Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΑΙΤΑ.

Υπάρχουν πολλές λέξεις: Χοντρός, παχουλός, τροφαντούλης, ζουμπουρλός, εύσωμος κοκ.
Σε κάθε περίπτωση,έχω να πω πως πάντα κάτι πίστευα πως δεν πάει καλά με τους ανθρώπους αυτούς.Ξεκαθαρίζω πρώτα,πως πολλοί αγαπημένοι μου άνθρωποι (και πρώτα-πρωτα οι κοντινοί μου συγγενείς) ανήκουν στην κατηγορία αυτή.Δε με ενοχλεί αισθητικά ή σε κάποιο βαθμό κάποιος που έχει τα κιλάκια του,εννοείται.Aν δεν υπήρχε ο Χοντρός,δε θα υπήρχε ο Λιγνός.
Χαίρομαι και καμαρώνω τους ανθρώπους που αλήθεια,είναι ευχαριστημένοι/ευτυχισμένοι με τον εαυτό τους.Δεν αντέχω την υπερβολή.Και αυτό στους υπέρβαρος ανθρώπους συμβαίνει με δυο τρόπους: 
Είτε με ενοχικότητα (που τους έχουν προβάλλει άλλοι) και προσπάθεια να γίνουν κάτι άρρωστο και ξένο,νιώθοντας άσχημα για τον εαυτό τους -που αυτό είναι γενικό χαρακτηριστικό,αλλά εδω ακόμα πιο έντονο,είτε παραβλέποντας το κακό που κάνουν στην υγεία τους και λειτουργώντας επιτηδευμένα άνετα με σκοπό να αποδείξουν πως τα ΄χουν πολύ καλά με τον εαυτό τους και γουστάρουν που είναι "έτσι",γιατί οι χοντρούληδες είναι πιο ευχαριστοι τύποι και "σιγά να μην είναι σαν αυτες τις ξερακιανές" και "βάλε κανένα κιλό-πως εισαι έτσι".
Αυτές οι νοοτροπίες υπάρχουν παντού και η επιτήδευση είναι η ασφαλέστερη άμυνα για επιβίωση για τους περισσότερους,αυτό είναι γνωστό.Και όπως είναι λογικό,κάπως έτσι φτάνουμε σε σημείο αντίστροφου ρατσισμού.
Σκεφτόμουν πόσο άδικο είναι κάποιοι άνθρωποι να βασανίζονται από τέτοιες σκέψεις.
Και δεν κρύβω ότι πολλές φορές και εγώ υπερβάλλω με ανασφάλειες που έχω για την εικόνα μου.
Είναι αρρώστια.Σε βλέπεις σε περίεργους καθρέφτες.
Πριν από λίγο,συνειδητοποίησα πως δεν έχω ιδιαίτερη όρεξη να φάω,αλλά παράλληλα με πιάνει μηχανική βουλιμία.Προσπάθησα να το εκλογικεύσω και είδα πως δεν αισθάνομαι καλά,είμαι σαν να έχω τρύπες στο στομάχι μου,σαν να έχω συναισθηματικά έλκη,τα οποία κάπως πρέπει να γεμίσω.
Ίσως,έτσι να νοιώθουν οι άνθρωποι που καταλήγουν να βρίσκουν καταφύγιο στην τροφή.
Χμ,αισθηματίες.
Δεν είναι αυτή πάντως η λύση.
Αφήστε που πρέπει να απολαμβάνουμε το φαγητό, το συναίσθημα και τον εαυτό μας.
Η καλύτερη δίαιτα είναι η λογική.

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ.

Εντυπωσιάστηκα που το Google αφιέρωσε τη μέρα στη γέννηση του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Δεν θα γράψω γνωστούς επικήδειους λόγους ή θα παραθέσω βιογραφικό του ανθρώπου.Μπορείτε να τα βρείτε παντού.
Ηθελα απλά να εκφράσω το παράπονό μου για το ότι δεν έχω δει όλο το έργο του "θιασάρχη", τη μεγάλη μου επιθυμία να το δω και το σεβασμό μου ως προς ό,τι έχω δει.
Ωραίος ο Αγγελόπουλος.
Όποτε βλέπω κάτι δικό του σκέφτομαι: ομίχλη, άνθρωποι, φύση, Ελλάδα, χρόνος, επανάσταση, πόνος, θάνατος.
Ηθογραφικός γλυκόπικρος πένθιμος κινηματογράφος.
Και στα δικά μας.

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

THE IRON LADY.


Η αγαπημένη μου δουλειά από τα οικιακά είναι το σιδέρωμα.Με ηρεμεί κιόλας.Τις προηγούμενες μέρες έβαλα μπόλικα πλυντήρια και σιδέρωσα αντίστοιχα.Προσπάθησα να σκεφτώ γιατί μου αρέσει να σιδερώνω και να βάζω πλυντήρια τόσο πολύ,ενώ σιχαίνομαι τη φασίνα γενικότερα.
Μόνο σε μνήμη το αποδίδω.
Όταν ήμουν μικρή,ήθελα να φτιάξω ο δικό μου σπιτικό και έπαιζα πάντα τη νοικοκυρούλα.
Το τηλέφωνο είναι καλή συντροφιά για το σπορ
Εχω μάλιστα φωτογραφίες με τις πλαστικές μου κουζινούλες,τα φαγητάκια και το πλυντήριο που τόσο περήφανη ήμουν όταν πήρα.
Τί ωραία χρόνια!
Εκείνα τα χρόνια που ήμουν ακόμα μοναχοπαίδι (δηλαδη,πριν γίνω 4 χρονών) είχα την πολυτέλεια να έρχονται και οι δύο γιαγιάδες μου στο σπίτι να με φροντίζουν.
Έτσι μεγάλωσα,στα πούπουλα.
Περασμένα μεγαλεία.
Ερχονταν λοιπόν οι συμπεθέρες κάποτε και οι δύο,αργότερα εναλλάξ,αλλά μόνη δε μ'αφησαν ποτέ.
Μετά από 3 πλυντήρια
Θυμάμαι που κάναμε μαζί όλες αυτές τις δουλειές και μου μάθαιναν τα μυστικά της καλής νοικοκυράς.Είναι γελοίο ότι μεγαλώνουμε έτσι,εμείς,τα κορίτσια.Από την άλλη,δε με απασχολεί να αποδείξω το φεμινισμό μου έτσι(ή γενικά να αποδείξω).
Για τις γιαγιάδες μου,θέλω να σας πω ιστορίες,είναι παραμυθένιες.
Η μνήμη μιας σιδερώστρας.
Μόνιμα η σιδερώστρα τοποθετημένη στο πλάι της σαλοκουζίνας,να βλέπει στην τηλεόραση,στο διάδρομο,το δωμάτιό μου και το μπαλκόνι.΄

Όταν ήμουν μωρό,μάλιστα με είχαν κάψει,άθελά τους,με το σίδερο στο πόδι οι γιαγιάδες μου.
Άουτς.
Κάποιες μέρες ήταν Κυριακάτικες,μύριζε σπίτι,φούρνος και ακούγαμε ζωτικές φωνές από τους τέσσερις ανθρώπους που κυκλοφορούσαμε εκεί μέσα,άλλες μέρες θυμάμαι τα πρωινά που καθόμουν πάνω στη σιδερώστρα,τσιμπολογώντας ελαιόψωμο και χάζευα την εμπριμέ τσάντα της γιαγιάς στο πόμολο της μπαλκονόπορτας-με θέα τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο-εγώ δεν πήγαινα ακόμα.
Κάποιες φορές,το σιδέρωμα ήταν λύση για να αποφύγουμε καβγάδες ή ήταν εστία ουρλιαχτών.
Η μαμά φώναζε να προσέχουμε που θα κάτσουμε για να μην τσαλακώσουμε τα σιδερωμένα,εγώ σιχτίριζα και βαριόμουν να ξεχωρίζω τα δικά μου βρακιά από της αδερφής μου,αλλά ταυτόχρονα όποτε θέλαμε να βοηθήσουμε με δουλειές,σηκώναμε το χεράκι μας να βάλουμε και ένα σίδερο.
Πάντα η μαμά μου έδινε τις μαξιλαροθήκες και έκανε εκείνη τα δύσκολα.
Τι γλυκιά-κι ας μου χαλούσε τις στάμπες.
Μετά πήραμε και ατμοσίδερο,δε μας έπιανε κανείς.
Θέλω να πιστεύω πως είμαι ακόμα το κοριτσάκι που ήθελε να γίνει νοικοκυρά στο σπιτάκι του.Μάλλον τα κατάφερα.Καμαρώνω λίγο τώρα,με το χαμόγελο που είχα στη φωτογραφία αγκαλιά με το πλυντήριο.
Όπως καταλαβαίνετε,μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά έχω σιδερώσει τη μισή ντουλάπα.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΦΩΛΙΑ.

Έχω κλειστεί σε μια μικρή σπηλιά του καναπέ,κουκουλωμένη και πονεμένη,απολαμβάνοντας τις ροζ χνουδωτές μου κάλτσες,ακούγοντας ολόκληρα άλμπουμ από αγαπημένες μουσικές.
Με έχει πιάσει απίστευτα νοσταλγική διάθεση.
Φως,σκιά,φως,σκιά.
Χαζεύω,σκέφτομαι κι αναρωτιέμαι για το μέλλον.
Ερχονται στιγμές που δεν ξέρεις πως να τις ζήσεις και απλά τις ζεις.
Και το παρελθόν; Τί έγινε με αυτό; 
Πολύ μακρινό μου φαίνεται. 
Πώς είναι δυνατόν να θυμόμαστε τις σιωπές;

ΤΟ ΚΟΥΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΒΥΘΙ.

