Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

penguins

Δυο μικρές κυρίες

  Χθες,βαριόμασταν.Ήρθα και σε πήρα να πάμε βολτούλα.Περπατήσαμε,κάναμε τις χαζομάρες μας και γελάσαμε,πήραμε τη zero μου και πήγαμε στο live.''Είσαι θεά,είσαι θεά,είσαι θεά!'',μου λες,επαναλαμβάνω,γελάμε και μπαίνουμε.
  Αξιοπρεπέστατες,σωστές κυρίες,γκρουβάραμε χωρίς υπερβολή.Ουφ!Τελείωσε και με την ησυχία μας γυρίσαμε σπίτι σου,που μας περίμεναν και τα άλλα κοριτσάκια.Η νύχτα μας άλλη μια φορά,ρομαντική.
  Ερωτευμενάκια,σάπια καραβάκια,ανεβαίνοντας το Θησείο πετύχαμε μουσική και ζευγάρια να χορεύουν κάτω από το φως του υπέροχου φεγγαριού."Αll i want is the moon upon a stick'',είπαμε,χαζοχορέψαμε και συνεχίσαμε την ανηφόρα.
  Φτάσαμε.Χάζεψα στην τηλεόραση,μίλησες με την ξαδέρφη σου,κολλήσαμε την αφίσσα των Αctive Member που μαζέψαμε από έναν τοίχο στο Γκάζι και τρώγοντας μπισκότα κανέλλας,μιλήσαμε για πολλά  και κοροιδέψαμε αυτά που είδαμε.
 Έπεσες για ύπνο,χαζολόγησα λίγο,τα κορίτσια ξύπνησαν-επεισοδιακή νύχτα-και τελικά ήρθα κι εγώ στο κρεβατάκι με τα γαλάζια σεντονάκια να κοιμηθώ.
  Κάτι τέτοιες μέρες,όλα είναι ήρεμα.

Τσακα τσουκα

Τομ Γιορκ,σε αγαπώ.

ALWAYS LOVE

Θα παίξουμε.Θα γελάσουμε,θα είμαστε ομάδα.Μόνο εμείς.Θα υπερβάλλουμε.Θα βριστούμε,Θα χτυπηθούμε,θα μαλώσουμε,θα κλάψουμε,θα γίνουμε εχθροί.Την επόμενη θα μιλήσουμε,θα γελάσουμε,θα παίξουμε κοκ

Είσαι η αδερφή μου,γαμώτο.

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

ΣΚΟΥΜΠΙΝΤΟΥΜΠΙΝΤΟΥ

Ξαφνιάστηκα.Θετικά.Μου λέει η μαμά μου,"Ευτυχάκι μου,εσύ μια ζωή με προκαλούσες με την ειλικρίνειά σου.Τη χρησιμοποιούσες για να με σοκάρεις.."

Και από τη μία χαίρομαι,από την άλλη έμεινα μαλάκας.

''Κρίμα.''

Η χειρότερη λέξη του κόσμου.





Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

CHANGE

Δεν αντέχω τα μαλλιά μου.Θέλω να τα κόψω.
Δεν αντέχω το σώμα μου.Θέλω να ξαναγυμναστώ.
Ζω μια σιχαμάρα.

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

WONDERING.

               Περίεργο αυτό που σκέφτομαι.Δεν μπορώ να το εκφράσω εύκολα ή ίσως καθόλου.



