Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

RENDEZ-VOUS.

Ραντεβού τα ξημερώματα.
Μπισκότα.Κουβέντα.Σπίτι.
Αγκαλιά.Σμουτσ σμουτσ σμουτς.
Δε θέλω να σε ξυπνήσω.

ΡΙΚΑ.

Ευχαριστώ τους φίλους μου.
Γενικότερα.
Ευχαριστώ που τρώνε τα αποτυχημένα γλυκά μου,που με κάνουν να τρέχω σαν τρελή,που σαπίζουν μαζί μου όσο ξενυχτάω,που ακούνε τις υπερβολές μου και που με έχουν καταχωρημένη στο κινητό τους απλά ως "Ευτυχία".
Ανεκτίμητο.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.

Γυρνώντας σπίτι,θυμήθηκα πράγματα που έζησα στα ίδια αυτά μέρη.
Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι τα έζησα.Μοιάζουν τόσο "παλιά".
Ξένα.
(Εγώ ήμουν αυτή;)
Θυμάμαι που έτρεχα για να φτάσω,λαχάνιαζα.
Λαχτάρα.
Δρόμους,αριθμούς,ορόφους δεν τα πρόσεξα ποτέ.
Ψέμματα λέω.Όλα τα θυμάμαι.
Tα πρωινά,το κενό στο κρεβάτι και το μαξιλάρι,τις μουσικές,τις βόλτες,τα ξενύχτια,τις αρρώστιες,τις υπερβολές,τις αγάπες και τα νεύρα.
Εσύ,με θυμάσαι;Με θυ-μά-σαι;
Εγώ είμαι.
(Ασε,μην απαντήσεις.Φοβάμαι να απαντήσεις.Δε θα απαντήσεις.)
Θα μπορούσα να σου θυμίζω για πάντα ένα προς ένα αυτά που ζήσαμε,αλλά δε θέλω πια.
Θα το κρύψω,δε θα μιλώ για αυτό.
Και θα συνεχίσω να πηγαίνω εκεί που με πονάει,μέχρι να γίνω ακόμη πιο ψυχρή.
Δε με νοιάζει.Τελείωσε.Αμυνα,άμυνα,άμυνα.
Θα συνεχίσω να φροντίζω τον εαυτό μου,για να μπορέσω κάποτε να ξανατρέξω χωρίς να κουτσαίνω κάθε λίγο.
Σε ξεριζώνω με γυμνά δάχτυλα,να λερωθώ,να γρατζουνιστώ και να ουρλιάζω καθώς το κάνω,μπας και βγει επιτέλους λίγος πόνος από μέσα μου.
Βαρέθηκα να περιμένω και να ψάχνω και να ελπίζω.
Γράφω εδώ,για να μην ξεχάσω το πως θέλω να σε θυμάμαι.
Ήδη το ότι όλα αυτά μου φαίνονται ξένα είναι αρκετό.
Πάντα ήθελα να μου ζητήσεις συγνώμη,αλλά ποτέ δε θα σε άφηνα.
Ούτε τώρα,ούτε ποτέ.
Στο καλό.

Και αυτό θα ήθελα να το μοιραστώ με όσα άρτομα,θέλουν και προσπαθούν να θυμούνται.
Και όχι από μαζοχισμό,αλλά από αγάπη.
:)

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

ΦΛΕΒΑ-ΡΗΣ.

Ζεστούλα,κόσμος στον ήλιο.Έβαλα το κοντομάνικο,το ελαφρύ τζιν μου πανοφώρι και το μεγάλο μου χαμόγελο και περπάτησα για να νιώσω τον ήλιο να μου καίει για λίγο το μέτωπο.
Έφτασε πάλι ο καιρός να ανοίξουμε προς τα έξω,να ανθίσουμε.Εφτασε σχεδόν η άνοιξη.
Σσσστ!Είναι πολύ γλυκιά και κρυστάλλινη η αίσθηση αυτή για να τη χαλάσω με τις λέξεις μου.
Με γεμίζει ελπίδα και ευτυχία.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

ΜΠΛΕ ΝΥΧΙΑ.

Δίνω το τελευταίο μάθημα γι αυτή την εξεταστική αύριο.Αύριο "απολύομαι".Δεν μπορώ να διαβάσω.Με τίποτα.Εχω προσπαθήσει εδώ και πολλές ώρες(όλη μέρα,δε θελω καν να υπολογίσω).
Μάταιο,κάθομαι στη γωνίτσα μου στον καναπέ,σηκώνομαι τα απαραίτητα και ξανακάθομαι.Αγκαλιά ο υπολογιστής.Μέγα λάθος.Ναι,αλλά βαριέμαι.Ακουω μουσική,μιλάω με φίλους,χαζεύω,βλέπω φωτογραφίες φίλων,ρούχων,αγνώστων,καλλιτεχνών,εκθέσεις έργων τέχνης,ντοκιμαντέρ,βλέπω πως φτιάχνονται οι τσίχλες,τα προφυλακτικά,τα τσιπς,τα χάριμπο,τα κορν φλέηκς,οι χυμοί-συσκευασμένοι,τα νομίσματα,βλέπω κινουμενα σχέδια,βλέπω επιδείξεις μόδας,παρακολουθώ τάσεις,βλέπω βίντεο που σου δείχνουν πως να κάνεις το Χ πράγμα,βλέπω ένα ακόμα επεισόδιο, μιλάω στο τηλέφωνο με τη μαμά μου,ε τη γιαγιά μου,σκέφτομαι,μπαμπάς,σκέφτομαι κι άλλο,διαβάζω άπειρα άρθρα,κλέβω ιδέες για αποκριάτικα κοστουμια,μαγειρεύω,τρώω,τρώω πάλι,τελειώνω τα μπισκότα,τα κορν φλέηκς με γιαουρτι,τα μήλα,ψάχνω να βρω κάτι,πάω στο μπάνιο,με κοιτάω και σκέφτομαι,φεύγω,γυρνάω,κουνάω τα πόδια μου καθώς ακούω μιξαρίσματα από αγαπημένα τραγούδια,γράφω και μιλάω,σκηνοθετώ στο μυαλό μου ολοκληρη ταινία,αναπολώ,έχω λύσει μαθηματικούς τύπους,εχω βρει το ελιξήριο της νιότης,έχω κάνει αστειάκια και γελάω μόνη μου,διαβάζω κόμικ,σκέφτομαι τι να κάνω αύριο,κάνω ένα σωρό υποθέσεις,περιμένω απλά,χυμός,εχω στησει το μελλοντικό μου γάμο,ξανακάθομαι και περιμένω.Σηκώνομαι και με βλέπω στον καθρέφτη,χμ,από τις στιγμές που με χαίρομαι-ωραία φαίνονται τα μαλλιά μου να κοκκινίζουν στο φως,μακριά και μικρή φιγούρα από απόσταση,συμπαθής,ωραίο το καφέ πλεχτο και το λουλουδι στο κεφάλι,κάνω ωραίες σκιες,ας με χαζέψω,δε θα ξαναζήσω αυτή τη μέρα,δε θα με ξαναδω τόσο νέα(ακόμα και αύριο δηλαδή).Να συμμαζεψω;Οχι.Συμμάζεψα.
Θα βάψω τα νύχια μου-που εχω να τα βάψω απο τον Οκτώβρη.Κανω πόση ώρα μεχρι να διαλέξω χρώμα-σκούρο μπλε τελικά,το αγαπημένο μου.Η φαντασία μου δεν κάθεται στα αβγά της.
Εχω ξεχάσει τι έχω κάνει όλη μέρα.Το μόνο που θυμάμαι είναι πως δε διάβασα.Και πως έκανα ό,τι μπορούσα για να το αποφύγω.
Όταν δε θέλουμε να κάνουμε κάτι δεν υπάρχει σωτηρία.Αυτό θα πει:"Δεν υπάρχει δεν μπορώ,υπάρχει δε θέλω".Θα μπορούσα να είχα διαβάσει είκοσι φορές και να πάρω άριστα με τόνο.Για κανένα λόγο δε με πειθει αυτό.Και σκέψου ότι είμαι άτομο που έχει ακραία αίσθηση αυτοσυντήρησης και στόχους.Αλλα όταν δε θες,τελείωσε η υπόθεση.Ορίστε,τώρα γράφω και σβήνω εδώ.Ούτε καν ξέρω αν θα το ανεβάσω αυτό.Αλλά έχω χρόνο να το αποφασίσω μέχρι να δώσω.Να δω ΤΙ θα κάνω.Ολοι το παθαίνουμε,κουράγιο,είναι απολύτως φυσικό,μην αγχώνεστε,δεν είναι πρόβλημα,απολαύστε τα πράγματα που θα κάνετε όσο βαριέστε και γίνετε δημιουργικοί αν όχι παραγωγικοί. :)

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

ΕΙΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ.

Έκανα μια τεράστια βόλτα χθες το βράδυ σε ένα άγνωστο κομμάτι της Αθήνας.
Ωραία ήταν.
Κουράστηκα από το περπάτημα,αλλά συνέχισα δυναμικά σαν να μην το ένιωθα.
Παρατήρησα και σκέφτηκα.Έπλασα τόσες ιδέες που νόμισα πως θα τρελαθώ.Οι ιδέες είναι σαν τα μπαλόνια.
Φουσκώνουν,φουσκώνουν...και πάντα φοβάσαι μη σκάσουν.
Είναι τόσες πολλές που θα με σήκωναν στον ουρανό και θα ξέφευγα από το γήινο.
Ίσως γι'αυτό να μην ενιωσα τον πόνο από το περπάτημα.
Είναι τρομερό πόσα πράγματα μπορείς να δεις,όταν βλέπεις πραγματικά.
Κι ακόμη πιο μαγικό είναι οι εικόνες που μπορείς να δημιουργήσεις με τη φαντασία σου ,από αυτά που δεν είδες.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

ΦΟΒΑΜΑΙ.

Τώρα όλα μας εχθρεύονται κι ό,τι αγαπάω πάσχει.
Στα δάκρυα διαλύει τον πηγμένο χρόνο όλης της ζωής.
Κοίτεται νηστικιά,το σώμα της στα άλγη παραδίδει.Στα δάκρυα διαλύει τον πηγμένο χρόνο όλης της της ζωής,της χαλασμένης από την αδικία του ανδρός.Με μάτια κατεβασμένα στην γη κυλισμένο το κεφάλι της κι από πεσμένο πρόσωπο τα χώματα δε διώχνει.Από πέτρα το αυτί της βρεγμένο ως βαθειά από τα βογγητά της θάλασσας τις συμβουλές φίλων δεν ακούει.Φοβάμαι για ό,τι είναι ικανή να κάμει.Δεν αντέχει άλλο να υποφέρει ,την ξέρω καλά-με τρόμο με γεμίζει,έχει βαρύνει ο νους της,είναι από μέσα μελανή.
 -Πονάω,πονάω!Αλοίμονό μου...

ΣΚΟΤΑΔΙ.

Αποτραβιέμαι όλο και πιο μέσα στο σκοτάδι.Πρέπει να έχει σκοτάδι ο Ερωτας για να μη φαίνεται ότι ο Αλλος λείπει.Και αυτό είναι το τραγικό.Εγώ θα βυθίζομαι στο σκοτάδι,από πάντα εκεί-αφού ο Αλλος δεν ήταν ποτέ εκεί,δεν είναι και δε θα είναι.


"Πείσε τον εαυτό σου πως όλα αυτά δεν είναι δυστυχία-και θα νοιώσεις ευτυχισμένη."

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ.

Η μοναξιά μου είναι λιλά.
'Αδειο κρύο σπίτι που μυρίζει μαλακτικό.
Μικροπράγματα,ματαιοδοξία,καλώδια,
στίχοι,ελπίδα,σκέψεις,εικόνες,φιλμ,μπλε.
Η Ευτυχία είναι παντού.

ΦΟΥΛΑΡΕ ΤΟ.

Σήμερα,είναι μια μέρα Σαββατιάτικη σαν όλες τις άλλες.
Τίποτα το ξεχωριστό και το σπουδαίο-παρά τις ματαιόδοξες ελπίδες για να περάσεις ανάλαφρα όμορφα.
Αποφάσισα να μείνω μέσα,παρά τις προσκλήσεις.
Για κάποιο λόγο βαρέθηκα,ξενέρωσα με τον κόσμο-σαν να μη με γεμίζει αυτό.
Σήμερα θυμήθηκα όμορφα πράγματα.
Θυμήθηκα να γελάω με την αδερφή μου,να μαγειρεύουμε με την οικογένεια μου και να τρώμε όλοι μαζί.
Θυμήθηκα πόσες ατελείωτες στιγμές πέρασα σκεπτόμενη μελλοντικά στην εφηβεία μου.
Θυμήθηκα πόσο ερωτεύτηκα,πως παίζαμε σαν πεντάχρονα,το μαξιλάρι ανάμεσα στο κρεβάτι και τον τοίχο,τα αγκαλιαστά ζεστά πρωινά-πάντα ήταν ζεστά-και την αίσθηση αυτή ότι ο άλλος είναι εκεί,δίπλα σου,για σένα,με εσένα.
Όλα αυτά που δε θα ξαναζήσω ποτέ,τα χαιρετώ.
Θα τα αγαπώ κάθε μέρα και παραπάνω.

