Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΕΖΑ.

Και τη νέα αρχή την κάναμε και τη ζωή τη χάρηκα.
Υγεία και ευτυχία.
Η πρέζα της αγάπης.
Σύντομα όλα τα όμορφα.
Μετά έρχεται το τέρκι.
Σαπίλα.
Πονάς και πληγώνεσαι.

CREEP.

Περνάω κρίση προσωπικότητας.

ΤΣΙΚ.

Κύριε,αδίκησες τους ποιητές δίνοντας τους μόνο ένα κόσμο,
Κι όταν πεθάνω,
θα’ θελα να με θάψουν
σ’ ένα σωρό από φύλλα Ημερολογίου.
Για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΕΓΡΑΨΑ.

Σκατούλες.
Το συνειδητοποίησα.
Το γέλιο είναι η ακραία έκφραση του εγωισμού.
Σκεφτείτε το.Τι θα πεί χαρά και ευτυχία;Γιατί να το νιώθουμε και από που πηγάζει;
Γελάμε γιατί είτε αισθανόμαστε ανώτεροι-από κάποιον που έκανε γκάφα,κάποιον ο οποίος είναι σε πιο αδύναμη θέση από μας ή γιατί αισθανόμαστε ότι πετύχαμε κάτι ή ότι κάποιος νοιάζεται για μας κοκ.Ολα για μας.

ΝΙΑΡ.

Γαμώ το θέατρο,το σπίτι μου,το τηλέφωνό μου,το ίντερνετ μου,το μυαλό μου,τα γκομενικά μου,το χρόνο,τον ύπνο,την περίοδο και ότι άλλο υπάρχει για να με ενοχλεί.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

LIKE.

LE DEJEUNER SUR L'HERBE.

E.Manet(1863)
Picasso
Alain Jacquet



ΠΡΑΞΗ.

Ο Θεσσαλονικιός ποιητής, Ντίνος Χριστιανόπουλος
αρνείται το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού.
Ένας άνθρωπος που επιτέλους έκανε πράξη όσα οι άλλοι
απλά αρέσκονται να λένε με την ασφάλεια της θεωρίας.
Κουραφέξαλα.
Στα λόγια όλοι είναι πρώτοι,στην πράξη δεν τολμούν.
Αν θες να τολμάς να μιλας για ηθική και πολιτική,φρόντισε πρώτα να είσαι καθαρός.
«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω.
Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους.
Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε.
Αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι.
Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου».
Με αυτά τα λόγια αρνήθηκε ο ποιητής το βραβείο του και κέρδισε την εκτίμηση όλων.

ΓΟΥΝΑ.

Έχουμε μπερδέψει τα πράγματα σε αυτό τον κόσμο.
Εχουν έρθει τα πάνω κάτω.
Το να βρίσκουμε άτομα να παίζουμε και να περνάμε καλά,είναι ωραίο αλλα δεν είναι σπάνιο.
Ξέρετε τί είναι σπάνιο;
Το να αγαπάς.
Η αληθινή αγάπη είναι σπάνια.
Και ο αμοιβαίος συγχρονισμένος έρωτας.
Αυτό ναι,είναι σπάνιο.
Γι'αυτό και τόσο όμορφο.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ.

Είχα ξαναγράψει εδώ οτι από τότε που κοιμάμαι μόνη μου,μαζεύομαι στην άκρη του κρεβατιού.
Κι αυτό όντως,επειδή συνηθίζεις στην παρουσία του άλλου.
Εχω αισθανθεί ότι η απουσία είναι ακόμη πιο έντονη,όσο το κενό είναι μεγαλύτερο- και είναι λογικό.
Απο την άλλη αυτό είναι το όμορφο.
Γιατί τότε βιώνεις τον πόνο της μνήμης.
Αντιθέτως,είναι παρήγορο να κλείνεις τα μάτια σου και να ελπίζεις πως είσαι στην άκρη γιατί όταν ξυπνήσεις θα κοιμάται δίπλα η ευτυχία σου.
Εχω περασει πολυ καιρό που κοιμάμαι απλωμένη σαν το χταπόδι ή απλά δε με απασχολεί τόσο ώστε να το εχω προσέξει.
Χθες,ξυπνησα απο έναν εφιάλτη και συνειδητοποιησα πως ήμουν συρρικνωμένη στη γωνίτσα μου.
Εμ,έτσι είναι σκέφτηκα..Στον έρωτα και στο κρύο αυτά παθαίνεις.
Και έχει παγωνιά τελευταία.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

ΛΟΓΙΑ ΠΥΡΕΤΟΥ.

 Να μη φοβάσαι ποτέ αυτόν που σου φωνάζει,το σιωπηλο σοφό να φοβάσαι.
Θέλω να είμαι ανοιχτή και να πιστεύω στην ανθρωπιά.Δεν παύω να είμαι καχύποπτη.
Τουλάχιστον τα κάνω με αγνά αισθήματα,λογική και ειλικρίνεια.

ΗΡΕΜΙΑ.

Αυτή τη στιγμή που γράφω,ζω τοπ στιγμή ηρεμίας.
Νυστάζω απο χθες που δεν κοιμήθηκα παρα μία ώρα.είχα μια σχετικά γεμάτη μέρα και μετά φορτώθηκα άγχος και υποχρεώσεις-που αυτόν τον καιρό ειδικά μονοπωλούν το χρόνο μου.
Τελείωσα.
Ουφ.
Τα έκλεισα όλα και (ευχαριστώ Θέεε μου,για το ασύρματο ίντερνετ) πήρα το λάπτοπ και τη σόμπα μου στο υπνοδωμάτιο.Το μόνο φως που υπάρχει είναι αυτό της οθόνης και της ζεστής σόμπας.Κόκκινο,χρώμα του βύσσινου,του μενεξέ,των ξερών φύλλων,της συννεφιάς και της άμμου.Μέσα σε αυτό το θερμό και ήρεμο κλιμα,κουκουλώθηκα έτοιμη να χαλαρώσω και να χουχουλιάσω.
Ακούω το "All I Need" και νιώθω ότι είμαι σε έναν υπέροχο μικρόκοσμο.Το δωμάτιο μου κι εγώ.
Τι γλυκό.
Η ψυχή μου νιώθει αγαλλίαση.
Θυμάμαι την τελευταία φορά που κοιμήθηκα ευτυχισμένη με μουσική να με νανουρίζει και ζεστά σκεπάσματα να με τυλίγουν.Φαίνεται πολυ μακρινό και αυτό είναι κάπως περίεργο σαν αίσθημα..
Θα βυθιστώ μέχρι αύριο ή -καλύτερα-όσο μπορώ.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

ΜΠΛΟΥΜ.

Θυμάμαι που πήγαινα κολυμβητήριο,ήμουν γύρω στην πρώτη δημοτικού.Παιδάκι.
Με το ζόρι να πλησιάσω το νερό.
Πάντα φοβόμουν.
Κατατρομαγμένη μάζευα όσο εγωισμό και κουράγιο είχα και έμπαινα μέσα.
'Εκανα όσα κολπα μπορούσα για να γλιτώσω.Κρύφτηκα στο τμήμα με τα μικρότερα που δεν τα έβαζαν στη μεγάλη πισίνα,προσποιούμουν πονόκοιλους και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια για τα αποδυτήρια,"ξεχνούσα" το σκουφάκι/μαγιώ και άλλα χαριτωμένα.
Θυμάμαι που καθόμουν μόνη και έτρεμα σαν το ψάρι μέχρι να με λυπηθεί και να με μαζέψει η μαμά μου για να φύγουμε.
Χμμ,ώρες ώρες λυπάμαι που δεν έμαθα να κολυμπάω καλά.
(Δίκιο είχε η μαμά,που με πίεζε.)
Τώρα πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό.

SICK.

Are you such a dreamer
To put the world to rights
I'll stay home forever
Where two and two always makes a five


You can scream and you can shout
It is too late now



Because you're not there
I feel it, I needed attention
I try to sing along
But the music's all wrong.

