυτά είναι η ζωή δηλαδή; Το ότι αισθάνομαι;το ότι αναπνέω;το ότι μεγαλώνω;το ότι έχω τη δυνατότητα να δημιουργήσω κι εγώ ζωή; το να πεθάνω;
Ξέρω ότι δεν ανακάλυψα καμιά Ατλαντίδα, αλλά σε εκείνο το σημείο πάγωσε ξαφνικά το μυαλό μου.

 Όλα νέα.
 Ξαφνική ευγνωμοσύνη για όλα.


ΗΜΙΕΥΘΕΙΕΣ.


Η τέχνη του ποιητή τελειώνει εκεί 
που αρχίζει η τέχνη του υποκριτή.


There is a gap in between
There is a gap where we meet
Where I end and you begin

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

INTRO.


Για μένα
μόνη τροφή μου ας είναι, 
να μην πνίγω
τα αισθήματά μου.



οι Ηλέκτρες

μητροκτόνοι

τα πιο αγαπημένα πλάσματα 
που γεννήθηκαν

Οι Ηλέκτρες μου

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

ΦΙΛΙ.

φιλί
φιλί στο μέτωπο
φιλί στα μάτια
και ξανά στα μάτια
στα μάτια
στα μάτια 
στα μάτια
στα μάτια
φιλί στο μάγουλο
φιλί στα μαλλιά
φιλί στα χείλη
φιλί στη μύτη
φιλί πάνω από τα χείλη
στο σβέρκο
και δίπλα
και στους κροτάφους
και ανάμεσα στα φρύδια
φιλί στη φωνή
και στα χεράκια
δαχτυλάκια
δαχτυλάκια

και αγκαλιές
πολλές αγκαλιές


ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ.

Η αμορφωσιά, η έλλειψη ευγένειας, σεβασμού και η θέση εξουσίας τους.
Η βρωμιά και η έλλειψη παιδείας σε κάθε υπηρεσία.
Η ξεκάθαρη ασχετοσύνη όλων με όλα και το θράσος τους.
Το συγχωροχάρτι που δίνουν στον εαυτό τους κατηγορώντας άγνωστους θεούς.
Ο κάλος στον εγκέφαλό τους.
Το μίσος τους και η ζήλεια τους και ο φόβος τους για κάτι νέο, για ελευθερία, για ζωή.
Ο φασισμός τους.
Ο φασισμός τους.
Ο φασισμός τους.
Η ηλιθιότητα.
Τα πολύχρωμα σκατά τους.
Η κακία.
Ο σεξισμός.
Η υποταγή και η ανοχή στη μαλακια τους για κοινωνική επιβίωση.
Ο σκατομεταμοντερνισμός τους.
Το αδιέξοδο.
Η καταδίκη του να ζεις εδώ, να αναπνέεις εδώ, να φορολογείσαι εδώ, να χρωστάς, να τους ενισχύεις, να επικοινωνείς μαζί τους.
Με ΑΥΤΟΥΣ.
Τους νεοέλληνες.
Τους σιχαμένους.
Να ντρέπεσαι γιατί γεννήθηκες εδώ.
Να μην ξέρεις αν θες να πολεμήσεις για να βοηθήσεις ή να παραιτηθείς.
Να θες να αυτοεξοριστείς.
Να νιώθεις μόνος και τρελός.
Να μην βρίσκεις λόγο ύπαρξης όταν αισθάνεσαι τόση δυστυχία, τόση σαπίλα, τόσα εμπόδια στα φυσικά.
Τόσα τόσα τόσα τόσα τόσα λάθη.
Δε θέλω να τους χαρίσω ούτε ανάσα από το οξυγόνο μου, ούτε σκέψη μου, ούτε αίσθημά μου.
Δε θέλω να κάνω ποτέ παιδιά που να ζήσουν σε αυτό το χάος.
Δε θέλω να μείνω άλλο εδώ.
Δε θέλω να μοιράζομαι όσα θέλω σε αυτή τη γλώσσα καν.
Δεν θέλω τί πο τα.
Σιχαίνομαι τις σχέσεις, τις συναλλαγές, την επαφή, το διάλογο (αν ετσι μπορεί να ειπωθεί) με οποιονδήποτε.
Δε θέλω τίποτα.
Μπορεί να κάνω εγώ λάθος, μπορεί να μην ταιριάζω,  να μην ανήκω σε αυτή τη συνθήκη.
Μπορεί όντως να είναι όλα αυτά λογικά και να είμαι παράλογη.
Μπορεί να μην έχω υπομονή ή χιούμορ.
Ή να έχω μεγάλες προσδοκίες ή και φαντασία ή και να έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου.
Αλλά ποια είναι η λύση όταν ενστικτωδώς δεν μπορείς να επιβιώσεις σε ένα περιβάλλον;
Να προσαρμοστείς ενώ δεν μπορείς ή να ψάξεις το δικό σου;
Γι' αυτό πρέπει μάλλον να αποχωρίσω.