Παρατήρησα πως όσο περνάει ο καιρός,προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι πρέπει να σκέφτομαι πρακτικά,ανάλαφρα,κυνικά και να απωθήσω το ρομαντισμό και τον ιδεαλισμό μου.
Φοβάμαι να σκεφτώ ρομαντικά μια όμορφη ερωτική σχέση ή δε μιλάω για αυτή, ενώ αντίθετα επιδιώκω φιλόδοξα να περάσω καλά διασκεδάζοντας σε στιγμές.
Τί γαμημένος συμβιβασμός είναι αυτός;
Φαντάσου πόσο ισχυρές είναι οι προβολές των άλλων πάνω μας,για να ζητάμε τέτοιες αλλαγές.
Είναι κουραστικό να σκέφτεσαι πολύ και να αναλύεις, βέβαια,αλλά είναι και χάρισμα-και θα 'πρεπε να είμαστε ευγνώμονες όσοι μπορούμε να σκεφτόμαστε έτσι ή να νιώθουμε(ακόμα και κενοί).
Όλα τα ωραία είναι δύσκολα.
Οπότε,η συμβουλή της ημέρας: Γκρινιάξτε,μιλήστε,νιώστε,εκφραστείτε όπως σας βγαίνει,περάστε κρίσεις προσωπικότητας,αμυνθείτε στην τριβή,αγαπήστε την προσωπικότητά σας και πραγματικά αναρωτηθείτε αν υπάρχει κάποιος λόγος να κάνετε συμβιβασμούς στη ζωή σας και αν αυτοί που σας έχουν προβάλλει αυτές τις μπούρδες θα έπρεπε να ανησυχούν για το κουφάρι τους.

Σας στέλνω την οργισμένη αγάπη μου.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

ΒΑΛΤΕΤΣΙΟΥ.

Σήμερα μου συνέβη το εξής:
Ένας φίλος γύρισε και μου είπε με απίστευτο ύφος: "Ευτυχία μου,είσαι αθώα".
Ήταν σαν να μου έριχνε έναν κουβά σκατά στο κεφάλι.
''Με τον ίδιο τρόπο,εννοώ πως είσαι μαλάκας",του απάντησα.
Μου έκανε τρελή εντύπωση.
Πώς καταλήξαμε η "αθωότητα" να είναι συνώνυμο της "μαλακίας", ούτε που το κατάλαβα.
Εχω νιώσει να "κατηγορώ" ανθρώπους για το γεγονός ότι είναι αδιάφοροι,ότι μπορεί να νιώσω πως με υποτιμούν ή δε με σέβονται,με γράφουν ή γενικά φέρονται με γαΐδουρινό εγωισμό,αποκαλώντας τους μαλάκες.
Μου φαίνεται λογικό να μη θες να σου φέρεται κανείς έτσι και να ζητάς από τους γύρω σου να σε νοιάζονται ή έστω να είναι ευγενικοί μαζί σου.
Από την άλλη, το να σε "κατηγορήσει" κάποιος χαρακτηρίζοντάς σε με κυνικό τρόπο, αθώο το θεωρώ επίτευγμα της ανθρωπινης ηλιθιότητας.
Δηλαδή,να ντρέπεται κανείς αν δεν έχει μολυσμένο με σκατά εγκέφαλο ή εκφράζει θετικές σκέψεις; Κατ'αρχάς,τί σημαίνει η "αθωότητα"; 
Παραείναι ρευστή έννοια και έχει ταυτιστεί εσφαλμένα με την ηλικία.Δεν είναι χαζός αυτός που είναι αθώος ή αγνός στην ψυχή του και φυσικά,δε σημαίνει ότι αυτά που επιλέγει να πει ακολουθούν κάποια πεπατημένη ή πως δε βλέπει "βαθύτερα" ή έστω δεν αντιλαμβάνεται την πιο σκοτεινή πλευρά.Σαφέστατα μπορεί ένας άνθρωπος να δει κάτι και να μην του δώσει αξία,όπως και να σκεφτεί πόσα πράγματα που να επιλέξει (για άπειρους λόγους) να μην ασχοληθεί μαζί τους και να εστιάσει κάπου αλλού.
Επίσης,για να είναι κάποιος αθώος στις μέρες μας,πρέπει να έχει τρελές αντιστάσεις και ψυχική/πνευματική δύναμη ή να είναι τέρμα αναίσθητος.
Μακάρι να ήταν όλοι ''αθώοι''.Θα μου πεις,αυτό το λέω εγώ που είμαι "αθώα".
Το ίδιο θα λέει και ο μαλάκας.Αμ δε.Σιγά μην ανεχτεί να του φέρονται όπως φέρεται αυτός.
Εκεί ίσως να φαίνεται ποιος από τους δύο είναι ο "ένοχος".
Εκνευρίζομαι με κάτι τέτοια κόμπλεξ.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

ΜΗΤΕΡΑ ΚΙ ΑΔΕΡΦΗ.

Αχ, Αννούλα του χιονιά,

Όταν αναπτύσσουμε τόσες άμυνες,
τόσα αντισώματα, ίσως τελικά, να είμαστε άρρωστοι.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ.

'Αλλη μια ευκαιρία να ευχηθώ.
Εύχομαι σε όλους ένα καλό πέρασμα.
Μακάρι το Πάσχα,για όλους να είναι μετάβαση προς κάτι ελπιδοφόρο και ευτυχές.
Κι ακόμη και να μην είναι,πιστέψτε ότι θα είναι και επιλέξτε να γίνει.


ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Πήγα σε διάφορους ναούς της Αθήνας.Κάποιοι υπερφορτωμένοι και λαμπεροί με υπερβολική δόση χρυσού και κιτς,άλλοι πιο γραφικοί και ταπεινοί.
Στην Ανάσταση,πήγα στο Κολωνάκι και πέριξ-πολύ γκλαμουριά,με κλασικές μεγαλοαστικές υπερκάλτ φυσιογνωμίες,που κατά το αστικό γλυκόπικρο φαίνεσθαι πήγαν να εναγκαλιστούν(χωρίς να τσαλακωθούν ή λερωθούν με κραγιόν) και να πάρουν λίγο από το Αγιο Φως για το σπίτι.
Πολύ τα αγαπώ αυτα τα σκηνικά,συγκινούμαι.
Πήρα κι εγώ φως στο νούφαρό μου με κεράκι που μύριζε φράουλα,χάζεψα τις γιαγιάδες με τα ροζ ταγερ και τα μαλλιά κομμωτηρίου,θαύμασα μία νύφη που εμφανίστηκε δίπλα στη φρουρά και τους επίτιμους.Μπήκαμε και σε ένα ναό που η λειτουργία γινόταν στα Ρουμάνικα.Μου άρεσε πολύ ο ήχος και οι ψαλμωδίεςπαρά το ότι δεν καταλάβαινα τι έλεγαν.Εμπειρία κι αυτή.

Πολύ φιλικά φέτος οι γιορτές.Βάψαμε αβγά, παίξαμε τρίβιαλ, κάναμε παρέα, βγήκαμε σε πάρτυ ,βόλτες και άλλα όμορφα.
Αύριο,Κυριακή του Πάσχα, με κάλεσε ένας φίλος σε οικογενειακό τραπέζι.
Με συγκινεί όταν με σκέφτονται.
Ανθρωπιά.Γι'αυτό είναι αυτές οι γιορτές.Ακριβώς γι'αυτό.
Ένας φίλος μου θύμισε ότι η πίστη έρχεται από το φόβο.
Ίσως να χρειαζόμαστε και τα δύο, λέω εγώ.
Ο φόβος,είναι πολύ άσχημος (και όπως ξερετε υποφέρω απο αυτόν) αλλά είναι και ευλογία.Μας κάνει να ζούμε εκτιμώντας περισσότερα και σε πιο λεπτές γραμμές.
Η πίστη (όχι σε κάτι συγκεκριμένο) είναι μέσον και αυτοσκοπός.Μόνο έτσι,αξίζει να τη δούμε νομίζω.

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ: ΤΡΕΞΕ,ΛΟΛΑ,ΤΡΕΞΕ.


"Η αγάπη μπορεί να τα κάνει ολα δυνατά."
Η ταινία "Lola rennt" είναι ένα σπάνιο δείγμα νέου γερμανικού κινηματογράφου που έκανε επιτυχία παγκοσμίως.Ανήκει στο 1998,όταν ξεσπά το νέο μοντέρνο ευρωπαικό καλλιτεχνικό κίνημα,που θέλει ταινίες πρωτότυπες,επηρεασμένες από την ποπ κουλτούρα του '60 (για να γίνει η ταινία πιο προσιτή στο ευρύ κοινό) και με αποφυγή των έντονων πολιτικών θεμάτων(ή έστω έμμεση τοποθέτηση).
Χαρακτηρίζεται από πολλούς "βίντεο κλιπ",λόγω του έντονου ρυθμού,της ταχύτητας της εικόνας και της συνεχούς μουσικής υπόκρουσης.Ο σκηνοθέτης-που έχει συνθέσει μέρος του soundtrack-ευφυέστατα,επιλέγει τον νευρώδη ρυθμό της techno για να συνοδέψει το τρέξιμο της Λόλα.
Παρατηρούμε,επίσης,ποικιλία στις τεχνικές που εφαρμόζει.Η κίνηση της κάμερας είναι νευρική,τυλίγει τους ήρωες,τους παρατηρεί από πολύ κοντά και μας υπενθυμίζει συνεχώς πως η Λόλα τρέχει να προλάβει το θάνατο του Μάνι.Ακόμα και όταν η Λόλα στέκεται ακίνητη καταλαβαίνουμε πως το μυαλό της τρεχει με μεγάλη ταχύτητα.
Χρησιμοποιεί ασυνηθιστες οπτικές γωνίες,αλλά και διάφορες τεχνικές-κινουμενο σχέδιο(που δημιουργεί σουρεαλιστικό εφέ),χρησιμοποιεί τεμαχισμένη οθόνη,για να δουμε παράλληλα τους δυο ηρωες παρά την αποσταση τους,κάνει χρωματικους συμβολισμούς(κόκκινο φιλτρο στην ερωτική τους σκηνη-αλλά και επικράτηση του κόκκινου,σα δήλωση έντασης),χρήση ανθρώπινων ήχων(κραυγή απόγνωσης της Λόλα),που δημιουργεί κορύφωση της έντασης σε συνδιασμό με τη χαρακτηριστική υπόκρουση ή και αποφορτίζει την ενέργεια που έχει μαζευτεί ,λειτουργώντας ανακουφιστικά και για το θεατή.Όταν εχουμε σκηνές λόγου,ο σκηνοθέτης εστιάζει σε αυτές και εξοβελίζει οτιδηποτε άλλο από τα μάτια του θεατή.Ο διάλογος είναι ελάχιστος και είναι σημαντικός.
Η ταινία από την αρχή μας βάζει σε σκέψεις.
Ξεκινά με ένα ρολόι που τρέχει και μας καταβροχθίζει.
Στην εισαγωγική σκηνή,τίθεται ο συμβολισμός της μπάλας καθώς ακούμε τον αφηγητή-σκηνοθέτη(;) να μας θέτει φιλοσοφικά ερωτήματα. Ανάμεσα στα υπαρξιακά,τίθενται κι αυτά:
-Τί ορίζει τη μοίρα μας και τη συμπεριφορά μας; 
-Τί νομίζουμε ότι πραγματικά γνωρίζουμε;
-Εμείς ορίζουμε τη ζωή μας ή είναι μια σειρά από συμβάντα που μας ορίζουν;
Κάθε απάντηση δίνει μια νέα ερώτηση κοκ.
Κάθε τέλος,μια αρχή,λέω εγώ.
Τα βασικά θέματα της ταινίας είναι o χρόνος,η επιλογή και η τύχη-και η εφαρμογή αυτών στη ζωή μας.Βλέπουμε πως τυχαία μικρά περιστατικά,μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.Στην αρχή,με ένα κατ του σκηνοθέτη βλέπουμε την οθόνη της τηλεόρασης,που δείχνει ένα παιχνίδι ντόμινο-τί πιο συμβολικό για την αιτιότητα;
Οι τύχες των ηρώων αλλάζουν η μία σε σχέση με την άλλη,όπως και το ντόμινο.Όλα είναι ρευστά στο χρόνο.
Σημείο αιχμής του έργου είναι το τηλέφωνο.
Ο Τίκβερ,δίνει τρεις εκδοχές,τρία παράλληλα σύμπαντα,τρεις επιλογές-κάνοντας την ταινία αυτοφορέα του εαυτού της.
Πρώτη εκδοχή
Η Λόλα δεν καταφέρνει να πάρει τα λεφτά από το χρηματοτραπεζίτη πατέρα της και ο Μάνι επιχειρεί να κάνει ληστεία με τη βοήθεια της αργοπορημένης Λόλας.Τα καταφέρνουν,αλλά μόλις στρίβουν συλλαμβάνονται και ένας αστυνομικός πυροβολεί τη Λόλα.Με ένα κάτ,στη σκηνή που η Λόλα αρνείται να πεθάνει,μεταφερόμαστε στη σκηνή που κατεβάζει το ακουστικό.
Δευτερη εκδοχήΗ Λόλα,κλέβοντας το όπλο του φρουρού της τράπεζας,παίρνει όμηρο τον πατέρα της και παίρνει τα 100.000 μάρκα.Ενώ προλαβαίνει να πάει στο Μάνι,τον χτυπάει ασθενοφόρο επειδή ήταν απρόσεχτος στο δρόμο.Ετσι,ενεργοποιείται και η τρίτη εκδοχή.
Τρίτη εκδοχήΗ Λόλα δεν προλαβαίνει να δει τον πατέρα της και πηγαίνει στο καζίνο,όπου κερδίζει τα χρήματα για να σώσει το Μάνι.Ταυτόχρονα,ο Μάνι πέφτει κατά τύχη πάνω σε αυτόν που του πήρε την τσάντα και μπορεί να δώσει τα λεφτά στο λαθρέμπορο.Ετσι,έχουν επιπλέον 100.000 μάρκα γι’αυτους.

Στην ουσία,φινάλε,δεν υπάρχει(απλά πρέπει καπως να τελειώσει η ταινία).