FASHION CARTOON.

Jean Paul Gaultier

Dolce&Gabbana
Louis Vuitton
Chanel

Donatella Versace

 Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα είχαν οι υπεύθυνοι των περιοδικών μόδας.Να παρουσιάσουν αγαπημένους σχεδιαστες υψηλής ραπτικής όχι (πάλι) με φωτογραφίες ,αλλά με σκίτσα.Και συγκεκριμένα γνωστών κόμικ.Έτσι βλέπουμε στο Bazaar τη συλλογή από τους σχεδιαστές των The Simpsons και στο Elle τη συλλογή σχεδιαστών Disney.Και στις δυο περιπτώσεις ο σχεδιαστής-οίκος μόδας εντάσσεται στο καρτουνίστικο σύνολο με τους αξιαγάπητους και γνωστούς σε όλους μας ήρωες να τους πλαισιώνουν.Η Μαρτζ Σίμπσον γίνεται μοντέλο για τη Βερσάτσε,η Μίνι Μάους για τους Ντόλτσε& Γκαμπάνα,ο αγχώδης Μαρκ Τζέηκομπς,ο Γκαλιάνο και ο Βουιττόν περήφανοι περπατούν στην πασαρέλα κλπ.Εχω βάλει ενδεικτικά κάποιες εικόνες.Πανέξυπνη ιδέα!Μπράβο!
Karl Lagerfield
Sonia N.Rykiel

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΛΟΓΩΝ.

Και μέσα σε όλα,καταργούν το θέατρο απο το σχολείο.
Δεν υπάρχουν λεφτά να πληρωθούν οι καθηγητές,θα μου πεις.
Ναι,αλλά δεν κόβεις απο κει.
Όχι απο την τέχνη,όχι απο την παιδεία.Δεν κόβεις την παραμικρή υπόνοια τέχνης απο την παιδεία.Τί θα κερδίσει το παιδί απο το θέατρο στο σχολείο;Μπορεί να αποκτήσει ταυτότητα.Μαλλον να αποκτήσει την ελευθερία να επιλέξει ταυτότητα και να γνωρίσει εναν ολόκληρο νέο δημιουργικό κόσμο.
   Το παιδί έχει άπειρες δυνατότητες και δεν πρεπει να μεινουν αναξιοποίητες.Τόση ενέργεια,τόση φαντασία.Τα παιδιά μας εχουν δικαίωμα να παίξουν,να μάθουν να εμπιστεύονται,να εκτίθονται-σε εναν κόσμο που κυριαρχεί φόβος.Και το σχολείο πρέπει να τα στηρίξει.Αν το παιδί δεν μάθει την τέχνη του θεάτρου από νωρίς,είναι απροετοίμαστο να αντιμετωπίσει την υποκρισία του αληθινού κόσμου.Ας αφήσουμε τα παιδιά μας να ανακαλύψουν τον εαυτό τους ή έστω να γελάσουν,τουλάχιστον,σε ένα σχολείο-κλουβί.
  Μιλάμε για την Αρχαία Ελλάδα και θεοποιούμε τους φιλοσόφους και τους τραγικούς ενώ παράλληλα,δημιουργούμε απαίδευτους,ακαλλιέργητους ανθρώπους.Ξεχνάμε ότι το θέατρο γεννήθηκε εδώ,ότι διδάχτηκε κρυφά όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ούτε σπίτι, μα ούτε καν να φάνε.Και μπορεί πολλοί να υποτιμούν την τέχνη αλλά ας μην ξεχνούν πως η τέχνη ενώνει τους ανθρώπους και είναι μοναδική παρηγοριά στη σαπίλα του χρόνου.
  Αλλά,το θέατρο το θυμόμαστε μόνο Κυριακή απογευμα-πως να δείξουμε ένα καλό πρόσωπο,να βαλουμε την πολιτιστικη μας μάσκα.(ακόμα και αυτό θεατρο είναι).Σαν τα πρόβατα,βλέπουμε κάτι χωρίς να κρίνουμε.Και πώς να κρίνει κανείς αν δεν έχει μάθει να σκέφτεται;Πώς να σκεφτεί χωρίς την παιδεία;Και πως να δει ενα έργο τέχνης χωρίς καλλιτεχνική παιδεία;Φαύλος κύκλος.
 Ζούμε σε μια κοινωνία,ένα λαό,που δεν έχει μάθει να σκέφτεται και θέλει να το διαιωνίσει.Δεν πρεπει να αφήσουμε να μας αφοπλίσουν,δεν πρέπει να μείνουμε κουφάρια.
Ζούμε σε ένα μεγάλο θέατρο,με γερούς υποκριτές,σε ένα θέατρο όχι παραλογου-αλλά παράλογων,όπου οι ρόλοι μοιραζονται αυθαίρετα.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ.