Σήμερα, Σάββατο βράδυ,αποφάσισα να μείνω μόνη με τις μνήμες μου,που πάντα θα με γεμίζουν.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΑΚΙ.

 Κάθε χρόνο που έρχεται η ημέρα του Αγ.Βαλεντίνου ή "η  γιορτή των ερωτευμένων",τα ίδια.Δεν έχω παράπονο,βέβαια. Δε με πολυαπασχόλησε ποτέ,για να είμαι ειλικρινής.Αυτό που με ενοχλεί σε αυτές τις γιορτές είναι όσοι τις κοροιδεύουν αλλά κατά βάθος πολύ θα ήθελαν να τις γιορτάζουν.Οπότε,θα έλεγα "μεγάλη μπουκιά φάε...".
 Εντάξει,όλοι καταλαβαίνουμε το ότι είναι μια ευκαιρία ακραίου καταναλωτισμού.Μα,ο κόσμος είναι ελεύθερος να είναι όσο χαζός θέλει και -δυστυχώς ή ευτυχώς-να ασχολείται με τα ζητήματα που θέλει εκείνος να τον αφορούν.Είναι ανώδυνο το να βγεις στην αγορά να ψωνίσεις κόκκινα εσώρουχα και σοκολατάκια και όποιας λογής σκατολοίδια θες.Και βέβαια είναι εντελώς ανούσιο,όταν ο κόσμος καίγεται να δοκιμάζεις ζαρτιέρες.Αλλά αυτό που βλέπω γύρω μου είναι (και με στεναχωρεί,είναι η αληθεια) πως δεν υπάρχει διάθεση από το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου για να τους αφορά κάτι άλλο.Δε θέλουν να δυσκολευτούν.Κατανοητότατο. Δεν είναι ολοι για όλα.
 Από την άλλη, η ένσταση που έχω είναι ρομαντική.Δε χρειάζεται μια τέτοια γιορτή για να γιορτάσεις τον έρωτα σου.Αυτό ισχύει για όλες τις γιορτές φυσικά, και θα ήθελα πολύ να αρχίσω να εύχομαι "Χρόνια πολλά" σε στιγμές που ο άλλος δεν γιορτάζει επισήμως.Αλλα σέβομαι τις κοινωνικές συμβάσεις προς το παρόν.Είναι πολύ υγιές ωστόσο να γιορτάζεις όποτε εσύ το θες και να εύχεσαι χωρίς να κοιτάς το ημερολόγιο.
 Σκέφτομαι τα ζευγάρια που κάνουν σχέδια για απόψε και γελάω.Δεν μπορώ να ορίσω τη διάθεση μου.Μου φαίνεται πολύ κούφιο μεν,αλλά από την άλλη γλυκήτατο.Σίγουρα κάποιοι ζουν πράγματα που τα κοροιδεύω αλλά από την άλλη είναι ελπιδοφόρο.Και βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως αν βρισκόμουν σε άλλη συναισθηματική κατάσταση ,μπορεί να έκανα και "χειρότερα".Όσοι με ξέρουν ή με διαβάζουν,καταλαβαίνουν πως αγάπησα πολύ(δε θα επεκταθώ).Ακόμα κι αν αυτό μοιάζει μακρινό,το ευγνωμονώ ακόμα.
 Οπότε δε θεωρώ σωστό να καταδικάζουμε τίποτα και θυμώνω με όσους ειρωνεύονται απροκάλυπτα τέτοιες αφορμές εκδήλωσης αγάπης ή απλά διασκέδασης.Ποιόν θα ενοχλήσει αν περισσότερος κόσμος κάνει σεξ σήμερα ή πάρει δώρα ή περιποιηθεί τον εαυτό του ή αν ακούσει γλυκόλογα;Σιγά. Μακάρι ένα ποσοστό ανθρώπων να χαρεί παραπάνω σήμερα.Έστω με ψευδαίσθηση.Δεν έχει σημασία.Είναι καλύτερο να προσπαθείς από το να γκρινιάζεις.Η ζήλεια είναι τόσο αδύναμη και παρασιτική.
 Μακάρι να υπήρχε κάποιος και γι'αυτούς που δεν τους αρέσει αυτή η "γιορτή" για να γιορτάσει μαζί τους.Το τι θα κάνω εγώ δεν το ξέρω.Προς το παρόν θα χαζεύω,ακούγοντας το αγαπημένο μου ακορντεόν και θα ελπίζω σε όμορφα Κυριακάτικα πρωινά.

