Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

ΤΟ ΠΑΠΛΩΜΑ.

Θυμήθηκα τη μέρα που ήμουν στο κρεβάτι σου και σου παραπονιόμουν πως είμαι άρρωστη και με πονάει ο λαιμός μου,το κεφάλι μου..τα πάντα.Με φρόντισε η μαμά σου σα να ήταν μαμά μου και εσύ μου έλεγες οτι είμαι σαν παιδάκι που δε θέλω να αφήσω το φουσκωτό πάπλωμα.Αφού το δωμάτιο άδειασε μπαίνεις μέσα και κλειδώνεις την πόρτα.Ξαφνιάζεσαι που δε με βλέπεις.Εχω γίνει μια μικρή ανθρωπινη μπάλα κάτω απο το πάπλωμα.Πλησιάζεις ύπουλα,ρωτώντας ''Μα,πού πήγε η Ευτυχία;Πού είναι το τζουτζούκι μου;''.Με φόρα τότε,με γραπώνεις ολόκληρη μέσα στην αγκαλιά σου και με ταρακουνάς και φωνάζεις''Ωχ,τί βρήκα;..Να το!!''.Εγώ-μέσα στον πονόλαιμο-τσίριζα από τη χαρά μου.

Ήταν η πρώτη μας Κυριακή με πάπλωμα.Από εκείνη τη μέρα,η Κυριακή-που πάντα μισούσα-έγινε η αγαπημένη μου μέρα.

2 σχόλια: