Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Η ΧΙΟΝΑΤΗ.

Σήμερα που χιόνισε στην Αθήνα, εγώ βγήκα και έπαιξα κυνηγητό με το χρόνο.
Βίτσια ή και σύνδρομα καταδίωξης.
Αυτό το διάστημα κυριαρχεί το άσκοπο άγχος.
Να προλάβω να διαβάσω,να δώσω εξετάσεις,να κάνω χίλια πράγματα.Και τι να λέει.
Επιλογή σου είναι,θα μου πεις.
Ναι.
Δεν νιώθεις όταν κυνηγιέσαι με το χρόνο.
Το καταλαβαίνεις αφού σου κοπεί η ανάσα και πονέσει το στομάχι σου.
Τότε,για το καλό σου,σταματάς.
Γύρισα σπίτι,ψόφια από το κρύο και εξαντλημένη από τη νύστα και τυλιγμένη σε παπλώματα,ακούμπησα στην άκρη του καναπέ.Με πήρε ο ύπνος χωρίς να το καταλάβω.
Ξυπνάω σα μελανιασμένη από το πιάσιμο και προσπαθώ να ζεστάνω το σώμα και την ψυχή μου με τη σόμπα,τις σκέψεις και τη μουσική.
Χθες διάβασα ιστορία θεάτρου,αύριο πρέπει να διαβάσω ιστορία τέχνης.
Όμορφα,αρτομίστικα πράγματα.
Μου αρέσει τόσο,αλλά στη σκέψη και μόνο βαριέμαι.
Βαριέμαι τόσο,που δε σηκώνομαι να πάρω ένα μαξιλάρι για να ισιώσω το σώμα μου και πονάω.
Δε γαμείς.
Σκέφτομαι τι κάνω.Τί κάνω;
(Έλα ντε.)
Νιώθω στάσιμη,ενώ στην ουσία τρέχω.Μάλλον σε λάθος τροχιά και για λάθος λόγους.
Αυτή τη στιγμή είμαι στη γκρι-μπλε μου πραγματικότητα,κοιτώντας τα χέρια μου,τις σκιες,το ταβάνι και κάνω σκέψεις άδειες και ανύπαρκτες.
Τη φοβάμαι την απουσία.
Και το κρύο,με θλίβει.Μου παγώνει τα δάκρυα.
Γι'αυτό παίζω κυνηγητό.Πρέπει να το συνηθίσω το κρύο.
Αναπνέεις και νιώθεις να παγώνεις μέσα σου.Τρομερό αίσθημα.
Ασε που σε ελευθερώνει,να τρέχεις στο κενό χνωτίζοντας μέσα στο ψιλό χιονάκι.
Αλλά όταν τρέχεις μόνος μέσα στην παγωνιά,κάτι φαίνεται να κυνηγάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου