Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ο ΠΙΟ ΜΑΛΑΚΑΣ.


Ο άπολις, ο άνθρωπος που τόλμας χάριν, εξαιτίας της υπερβολικής τόλμης, της αυθάδειας, του θράσους – της ύβρεως επιτέλους, για να χρησιμοποιήσουμε τον πρέποντα όρο – αφήνει το μη καλόν να τον κατοικήσει. Αυτός που κατέχεται απ΄ την ύβρη γίνεται άπολις, βγαίνει απ΄ την πολιτική κοινωνία των ανθρώπων ( και το συγκεκριμένο αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι παρά ο θάνατος, η φυγή ή η εξορία).
Καστοριάδης(ανθρωπολογία-πολιτική-φιλοσοφία)

Ουσιαστικά παύει να είναι ανθρωπος,χανει την ταυτότητα του.Είναι θεός ή ζώο.Ανθρωπος δε ειναι.Και αυτό το πετυχαίνει μεσα απο την παιδεία.Ανθρωποι αμορφωτοι και απολιτιστοι,καλύτερα να εξορίζονται αντί να κάνουν κακό σε όλη την κοινωνία.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

F***

ΚΑΡΔΟΥΛΕΣ.

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ.


Οταν σε περιμένω

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους,
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά,
ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο,
κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι
γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη.
Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,
γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.

Τέλος

Τώρα ποὺ βρῆκα πιὰ μίαν ἀγκαλιά,
καλύτερη κι ἀπ᾿ ὅ,τι λαχταροῦσα,
τώρα ποὺ μοῦ ῾ρθαν ὅλα ὅπως τὰ ῾θελα
κι ἀρχίζω νὰ βολεύομαι μὲς στὴν κρυφὴ χαρά μου,
νιώθω πὼς κάτι μέσα μου σαπίζει.







Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

SUNDAY MORNING BEAUTY.




PARTY.

Ηθελες ένα βράδυ και ήθελα για πάντα
Την έπαθα πάλι, αυτός είναι ο πόνος του βλάκα

Κι εκεί που ήθελα τόσα, τώρα δε θέλω τίποτα
Κι ούτε το σπίτι με χωράει, ούτε η ψυχή μου
Γιατί θέλω την αγάπη σου, θέλω πίσω τη ζωή μου
Σαν ένα κύμα μεγάλο σκάω πάνω στα βράχια
Νιώθω πώς θα ήταν το μέλλον και πνίγω τα δάκρυα.


ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

Μυρίζω εσύ.
Παντου εικόνες.
Όμορφη πλάτη στο κρεβάτι μου.
Δυο εραστές.
Επαφή.
Σε παρατηρώ.
Μου αρέσει.
Θέλω.
-μια στιγμη,παει περασε.

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

STEREO.

Οι ίδιες λέξεις με άλλο νόημα,
η ίδια αγάπη σε λάθος άνθρωπο,
όπως το μέτρημα απ' το μηδέν ως το άπειρο.

ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ.ΑΚΟΥ.

Kρατάς την Πολαρόιντ σα μοναδικό όπλο
αν κλέβαμε το Βόλβο απ' την άλλη άκρη του δρόμου
θα 'φευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου;

ΑΠΟΡΩ.

Αυτό ακριβώς:


"Ζεστό καλοκαίρι, κρατάς ακόμα
Κίτρινο αέρα φυσάει ένα μεγάλο στόμα
Απ' το ραδιόφωνο οι εκφωνητές ασκούν υπεροχή
Ανασταίνουν και θάβουν χωρίς καμιά διακοπή
Ασταμάτητα κανάλια τρώνε το μυαλό μας
Έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας
Οι φτωχοί ξέρω πως είναι περισσότερο φτωχοί
Κι οι πλούσιοι βαριούνται την τρελή τους ζωή
Μέσα από έντυπα μας καλούν να ζήσουμε μια άλλη ζωή
Μα είναι ζωή αυτή;
Όταν μια οικογένεια ζει μ' ένα μισθό εκατό χιλιάδες
Οι τύραννοι χαϊδεύουν κοιλιές μεγάλες
Και δεν είναι μόνο αυτό, μας κυνηγούν χιλιάδες μάρκες
Έξτρα φόροι, έξτρα Φ.Π.Α., έξτρα σκατά
Κι ένας πόλεμος δίπλα μας που κανείς δεν τον σταματά
Και κανείς δε διακινδυνεύει
Η αγάπη μάς διαφεύγει
Κι αντί γι' αυτό ψιθυρίζουμε διαφημίσεις
Χρησιμοποιούμε το σεξ για ν' αποφύγουμε τις σχέσεις

Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
Σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...

Σαν κατεψυγμένα κρέατα πουλιούνται τα πρότυπα
Ταυτιζόμαστε με ήρωες κι αλλάζουμε πρόσωπα
Πολύ αργά καταλαβαίνουμε πως ήταν σαν μια στύση που πέφτει
Ένα εκατομμύριο στερεότυπα που δεν έχουν πια καμιά γεύση
Με κάνουν ν' απορώ πώς στεκόμαστε αδιάφοροι στο ψέμα
Γιατί χάνουμε χρόνο όταν μέσα μας τρέχει το αίμα
Σαν οδοντόπαστες λιώνουμε μπροστά απ' την τηλεόραση

Κοιτάμε εικόνες έχοντας χάσει την αρχική όραση
Κοιτάζοντας τα ιδρωμένα πρόσωπα κάθε γλείφτη
Καθαρίζουμε φρούτα για να διατηρούμε την αργή μας σήψη
Καθαροί στρέιτ γιάπις διασχίζουν λεωφόρους
Περήφανα στήνουν το μέλλον με δικούς τους όρους
Σαν έξυπνοι βλάκες φέρνουν τη ντροπή της εκπαίδευσης
Κι από μια περιστρεφόμενη θέση καμαρώνουν γι' αυτή τη δικαίωση
Το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους με δερμάτινα
Πιο γυμνασμένους
Να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα
Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
Σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
Ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι μ' έχει πληγώσει
Ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
Κατά βάθος λυπάται μα δε βλέπει και την ώρα που η ζωή του θ' αλλάξει
Όταν τ' αεροπλάνα πετάνε
Η γη απλώνεται και οι άνθρωποι ξεχνάνε
Είναι τρομερό το θέαμα
Η αίσθηση αυτή ότι πετάς
Δεν έχω άλλη εκλογή
Ένα κίτρινο ταξί περιμένει
Φυσάει, θα χειμωνιάσει
Δύο ώρες και ξημερώνει
Συννεφιασμένη Κυριακή
Πρώτη μέρα του χειμώνα

Σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα
Απ' το δεξί καθρεφτάκι ο κόσμος μένει πίσω
Ποτέ δεν είχα τίποτα κι απόψε θέλω να σε φιλήσω
Να μείνεις στα μάτια μου σαν άδειο τοπίο
Να κάνουμε έρωτα στο αστεροσκοπείο
Κουλουριασμένοι σαν μπάλα να εκτοξευτούμε
Μέχρι που ειρηνικά στο διάστημα να κοιμηθούμε

Κι απ' το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
Σ' ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
Κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
Είχα τόσα ωραία πράγματα κι εσύ..."



-Στέρεο Νόβα,Το ταξίδι της φάλαινας,1993,Ντισκολάτα(FM records)

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

ΤΡΑΓΩΔΙΑ.

Οι πρώτες ύλες του τραγικού:
Συγκίνηση.
Η υπέρβαση ενός συναισθήματος το καθιστά τραγικό.
Δεν έχει σκοπό η συγκίνηση.
Η απειλητική ευφορία που αφήνει στο τέλος δεν μπορεί παρά ανεξήγητη να μείνει-πρέπει να είναι ανεξήγητη.
Πένθος.
Η άρνηση για παραίτηση,η αντίσταση στο άλγος: έρωτας του πένθους,που όσο πάει και μεγενθύνεται ως την Πτώση.
Όλα κινούνται στον άξονα του τετελεσμένου.

Και απο αυτό το τετελεσμένο φύτρωσε η συγκίνηση,που πήρε τη καθαρόαιμη μορφή του πένθους.Έκτοτε ό,τι θα συγκλονίζει τον άνθρωπο θα είναι πόνος.Και ό,τι ανασκάπτει τον πόνο θα είναι ηδονικό.

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

?


THE BOY.

Ωχ πόσο πονάω, όταν βλέπω τη φάτσα μου στον καθρέφτη γελάω.
Και κλαίω με λυγμούς για ποιους;
Για όλους τους φίλους μου τους καλούς που δεν αντιδράνε, δε μιλάνε ενώ με βλέπουνε να σαπίζω 
Χωρίς να αρχίζω
Δεν αλλάζω ούτε σε στυλ πεταλούδα, αυτό δεν είναι κουκούλι 
Είναι φέρετρο να μένει κανείς σε αυτή την πόλη που κοιμάται και νομίζει ότι σκίζει 
Τι να λέει; 
Μας πονάει και μετά κλαίει
Και θέλει χάδια και αγκαλιές 
Και Αθήνα μου, σ’αγαπάω να της λες.
Ωχ πόσο πονάω,
μου λες απ’ την πτέρυγα των μελλοθανάτων και εγώ συγκρατούμαι
Λες ότι θυμάσαι πως ήταν τότε
που τσακωνόσουν, γελούσες και έκανες έρωτα
χωρίς τους ορούς, τους γιατρούς και τα αίματα
Άνοιξε το παράθυρο,
δεν πήγα πουθενά. Μια ζωή εδώ..
Και τώρα το μόνο που μου απομένει
είναι αυτή η πανάκριβη μπόχα
Η μονάκριβη μου αγάπη,
η πουτάνα, η καριόλα, αυτή η πόλη
που κοιμάται και νομίζει ότι σκίζει
Τι να λέει;
Μας πονάει και μετά κλαίει
Και θέλει χάδια και αγκαλιές
Και Αθήνα μου, σ’αγαπάω να της λες.  

ΧΕΙΜΩΝΑΣ.

Το μέτρο είναι η αρχή του νου και νόμος των ανθρώπων.