Εχω στο μυαλό μου φωτογραφίες που δεν τραβήχτηκαν ποτέ,εικόνες που ποτέ δεν υπήρξαν και με θλίβει.
Γιατί να συμβαίνει αυτό;Θα μου πεις ,γιατί ήθελα να ζήσω κάποια πράγματα τα οποία δεν έγιναν ποτέ.Ναι,αλλά και τότε πως τα βλέπω τόσο ζωντανά;Τα φαντάζομαι.Και γιατί δε θυμάμαι απλά πράγματα που έγιναν και δημιουργώ στο μυαλό μου νέα,τα οποία δε θα γίνουν-γιατί ήδη ανήκουν στο παρελθόν-.Γιατί δε μου αρκούν αυτά που έζησα και ήθελα παραπάνω.Ναι,αλλά γιατί τότε δε με κάνει χαρούμενη να βλέπω κάτι που θα ήθελα να ζω και με στεναχωρεί σαν να το έχασα;Γιατί στην ουσία το έχασα αφού δεν το έζησα.....πφφφ

Τί σκατά συμβαίνει στο κεφάλι μου;

Ακούω το just των radiohead.Ακούω και το karma police.Το ίδιο πράγμα σκέφτομαι.Ακόμα πιο έντονα.Στην πρώτη περίπτωση είμαι στη θέση του ανθρώπου που ξαπλώνει στο πάτωμα και δεν κινείται.Στη δεύτερη περίπτωση βλέπω τον εαυτό μου ακίνητο,όρθιο αυτή τη φορά,με κλειστά τα μάτια,σα να δέχομαι αόρατα έντονα χτυπήματα στο σώμα μου αλλά να μην κινούμαι καθόλου.Το καταλαβαίνω από τη σύσπαση των μυών γύρω από τα μάτια μου και το σφίξιμο στο στομάχι και τις γροθιές μου.

Έχω σαλέψει.

Σαρλώ.

OK COMPUTER

Τα νεύρα μου.Το λάπτοπ τα έχει φτύσει,έχει γεμίσει ιούς μάλλον και εγώ είμαι άχρηστη να το στανιάρω.Ούτε την υπομονή έχω να ασχοληθώ.Γαμώτο.Έχω τόσα αρχεία που φοβάμαι μη χάσω.Τί να κάνω;

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

For a minute

when your tears fall down your face like morning dew

Δεν μου αρέσει να κοιμάμαι μόνη μου.
Μικρή φοβόμουν και φώναζα το μπαμπά μου να κοιμάται μαζί μου.
Η μαμά μου πάντα τον έδιωχνε και με μάλωνε.Δεν με άφηνε να κοιμάμαι μαζί της ακόμη και αν την παρακαλούσα ότι θα ήταν για μια φορά.Την αδερφή μου την άφηνε.

Ομολογώ πως πέρασαν χρόνια που δεν το είχα σκεφτεί αυτό.
Εφιάλτες,αϋπνίες,σκέψεις,φόβοι και ανησυχίες πάντα υπήρχαν και υπάρχουν.
Αλλά έμαθα μόνη μου.

Από τότε που μένω μόνη μου,εδώ,παρατήρησα πως κοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού.Και δε μου φταίει που δεν μπορώ να απλωθώ.
Θα μου πεις,σε συνήθισα..

Pure.

Αμυγδαλιά.

Στη μυθολογία,ήταν η όμορφη Φύλλις ,που περιμένοντας τον αγαπημένο της κρεμάστηκε σε δέντρο,το οποίο κράτησε την ψυχή της.Όταν αυτός γύρισε και αγκάλιασε το δέντρο,αυτό άνθισε.


Σύμφωνα με ένα λαϊκό παραμύθι,η Αμυγδαλιά ήταν μια νεαρή κοπέλα,την οποία η μητέρα της αγαπούσε τόσο πολύ που φοβόταν να την αφήσει στο κρύο και την κλείδωνε στο σπίτι.Ο Βοριάς που την είδε από το παράθυρο,την αγάπησε και μεταμορφωμένος σε πρίγκηπας της ζήτησε να τον παντρευτεί.Ερωτευμένη αυτή,έτρεξε να τον αγκαλιάσει και πάγωσε.Από τότε ντύνεται νυφούλα με λευκά άνθη.


Πέρα από αυτούς τους προσωποποιημένους μύθους,η αμυγδαλιές θεωρούνταν σύμβολο παρθενίας και αγνότητας και συμφωνα με τον παγανισμό.Οι Εβραίοι τις θεωρούν σύμβολο βιασύνης,σύμβολο νέας ζωής.Στην Ελλάδα,στην Τσεχία και στην Ιταλία τη θεωρούμε σύμβολο τύχης και μακροζωίας.


Στους γάμους δίνουν κουφέτα,τα οποία δεν είναι άλλο από καλυμμένα αμύγδαλα.Σηματοδοτεί την αρχή της άνοιξης.Αν εμφανιστεί μέσα στο Γενάρη,λένε πως ο επόμενος χειμώνας θα είναι βαρύς.Σύμβολο ξαναμμένης φύσης σε αντιθεση με νεκρό χειμώνα.


Λογικό,λέω,να συνδέεται με τον έρωτα που χαρακτηρίζεται από την ορμή,τη νεότητα,την ομορφιά.τη ζωντάνια και την ταχύτητα.Καθαρός έρωτας,παρθένος,αμόλλυντος και αγνός.


Εκτός από τους συμβολισμούς.η αμυγδαλιά είναι χρήσιμη στην ιατρική και σε άλλους κλάδους.Αρωματοποιεία,ζαχαροπλαστική κλπ.Ο Ιπποκράτης είχε μιλήσει για το βοηθητικό ρόλο του καρπού στην υγεία.Ο Αριστοτέλης εξαίρει τους χυμούς των ανθών του δέντρου για τροφή μελισσών.Πολλοί κάνουν λόγο για αυτό το υπέροχο φυτό,το οποίο είναι καρποφόρο της οικογένειας των ροδιδών και ανήκει σε ζεστές και ανατολικές χώρες.Ταξίδεψε πολύ όμως.

Τα άνθη του είναι ροζ και λευκά.Στο εξωτερικό,τα παιδιά το λένε pop corn tree.Θυμάμαι που μου είχε φτιάξει η γιαγιά μου τέτοιο δέντρο και έκανα και εγώ σήμερα ένα σπίτι μου.Με έκανε πιο χαρούμενη. Κάθε χρόνο ψάχνω να βρω αμυγδαλιές. Η πρώτη που θα δω, χαράζεται στο μυαλό μου και με κάνει να χαμογελώ.Φέτος,η πρώτη ήταν στο Πολυτεχνείο και ήταν πανέμορφη.Μάλιστα με δυο φίλες μου πήραμε κλαδάκια και στολίσαμε τα μαλλιά μου.

.

και ΑΥΤΟ μου το πήρες.

δεντρο 2

Έφτιαξα το δέντρο μινιατούρα!(ναι ναι ναι)
Καλαμάκια,εφημερίδες,ποπ κόρν,χρώμα,πινέλο,χαρτιά,ταινία και ψαλίδι.Done.
Μουσική,παστίτσιο και τηλέφωνο συντροφιά.
Μπορώ να ομολογήσω περήφανη.φτου φτου.

και τώρα να συμμαζέψω..