HAPPY VALENTINE'S DAY.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

HUMAN RIGHTS.

Εκανα κάποιες σκέψεις, ένιωσα λίγο περίεργα και σκοπεύω να κάνω πράξεις.
Ζητώ κοινωνική δικαιοσύνη.
(Αν είναι δυνατόν να ζούμε έτσι στο 2012)
Υπενθυμίζω τα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ:

 


Παρακαλώ να ενημερωθείτε και να ευαισθητοποιηθείτε.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

ΡΟΖ.

Περνάω περίοδο που τρέχω με υποχρεώσεις,εξεταστική και πολύ πολύ κούραση.
Εχω αρκετή ενέργεια ευτυχώς.
Εχω κλειστεί στο σπίτι-δυστυχώς έχασα πολλές ταινίες και πολιτιστικά-και διαβάζω, χαζεύω μόδα και άρθρα στο ίντερνετ ,μιλάω με κόσμο μπλα μπλα.
(Πάλι καλά που έχει κρύο-εν τω μεταξύ με τρομάζει ο πολύ δυνατός αέρας,γιατι τρίζουν διάφορα.)
Εχει τα καλά του να περνάμε τετοιες περιόδους "παύσης" και "φόρτωσης".
Κάποιες φορές είναι τόσο κουραστικό να σκέφτεσαι και να αναλύεις.
Ωραία,ηρεμία.Θέλω αυτό. Καλά τα έλεγα.
Εχει πάρει από νωρίς μορφή το μπλογκ-βλέπω τους κύκλους που κάνω.Χμ.
Αρκούμαι σε χαλαρή ενημέρωση και προσμένω δυναμικό comeback-ανοιξη έρχεται.
(θα κλεισω ενα χρόνο εδω,σνιφ)
Χαιρετώ.
τι παραμυθένιο μαλλί,Θεε μου.

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

ΘΕΩΡΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ.

Τι κρατάω από αυτά που έμαθα:
1.Tο μέλι στη συμβολική παράδοση σημαίνει την τέλεια ένωση των αντιθέτων και τον υπέρτατο εαυτό του ανθρώπου ως έσχατο αποτέλεσμα της εσωτερικής του ακεραίωσης.
«Με το μέλι η γλώσσα καθαρίζεται από κάθε σφάλμα»


2.Eμπνευση ήταν οι Μούσες που σταλάζουν παραμύθια σ’ έναν που η ψυχή του είναι βαριά από λύπη και οδύνη. 


3.«Ποιητικό ρήμα» είναι «η γλώσσα και ο στίχος» όπως τα αισθάνεται ο ποιητής, όχι στην «εξωτερική μηχανική της γλωσσολογίας ή της στιχουργίας», αλλά ως μια βαθύτερα βιωμένη κατάσταση (ως «μια φραστική και ρυθμική λειτουργία, που στις καλές περιπτώσεις πηγαίνει πολύ μακρύτερα από το εγώ του ατόμου, συνειδητό ή υποσυνείδητο, ως το βαρύ και τελετουργικό εγώ της ομάδας»).

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

TO TAINIAKI MOY.

Αυτό είναι το πρώτο μου ταινιάκι,γυρισμένο με σουπερ 8 και ψηφιοποιημένο από αγαπημένους μου φίλους.
Το θέμα ήταν "Πρόσωπα και Κτήρια".Το φιλμάκι αυτό κινείται περίπου στα ίδια αρτομίστικα νερά με το μπλογκ.Είναι ο μικρόκοσμος μου στην Αθήνα όπως τη βίωσα πέρυσι το καλοκαίρι.
Ημερολογιακού τύπου,για μένα γεμάτο μνήμες.
Ευχαριστώ τις φίλες και τους φίλους μου.
Ελπίζω να υπάρχει και συνέχεια.
Νιώθω περίεργα ευτυχισμένη. :)

ΛΕΥΚΗ ΣΟΚΟΛΑΤΑ.