Κωλοαθήνα,κωλοκρύο,κωλομίζεροι άνθρωποι με τη σήψη σας.
Δε γεμίζει.
Τί να κάνω;Τί;
Πριν απο μέρες,έκατσα μέσα και τραβούσα με την πολαρόιντ μου φωτογραφίες,διάβασα,έγραψα μπλα μπλα.Μπραβο.
Και τί κατάλαβα;
Αντε,περασε μια μέρα.Μεγάλωσα κι άλλο.Ας κοιμηθώ να μεγαλώσω λίγο ακόμα.Πφφφ..
Η επανάληψη κουράζει.
Νοσταλγία και μελαγχολία.Δυνατό και αχώριστο ζεύγος οι κυρίες.
Σιχαίνομαι.Θα ήθελα πολυ να μου βγει οργή και να εκτονωθώ εκεί που πρέπει,όμως αυθυποβάλλομαι με ηρεμία.Καλός μαλάκας είμαι και του λόγου μου.
Υπερβάλλω.

ΤΟ ΑΓΟΡΙ.

Είναι ένα απλό αγόρι.
Ενα αγόρι σαν όλα τα άλλα.
Αυτό το αγόρι χτίζει κόσμους.Και νιώθω ασφάλεια μέσα τους.
Όσα ξέρει είναι μαγικά και όσα θέλει να μάθει,θέλω να τα μάθουμε μαζί.
Αυτό το αγόρι,καταργεί το χρόνο και μένει παιδί.Γι'αυτό και μπορεί να κάνει ακόμα σκέψεις και όνειρα.
Αυτό το αγόρι μπορεί να γίνει διάφανο.Η φαντασία του,μπορεί να το κάνει να πετάει.
Αυτό το αγόρι είναι ξεχωριστό.
Δε μοιάζει με τα άλλα.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ.

Είναι σαν να ελπίζεις σε κάτι,να πιστεύεις στο Θεό,να προσεύχεσαι και παράλληλα να γίνεται πόλεμος.
Για ποιό Θεό και τί ελπίδα να έχεις,όταν απο τη ζωή η πιστη σου στελνεται στα τσακίδια;
Kαι μετά λέμε για επιλογή.
Μια επιλογή έχεις.
Να περιμένεις.
Να φοβάσαι.
Και μια λύση...

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ ΜΕ ΔΑΜΑΣΚΗΝΑ: ΚΡΙΤΙΚΗ.

Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα
 Αχ,αυτό το Κοτόπουλο,πολύ δίχασε.Κοτ κοτ.