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Preety woman

Σαν σήμερα,ο θάνατός της.Μία Γυναίκα σημαντική και αξιόλογη για πολλούς λόγους.Έμαθα για αυτή όταν στο χοροθέατρο που χόρευα κάναμε μια παράσταση βασισμένη σε ένα από τα έργα της.Χάρηκα ακόμα παραπάνω όταν έμαθα τη σχέση της με το Σαρτρ.
Σε μία εποχή που το είσαι γυναίκα είναι παρερμηνευμένο και γεμάτο στερεότυπα ή διαστρευλωμένες φεμινιστικές προσεγγίσεις,είναι σημαντικό να ανατρέξουμε σε αυτά που είχε πει η Simone.
Δεν με ενδιαφέρει να με λένε γυναίκα,αν γυναίκα θεωρείται αυτή που σιδερώνει για να το παίξει καλή νοικοκυρά,αυτή που θα κάτσει στο αφεντικό της,αυτή που θα θεωρεί πρόβλημα τη μουντζούρα από μάσκαρα,αυτή που χαζογκομενίζει και κατακρίνει τους αντίστοιχα παρερμηνευμένους από πρόκαταλήψεις εποχών άντρες.Ούτε αυτή που κοροιδεύει τις παραπάνω γυναίκες θέλω να είμαι. Αλλά δεν είναι μόνο αυτές.Και αν είναι αυτές,δε σημαίνει ότι αυτό μας ορίζει όλες.Ας αφήσουμε τις επισφαλείς γενικεύσεις.Αν είμαι γυναίκα,είναι γιατί μαθαίνω να γίνομαι.Δε με τρομάζουν οι προβολές των άλλων πάνω μου.Είναι επιλογή μου.


Παραθέτω δύο δικές της φράσεις.


''Το να κερδίσεις ένα άντρα είναι τέχνη. Το να τον κρατήσεις είναι επάγγελμα.''



''Η ομορφιά έχει να πει ακόμα πιο λίγα και από την ευτυχία.''

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Εmotionless

  Ήμουν σε ηλικία νηπιαγωγείου-άντε δημοτικού.
  Μου έκανες ψυχολογικό πόλεμο.Με είχες δείρει για άλλη μια φορά και μετά μετανιωμένος σαν το σκυλί ερχόσουν και μου κλαιγόσουν και μου έλεγες πως μόνο εσύ με αγαπάς τόσο.Και να σου πω την αλήθεια μου,μάλλον σε πίστευα.
  Μου έλεγες πόσο στεναχωριέσαι και να είμαι καλό παιδί και ενώ δίναμε αμοιβαίες υποσχέσεις(τις οποίες θα δίναμε και την επόμενη),με ρώτησες τι νοιώθω εγώ.
  ''Εχω ένα γκρι συννεφάκι εδώ'',σου ομολογώ δείχνοντας την καρδιά μου ''και όσο πάει μαυρίζει και σφίγγει''.

  Αναρωτιέμαι αν με άκουσες.

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Τα μανταλάκια της Ευτυχίας.

  Mια μέρα που περπατούσαμε μαζί-ήταν μέρα από τις καλές,αυτές που ακόμα ψάχναμε για σπίτι-γυρνάω ξαφνικά και σου λέω εμπιστευτικά.''Ξέρεις γιατί θέλω δικό μου σπίτι;''
  Μου λες με αβεβαιότητα αφού το σκέφτεσαι:''Για να έχεις την ελευθερία σου και το χώρο σου να κάνεις αυτά που θες;''
  ''Για να έχω δικά μου μανταλάκια'',σου λέω εγώ.Δεν αντέδρασες.Απλά κούνησες το κεφάλι σου και χαμογέλασες αμυδρά.
  Πέρασε καιρός,ήρθε και το σπίτι.Μπαίνεις μέσα και σε καταλαβαίνω από τη δυνατή μουσική που έχεις στα ακουστικά σου,τα οποία βγάζεις κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα.Δε σε περίμενα.
  Με βλέπεις μέσα σε μία χάρτινη κούτα(απ'αυτές των μετακομίσεων)να παλεύω με χαρτόνια και ψαλίδια.Τα μαλλιά μου είναι ένας αστείος όγκος τυλιγμένος στο κεφάλι μου, τα μάγουλα μου σε έξαψη από την προσπάθεια, σε κοιτάω απορημένη και χώνομαι στην κούτα λέγοντας σου να μη με βλέπεις έτσι!
  Γελώντας πατάς στα χαρτόνια,μπαίνεις στο χαρτο-χάος μαζί μου και μου αποκαλύπτεις με υπερηφάνεια ένα κοραλλί μανταλάκι που έκρυβες πισω απ΄την πλάτη σου.Μου λες ήρεμα και με το προσωπείο της αδιαφορίας σου:''Το είδα και σε θυμήθηκα.Αυτό είναι για σένα.Καλή αρχή.''
  Σε φιλάω και είμαι ευτυχισμένη(όσο ποτέ;).Χαιρόμαστε και οι δύο σαν μικρά παιδιά...


 Δίπλα στην μπαλκονόπορτα της κουζίνας,υπάρχει ένα μικρό ανορθόδοξο παραθυράκι.Από κει βλέπω το σχοινί της μπουγάδας.Έχω πολλά μανταλάκια.Κάθε φορά που περνώ κοιτάω.Το μόνο που βλέπω είναι το κοραλλί μανταλάκι που μου άφησες.






hearing damage.

Ένα τραγούδι για να βυθιστούμε λίγο.
http://www.youtube.com/watch?v=6nqmLoauhA4 

Idioteque

Θλιβερά υποκείμενα των καιρών έχουμε γίνει.Ζούμε στον πολιτισμό της τσόντας,της βίζιτας,της μη τέχνης και της μη παιδείας.Και όλα αυτά με απόλυτη νηφαλιότητα.


Αλλά η κατάρα είναι γαιδάρα και στον αφέντη της γυρνά.

Ω,ναι!


Μετά από αυτό το βίντεο κλιπ , η κάθε κινησιολογική μου έξαρση απενοχοποιήθηκε. 

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Paranoid astroid

''Tί άνθρωπος είμαι;''σε ρωτάω.
''Ανήκεις σε μια μερίδα ανθρώπων που έχουν υποστεί καταπίεση καταναλωτική από τη μία,με αποτέλεσμα να ζητάς ελευθερία από αυτά.Η προπαγάνδα και η πίεση από την άλλη σε κάνουν να μην ξέρεις τι θες και τελικά να κλείνεσαι στο καβούκι σου.''μου απαντάς.
''Τί λες;'',απορώ εγώ.
''Θα μπορούσα να σου μιλάω όλο το βράδυ...΄΄μου λες και εγώ περιμένω.
Οffline.
____________________________________________________________________________________

Απλά όμορφο.

Εγώ είμαι,εσύ είσαι,αυτός-ή είναι...

 Μου λες ''τίποτα δεν είναι σαν τους ανθρώπους''.
 Σου απαντώ ''οι άνθρωποι είναι οι ιδέες και οι μνήμες τους.''
 Αυτό είσαι και αυτό είμαι.

Μακάρι να μην προσπαθούσαμε να το υπερβούμε αυτό.


Ι promised.

  Σήμερα έκανα το ένα βήμα.Ένα από τα πολλά που πρέπει ή θέλω να κάνω.(ωραίο να αναρωτιέσαι ανάμεσα στο ''πρέπει'' και στο ''θέλω''.
  Φτιάχνω λοιπόν ένα blog.Και τί μ'αυτό;(θα μου πεις)Εδώ λοιπόν μπορώ να βγάλω τις σκέψεις μου και να τις μοιραστώ με άλλους σε ένα περιβάλλον που έχω σχεδιάσει εγώ.Εγώ επιλέγω τις πληροφορίες. Μου δίνει μεγάλη ελευθερία και εξουσία.
  Μου αρέσει η ιδέα να γράφω.Ούτως ή άλλως το κάνω.Χρόνια τώρα.Ο αγαπημένος μου καθηγητής μου είχε ζητήσει να του υποσχεθώ πως θα γράφω αυτά που σκέφτομαι σε ένα τετράδιο που θα λέγεται ''Στοχασμοί'',για να μη χάσω τις ιδέες μου.
  Ίσως έτσι,να το τηρήσω.Αυτό για εισαγωγή.Δε θέλω να πω παραπάνω.Θα υπάρξει,άλλωστε,συνέχεια!
          

Χαιρετώ και καλωσορίζω!