Είναι γεγονός ότι δε μου αρέσει η σοκολάτα.
Σήμερα,ήπια την πρώτη μου σοκολάτα (λευκή) και τη χάρηκα!
Γενικότερα,η μέρα κύλησε όμορφα.
Αναπλήρωσα τον ύπνο που έχασα τις τελευταίες μέρες που έμενα άυπνη λόγω εξεταστικής,βγήκα και ένιωσα πολύ καλύτερα που ο καιρός ηρέμησε λίγο και ο κόσμος κατέκλυσε τους δρόμους-στα Εξάρχεια τουλάχιστον. Επίσης,έχει υπέροχο φεγγάρι και να πάτε να το δείτε.
Πόσο χαίρομαι.
Από βδομάδα πάλι εξετάσεις.Είναι κάτι τέτοια που σε κάνουν να εκτιμάς τον ελεύθερο χρόνο σου και τη λέξη "διάλειμμα".Το χρειαζόμουν.
Σε λίγο έρχεται το καρναβάλι,η ανοιξη..Πάει κι αυτός ο χειμώνας-ακόμα δεν μπήκε.
Τρομαχτικό αλλά και γοητευτικό.

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Η ΧΙΟΝΑΤΗ.

Σήμερα που χιόνισε στην Αθήνα, εγώ βγήκα και έπαιξα κυνηγητό με το χρόνο.
Βίτσια ή και σύνδρομα καταδίωξης.
Αυτό το διάστημα κυριαρχεί το άσκοπο άγχος.
Να προλάβω να διαβάσω,να δώσω εξετάσεις,να κάνω χίλια πράγματα.Και τι να λέει.
Επιλογή σου είναι,θα μου πεις.
Ναι.
Δεν νιώθεις όταν κυνηγιέσαι με το χρόνο.
Το καταλαβαίνεις αφού σου κοπεί η ανάσα και πονέσει το στομάχι σου.
Τότε,για το καλό σου,σταματάς.
Γύρισα σπίτι,ψόφια από το κρύο και εξαντλημένη από τη νύστα και τυλιγμένη σε παπλώματα,ακούμπησα στην άκρη του καναπέ.Με πήρε ο ύπνος χωρίς να το καταλάβω.
Ξυπνάω σα μελανιασμένη από το πιάσιμο και προσπαθώ να ζεστάνω το σώμα και την ψυχή μου με τη σόμπα,τις σκέψεις και τη μουσική.
Χθες διάβασα ιστορία θεάτρου,αύριο πρέπει να διαβάσω ιστορία τέχνης.
Όμορφα,αρτομίστικα πράγματα.
Μου αρέσει τόσο,αλλά στη σκέψη και μόνο βαριέμαι.
Βαριέμαι τόσο,που δε σηκώνομαι να πάρω ένα μαξιλάρι για να ισιώσω το σώμα μου και πονάω.
Δε γαμείς.
Σκέφτομαι τι κάνω.Τί κάνω;
(Έλα ντε.)
Νιώθω στάσιμη,ενώ στην ουσία τρέχω.Μάλλον σε λάθος τροχιά και για λάθος λόγους.
Αυτή τη στιγμή είμαι στη γκρι-μπλε μου πραγματικότητα,κοιτώντας τα χέρια μου,τις σκιες,το ταβάνι και κάνω σκέψεις άδειες και ανύπαρκτες.
Τη φοβάμαι την απουσία.
Και το κρύο,με θλίβει.Μου παγώνει τα δάκρυα.
Γι'αυτό παίζω κυνηγητό.Πρέπει να το συνηθίσω το κρύο.
Αναπνέεις και νιώθεις να παγώνεις μέσα σου.Τρομερό αίσθημα.
Ασε που σε ελευθερώνει,να τρέχεις στο κενό χνωτίζοντας μέσα στο ψιλό χιονάκι.
Αλλά όταν τρέχεις μόνος μέσα στην παγωνιά,κάτι φαίνεται να κυνηγάς.