 Το ''Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα'' είναι μια ταινία που μοιάζει να ξεπήδησε από παραμύθι που σου έλεγε η γιαγιά σου.Τα θερμά χρώματα,τα κινηματογραφικα τρικς,οι χαρακτήρες και η αφήγηση δημιουργούν αυτή την ποιητική αίσθηση σε όλο της το μεγαλείο.Το παιχνίδι της εικόνας,υπάρχει παντού-μάλιστα,εντάσσονται και κομμάτια animation ως μέρη της αφήγησης.Κάτι τέτοιο,φυσικά,το περιμένεις,όταν ακούς οτι η ταινία είναι των δημιουργών Σατραπί-Παρονό που έχουν φτιάξει το υπέροχο,κατ'εμέ "Περσέπολις".Για όσους δεν το γνωρίζουν,το "Περσέπολις(Persepolis)" όπως και το "Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα(Poulet aux prunes)",πριν μεταφερθούν στη μεγάλη οθόνη ήταν κόμικ της Μαρζάν Σατραπί.Η ίδια άλλωστε,είναι πλέον δημοφιλής στον κόσμο του σύγχρονου κομικ και αυτό δηλώνει και η παρουσία της στο Atelier des Vosges.Σημαντικό να αναφερθεί είναι πως και η εν λόγω ταινία ήταν ασπρόμαυρο ιδιότυπο κόμικ,παρόλο που αυτή τη φορά οι δημιουργοί επέλεξαν να το ζωντανέψουν δίνοντας του διαστάσεις που δεν είχε το χαρτί,χρώμα αλλά και σάρκα και οστά.
Το κόμικ.
 Πρόκειται για δραματική ιστορία που παρουσιάζεται με κωμικό τρόπο.Στοιχεία ετερόκλητα-όπως δηλώνει και ο τίτλος.Στο κέντρο αυτής,η μνήμη του ανεκπλήρωτου έρωτα που υπάρχει στην κάθε νότα που παίζει ο βιολιστής και ο θάνατος του,που έρχεται νομοτελειακά με το σπάσιμο του βιολιού του.(Πολύ δυνατό καστ.)
Και ενώ η ταινία μου φάνηκε αρχικά,ευχάριστη σε διάφορα σημεία και γέλασα-στο σημειο με το Σωκράτη για παράδειγμα-έφυγα εκνευρισμένη από το Ολύμπιον.Σίγουρα το ότι πήγα με μεγάλες προσδοκίες συνέβαλε σε αυτό.Να είμαι ειλικρινής,μου άρεσε η φωτογραφία,καλό το σάουντρακ και βρήκα υπέροχα το κομμάτια κινούμενου σχεδίου.
Όμως,το σενάριο ήταν αδύναμο.Μάλλον,εντόπισα κάποιες ελλείψεις και υπερβάσεις.Ενώ είχε μια καλή βάση-την ερωτικη ιστορία- ο τρόπος που το απέδωσε έκανε την ερωτική ιστορία ψιλονερουλή,στα όρια του μελό και χιλιοειπωμένη.Οι εγκιβωτισμένες ιστορίες-κεφάλαια που ταξίδευαν στο χρόνο,ήταν σκόρπιες,ασύνδετες και έχαναν την αξία τους.Σαν να έπρεπε να βάλει χίλια πράγματα για να φτιάξει ένα κολλάζ και να βρηκε το πλαίσιο του χρόνου.Το οποίο είναι ευχαριστο για κάποιον γιατί δειχνει οτι εχει πολλα να πει,αλλα κακο γιατί αφήνει ένα γερο έργο να κάνει κοιλιά.
η προβολή της κόρης στο μέλλον,στο Κ.μ.Δ
 Επιπλέον,η χαρμολύπη που άφηναν οι φιγούρες ήταν ασύνδετες με τη συναισθηματική φόρτιση που έφερε η κάθε σκηνή.Πετάγονται ξεκάρφωτα πράγματα σαν γκαγκς,που αν είχαν άλλη θέση θα ήταν ευρηματικα στοιχεία:πχ.η εμφάνιση του Αζαρελ και της φαντασιωσης της Σοφίας Λώρεν ή το ταξίδι στη γνωριμία με τη γυναικα του.Σε κάποια σημεία,έγινε φανερά επιτηδευμένη κλωνοποίηση του "Αμελί"-το οποίο διαφημίστηκε και πολύ.Με έξυπνο τρόπο δένει τη σύγχρονη κοινωνία της Δύσης με την παράδοση της Ανατολής.Είμαστε στην Τεχεράνη του 1985 και οι γυναίκες είναι πιο απελευθερωμένες,δε φοράνε τσαντόρ,δεν κυκλοφορεί παντου η θρησκευτικη αστυνομια,τα πραγματα φαίνονται καλυτερα απ'ότι στην πραγματικοτητα.
Περσέπολις(2007)
 Δύο πράγματα που θεώρησα ενοχλητικά και μου "έριξαν" την ταινία είναι α)H παρουσίαση της μελλοντικής ζωής των παιδιών (εντελώς jeunet-ιστικο στοιχείο) που δεν είχε ΚΑΜΙΑ σκοπιμότητα πέραν του να βγάλει ευκολο γέλιο.Κυρίως στο αμέρικαν ντρημ που ζει στο μέλλον του ο μικρός γιος,ενιωσα άβολα.Ηταν ένα εξόφθαλμο επιτηδευμένο επιφανειακό σχόλιο και καλά κριτικής πάνω στην καπιταλιστική αμερικανική κοινωνία και προβεβλημενο πρότυπο οικογενειας απο τα μέσα μπλα μπλα.Κιτς.Κανένας λόγος.β)Η αυτοαναφορά.Ναι,ξέρουμε ότι η Σατραπί είναι πολύ ταλαντούχα και έχει κάνει το "Περσέπολις"-κατανοώ οτι τα σχέδια δε θα μπορούσαν παρά να είναι χαρακτηριστικά και να μας θυμίζουν τις άλλες δουλειές της-αλλά παντού βλέπεις Ιραν,γυναίκες που μοιάζουν με τη δημιουργό ή εχουν κοινές συνήθειες(βλ.κρεατοελιά και τσιγάρο που είναι σημα κατατεθέν).Δεν είμαι κατά της αυτοαναφορικότητας -ίσα ίσα- και πιστεύω πως ένας καλλιτέχνης δε γίνεται να λείπει απο το έργο του,απλά δε χρειάζεται να το κάνει τοσο φανερά και τόσο συχνά.Δε χρειάζεται υπενθύμιση ο θεατής για το σκηνοθέτη τρεις και λίγο.Αυτά τα δυο μου χτύπησαν άσχημα.
Η δημιουργός ,Marjane Satrapi


Γενικότερα,ήταν όμορφη αισθητικη και είχε καλές στιγμές.Μπράβο τους για αυτό.Δεν είναι όμως και αριστούργημα.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

ΛΕΞΙΚΟ ΜΟΥ.

Χαίρομαι=Λάμπω,Εκπλήσσομαι.
Λυπάμαι=Δεν κινούμαι,Συμμερίζομαι
Θυμώνω=Σπάω,Πονάω.
Σκέφτομαι=Ζω.
Αγανακτώ=Φωνάζω,Είμαι επικίνδυνη.
Μισώ=Δε νιώθω.
Αγαπώ=Εστιαζω,Θυμάμαι,Γελάω.
Αδιαφορώ=Προσπαθώ να μην αδιαφορώ.
Ανησυχώ=Είμαι υπερκινητική (βλ.κατουριέμαι)
Ντρέπομαι=Κοκκινίζω,Κρύβομαι.
Τρελαίνομαι=Εκνευρίζομαι,Εκστασιάζομαι,Ερεθίζομαι.
Ειρωνεύομαι=Προκαλώ,Τσιτώνω.
Κουράζομαι=Υπολειτουργώ,Δεν ασχολουμαι,Ηρεμώ.
Επιμένω=Διπλωματία,Στόχος,Αμυνα,Φοράω σοβαρό ύφος,τρυπια κοκκαλινα γυαλιά και καλό βρακί.

2012.

Γύρισα.
Θέλω να σας πω πως πέρασα,τι έκανα.Πρώτα όμως,θέλω να αποχαιρετησω το χρόνο που μας πέρασε.
Ήταν ένας χρόνος δύσκολος για όλους,κυρίως οικονομικά.Όμως,όλα είναι σχετικά,οπότε αν σε έναν τομέα κάτι πάει λάθος συμβαίνει μια ωραιότατη ''καραμπόλα''.Χωρίς λεφτά,μειωμένα έξοδα,περισσότερη στέρηση,μειωμένες ανάγκες,περισσότερη καταπίεση και αυθυποβολή για να κοπούν τα πολλά ''θέλω''.
Εκεί που υπάρχει το ''μπορώ'',το ''θελω'' να σιωπαίνει.Ζώντας σε μια πιεσμένη κοινωνία όπως αυτή,με ενα λαό αναποφάσιστο και ατομιστή,είναι λογικό κι εγώ,να ζητώ το καταφύγιό μου.
Το χρόνο που μας πέρασε,το 2011, αλλαξε η ζωή μου ριζικά.Το εκτιμώ.Είχε μερικούς μήνες που άλλαξα πόλη,έμεινα μόνη μου,μακρια απο οποιονδήποτε δικό μου άνθρωπο και διαγράφοντας τους παλιούς γνωστούς.Αποφάσισα να χτίσω κάτι απο την αρχή.Φυσικά και υπέστην ψυχρολουσία.Υπήρξαν σημεία που με σοκαραν,με ταρακουνησαν.Ωρίμασα αρκετά,γνώρισα πάρα πολύ κόσμο,έκανα φίλους-πραγματικά νιώθω οτι έχω καποιους ανθρωπους που μπορεί να μου λείψουν-,εχω γνωρίσει πολλές νεες καταστασεις και εχω δημιουργήσει τρομερες μνημες.Εχω αλλες αναγκες.Και βρηκα και λίγο χωρο να μπω και βρηκα και αλλα κομματακια παζλ να με αγκαλιασουν.Δραστηριοποιηθηκα δημιουργικα σε πολλα επιπεδα,έμαθα.Απο την αλλη,μέσα μου παλεύω σταθερά με φαντασματα και δαίμονες.Αλλα,αυτή είμαι.Και τουλάχιστον ξέρω τι είναι αυτό.Το 2011 λοιπον,μια χρονια που για μενα σημαινει πολλα,αλλαξε πολλα.
Εγινα το άρτομο, και η εξέλιξη-πορεία μου στο χρόνο (κυριως συναισθηματικη) φαίνεται στις ιστορίες που επιλεγω να δώσω εδω με σειρά,στο μπλογκ.
Εύχομαι να έχουμε έναν ακόμα γεμάτο χρόνο(ακομα και με αδειες τσέπες).Κουράγιο θέλει.Και όποτε βλέπουμε πως δε γεμίζει,να βάζουμε πρόκληση στον εαυτό μας να το γεμίσουμε.
Όσο μπορεί να αλλάζει ο χρόνος,τόσο μπορούμε κι εμείς.

ΑΨΟΥ.

Αdrien Brody


Είδα την αμερικανική ταινία ''To Πείραμα'' (υποτίθεται ριμέηκ της αντίστοιχης γερμανικης του 2001) και παραδόξως δεν ενοχλήθηκα όσο περίμενα-δεδομένου οτι περίμενα το βιασμό μιας απο τις αγαπημενες μου ταινίες-και αυτό οφείλεται σίγουρα σε μεγαλο βαθμο στον εν λόγω ηθοποιό.
Παρόλο που δεν είμαι φαν,τον χάζευα μαγεμένη.
Και ενώ έψαξα και βρήκα διαφορα ενδιαφέροντα πράγματα γι'αυτόν και χάρηκα που έχει ταυτιστεί με ιντελλεκτουέλ χαρακτήρες στο περασμα του απο τη  μεγάλη οθόνη και έλεγα πόσο όμορφος μου φαίνεται,έφαγα μεγάλη παπάρα-απογοητευση βλέποντας φωτογραφίες που ποζάρει σαν ξευτιλισμενο μοντέλο κοιλιακών.
Το ηθικό δίδαγμα;


Για μένα: Πρέπει να σταματάμε,πριν ξενερώσουμε.
Για αυτόν: Εκαστος στο είδος του.