Οι εκδοχές είναι τουλάχιστον όσοι είναι οι θεατές την εκάστοτε φορά.
Το τέλος που δίνει ο Τικβερ,ουσιαστικά μας λέει αυτό που λέει και το μότο “πως η αγάπη όλα τα μπορεί”.
Να μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για μια ερωτική ιστορία.
Δεν επιλέγει αυτό το φινάλε,αλλά μας δίνει την αισθηση πως η ηρωίδα βίωσε και τα αλλα τέλη,τις άλλες τις επιλογές και κράτησε/έμαθε από αυτά(πχ αποφεύγει τον άνθρωπο-εμποδιο,σαν να γνωρίζει τι θα συμβεί,στη δεύτερη περίπτωση ξέρει να ασφαλίζει το όπλο ενώ στην πρώτη όχι).Πώς γίνεται αυτό;
Με την υπέρβαση της αγάπης.
Είναι τρομερό το ότι η Λόλα μαθαίνει απο το ένα σενάριο στο άλλο,σαν να παιζει το ίδιο παιχνίδι πολλές φορές.
Στο πρωτο σαν παιδι,ζητά  και δεχεται τη βοηθεια του πατέρα της.
Στο δευτερο,εξακολουθεί να είναι παιδι,αλλα περνά στη δράση μόνη της και είναι μεταβατικό σταδιο ενηλικίωσης.Στο τελευταίο,είναι ενηλικη και πράττει μόνη της,ξεπερνώντας τα εμπόδια.Ουσιαστικά η επαναληψη μας κάνει να μαθαινουμε και να γινόμαστε καλύτεροι,κάθε φορά.
Όλα είναι θέμα χρόνου και συγκυριών.Οι εξωτερικοί παράγοντες,παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο πέραν της ελεύθερης ανθρώπινης βούλησης.Οι επιλογές μας και οι συνθήκες των δράσεων μας (είτε τις επιλέγουμε είτε όχι) προβάλλονται ,επηρεάζουν τους αλλους και δημιουργείται μια αλυσιδωτή αντίδραση.Η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη και διαρθρώνεται μέσα απο τετοια ασήμαντα γεγονότα.
Άλλη μια προσέγγιση είναι η Φρουδική.Ισως το έργο να αποτελεί μια ονειρική πραγματικότητα.Το σκεφτόμαστε αυτό,με βαση την ερωτική  σκηνή που είναι οι δυο τους (με το κοκκινο φιλτρο) ,όπου μοιράζονται σκέψεις,συναισθηματα και ερωτήματα.Η Λόλα ρωτάει το Μάνι για να σιγουρευτεί πως την αγαπά και μιλούν για τη φυση του έρωτα και του θανατου.
Θα μπορουσε να ειναι προοικονομία του γεγονότος,αλλά και ονερική κατασταση ,αφου τους παιρνει ο υπνος αγκαλιά καθώς σκεφτονται τι θα γινοταν αν πεθαινε ο Μανι και τι θα έκανε η Λόλα γι'αυτόν.Στο “όνειρό” της,βιώνουμε άγχος για να πάρει θέση στο πρόβλημα.Τα όνειρα κατα το Freud,μας οδηγουν στο ασυνείδητο,αλλά και εκφράζουν τη βαθύτερη επιθυμία,που μπορεί να καταπιέζεται ή να μην ειναι υλοποιήσιμη στην πραγματικοτητα.
Αλλο ενα στοιχείο είναι η μουσική-στους στιχους εκφράζονται εικόνες στις οποίες η Λόλα εύχεται κάτι υπερβατικό.
("...I wish I was a person,With unlimited breath,
I wish I was a stranger,Who understands the sky...")
Κάτι ακόμα που συνηγορεί σε αυτή την οπτική,είναι πως το έργο μοιάζει να ακολουθεί κυκλική πορεία-το σχήμα κύκλου είναι ένδειξη ονειρικής κατάστασης.
Αλλωστε και στην αρχή δηλώνεται μέσα από τα λόγια του Εlliot "...the end of our exploring it will be to arrive where we started and know the place for the first time" και του Herberger "After the game,is before the game".
Ίσως στα τρια σεναρια να υλοποιούνται ονειρα της Λολας.Να είναι ελευθερη ,να ζησει τον έρωτα της με το Μανι,να τον προστατευσει απ'το θάνατο.Ίσως προβαλλονται οι δυσλειτουργικες σχέσεις με την οικογένεια της.Ο πατέρας της πεθαίνει στη μια εκδοχή,αλλά σε όλες τις εκδοχές χαλάει η σχέση του με τη Λόλα.
Η τελευταία προσέγγιση αφορά τη γνώση.
Μήπως κανένας ήρωας δεν ξέρει κάτι για κάποιον άλλο;
Τί ξερουν στα αληθεια;
Η Λόλα δεν ξέρει τίποτα για τον πατέρα της(ούτε τις ρίζες της),δεν ειναι σίγουρη ότι την αγαπά ο Μάνι,ο πατάρας της δεν ξέρει τίποτα για την κόρη του,αλλά και την αληθεια για τη ζωη τους.Ο Μάνι δεν ξέρει για τη ζωή της Λόλα και δεν είναι σίγουρος για την αγάπη του γι'αυτήν,η μαμά της δεν έχει ιδέα για τη ζωή της Λόλα αλλά και την έκβαση της οικογενειακής της ζωής-ενώ εμείς γνωρίζουμε,πράγμα που τους καθιστά τραγικούς ήρωες.
Παιχνίδια τύχης,επιλογής,χρόνου,ταυτότητας.Η Λόλα είναι το μέσον να τα δούμε όλα αυτά.Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης των χρημάτων ,η Λόλα έχει κάποιους σταθερούς σταθμούς που συναντά.
Αμεσως μετά τη συνάντηση της ,με τα πρόσωπα αυτά,έχουμε και μια προβολή στο χρόνο για το καθένα απ'αυτά.

  • -Τον άντρα με το σκύλο του,που τις κόβουν το δρόμο στα σκαλιά.
-Η γυναίκα με το καροτσάκι,με την οποία είναι έτοιμη να συγκρουστει η Λολα.
1)της παίρνει το παιδί η Πρόνοια κι εκείνη κλέβει άλλο 
2)κερδίζει το λαχείο 
3)στρέφεται στη θρησκεία
-O ποδηλάτης στην
1)προσπαθεί να πουλήσει το ποδήλατο στη Λόλα αλλά τον χτυπούν και γνωρίζει τον ερωτα της ζωης του 
2)προσπαθεί να το πουλήσει και καταλήγει νεκρός απ'την πρέζα
3)πουλάει το ποδήλατο σε αυτόν που έκλεψε τα χρήματα του Μάνι.
-Η έγκυος ερωμένη του πατερα της ,αποκαλύπτει μόνο στη δεύτερη περίπτωση πως το παιδι είναι του αντρα της,ενω την τρίτη διακοπτεται απο τη Λολα.
-Ο πατέρας της Λόλα της εξηγεί πως δεν είναι πατέρας της και γι'αυτό τις εγκαταλείπει και θα κάνει δικό του παιδί,αλλά γνωρίζουμε πως η ερωμένη του κουβαλάει το παιδί του άντρα της και επίσης αναρωτιόμαστε αν ο πατερας της Λόλα(με αφορμή τη σκηνή στο ασθενοφόρο) είναι ο φύλακας της τράπεζας.
Συνολικά βλέπουμε ένα δαιδαλώδες σχήμα ανθρωπίνων σχέσεων που εναλλάσσονται και αλληλοεπηρεάζονται συνεχώς.
Τρομερά συμβολική η σκηνή που ο Μάνι παίρνει πίσω τα χρήματα από τον άστεγο και του δίνει το όπλο του.Αυτό που κάνουν είναι να αλλάζουν τις τύχες τους,ο ένας δίνει επιλογή στον άλλο.
Ένα χάος αυτή η ταινία,θα μπορούσα να την αναλύω για πάντα.Τόσο ανθρώπινη,τόσο εύστοχη.Την αγαπώ πάρα πολύ.Δείτε την :)

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ.

Είναι η πρώτη χρονιά που δε θα κάνω οικογενειακά Πάσχα.Επέλεξα να μην πάω Θεσσαλονίκη.
Όταν ήμουν πιο μικρή, πήγαινα με τη γιαγιά μου και παρακολουθούσαμε πιστά κάθε μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας τη λειτουργία.
Το ότι ο παππούς μου ήταν παπάς,έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ότι η οικογένεια μαζευόταν σε μια εκκλησία και το ότι τον θεωρούσα κάτι σαν προσωπικό ταχυδακτυλουργό με το όλο θέμα με το θείο φως.
Με τα χρόνια και με τις διαφωνίες των γονιών μου ως προς το θέμα της θρησκευτικής μας παιδείας,άρχισα να κοροιδεύω και να αποφεύγω ό,τι σχετικό με την εκκλησία.Η αλήθεια είναι πως δε με αντιπροσωπεύει πολύ.
Πέρυσι, πρώτη χρονιά μακριά από το σπίτι,ο οργανισμός μου ήθελε να πάει σε χωριό και να δει έθιμα.
(Βέβαια,τα αβγά τα ζωγράφισα όπως ήθελα,δεν έμεινα στο παραδοσιακό κόκκινο,για να πω την αλήθεια.Ο καθένας έχει τον τρόπο του.Φαντασία θέλει και το Πάσχα.) 
Θεωρώ,λοιπόν,πολύ γλυκό όλο αυτό που συμβαίνει με τους ανθρώπους που μαζεύονται και πιστεύουν σε κάτι και μένουν σιωπηλοί ακούγοντας,ελπίζοντας και περιμένοντας.
Η προσευχή είναι κάτι που κάνω.Μπορεί όχι συχνά ή σε έναν συγκεκριμένο Θεό κάποιας πίστης,αλλά σε κάτι μέσα σε μένα αλλά ταυτόχρονα και ζητώντας να ακουστεί κάπου σαν έκκληση για προστασία.
Αυτές τις μέρες,θέλω να πάω στην εκκλησία να παρακολουθήσω κάποιες στιγμές.
Είναι διαφορετικά όταν δεν πηγαίνεις καταναγκαστικά,αλλά το κάνεις επειδή το θες.
Όταν το λέω σε φίλους μου,ξαφνιάζονται και με ρωτάνε αν πιστεύω.
Τί να απαντήσω; 
Πιστεύω στην αγάπη,στον άνθρωπο,στην ελπίδα,στον πόνο και βρίσκω συγκινητικό το να αγκαλιάζονται οι άνθρωποι,να θρηνούν και να συγχωρούν-έστω προσωρινά και επιφανειακά- ή να σιωπούν βιώνοντας ένα θάνατο και περιμένοντας μια Ανάσταση.
Η προσέγγισή μου,είναι σίγουρα περισσότερο φιλοσοφική-κοινωνική,παρά θρησκευτική.
Όπως και να 'χει, θεωρώ πως είναι μια καλή ευκαιρία να ακούσουμε κάποια πράγματα,να βιώσουμε κάποια άλλα και να έρθουμε πιο κοντά με την ανθρώπινη πλευρά μας.
Φέτος,θα δοκιμάσω την τύχη μου στο αστικό μου Πάσχα.
Εχει όμορφους ναούς η Αθήνα (για τα άρτομα ειδικά,έχουν πολύ ενδιαφέρον).
Μπορεί να είναι όντως μια απλή εβδομάδα μέσα στο χάος του χρόνου ή να έχουμε δική μας προσωπική "μεγάλη" εβδομάδα,αλλά εχει πλάκα να κρυφοκοιτάξουμε λίγο στη μοναδική εβδομάδα που έχει Μ κεφαλαίο για τους γύρω μας.

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ 2012.


Το παραδέχομαι.
Όταν ένας καλός φίλος μου,έσκυψε και έδεσε τα κορδόνια των παπουτσιών μου,έγινα ροζ από τη χαρά μου.
Κατά βάθος,όλες μεγαλώσαμε θέλοντας να είμαστε σαν τη Σταχτοπούτα και να μεταμορφώσουμε τα κουρελάκια μας σε μαγικό φόρεμα.
(Εγώ τουλάχιστον,τέτοια ονειρευόμουν από μικρή)
Ρομαντισμός,μπουρμπουλήθρες,χοροί,κάστρα,πρίγκηπες,χειροφιλήματα,άμαξες και
 μπιμπιτι-μπομπιτι-μπου.
Στην Αθήνα του 2012,σου λέει,πάνε τα κρυστάλλινα γοβάκια.
Who cares, το δικό μου παραμύθι έχει stan smith.

Μικρές καθημερινές φαντασίες :)

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ.

Γειά σας, άρτομα.
Τον τελευταίο καιρό,όλο λέω να γράψω κι όλο σταματώ.
Κάτι τυχαίνει,δεν έχω όρεξη ή ο χρόνος μου με εμποδίζει.
Πιθανό,έχουν σκάσει πολλά τελευταία.Αμφίδρομο κυνηγητό.Βαθύτερη τάση αυθυποβολής και ουρλιαχτά που με διατάζουν να φουλάρω.Προσδωκώ δημιουργική κούραση.
 Όποτε "ανοίγει" ο καιρός,νιώθω σα να ανοίγει κι ο δρόμος στη δημιουργική ελευθερία.
Απεγκλωβισμός. 
Ξέρει ο οργανισμός και η φύση.
Η κυρία Ανάγκη, έχει το απροσπέλαστο-δε ρωτά,απλά πράττει.
Δεν μπορώ να αποφασίσω αν αυτό είναι καλό ή κακό.Να οδηγούμαστε δηλαδή,από την εσωτερική μας  ανάγκη,ψιλοενστικτωδώς,αδύναμοι να αντισταθούμε.Ίσως η λύση είναι η αποδοχή ή συμβιβασμός.
Θα μου πεις,συμβιβασμός από τώρα; 
Όταν είσαι νέος, οφείλεις την άρνηση.
Ναι,αλλά ή θα τρελαθούμε στο τέλος ή θα είμαστε σε μόνιμη δυσλειτουργεία.
Μήπως λοιπόν,πρέπει απλά να ρίξουμε ένα χαμόγελο και να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που κάνουμε ή (και) μας τυχαίνουν;
(Θα μου πεις,λέω πάλι "ευχαριστημένοι" και όχι "ευτυχισμένοι"-εμ,η αληθεια να λεγεται)
Στις μέρες που δεν έγραψα, έχωσα μπόλικο εθελοντισμό, νέους ανθρώπους, πολλά κόμικ, παρτυ, χορούς, μουσικές, ξαφνική βροχούλα, μαγειρέματα, γέλια, συνελεύσεις, πλάνα, εγγραφα, φαντασία,αιτήσεις, ενθουσιασμούς, όμορφες κουβέντες, συναισθηματισμούς, εκνευρισμούς, την ονομαστική γιορτή μου (και τα 3 κουτιά που μου έστειλε η μανούλα μου μαζί με τα δωράκια της), διλήμματα, άφθονη ενέργεια και λίγη μνήμη, πιθανά ταξίδια,φωτογραφίες με μιας χρήσεως, βόλτες και άλλα πολλά ενδιαφέροντα και όμορφα. Αγάπησα πολλές στιγμές και ανθρώπους.
Η οργη μου αυτές τις μέρες έκανε τον κυκλο της,ήμουν έτοιμη να εκραγώ.
Πάλι καλά.Σκέψου να μην μπορούσαμε να νιώθουμε οργή.
Το να κάνει κανείς ενδιαφέροντα πράγματα,είναι ευλογία (και καλή επιλογή).
Φυσικά,η αισιοδοξία δεν είναι κρέμα ημέρας για να την απλώνουμε το πρωί όταν ξυπνάμε,ούτε ρυθμιζόμενος διακόπτης,αλλά σίγουρα καλλιεργείται.
Και όλοι έχουμε το σπόρο.
Μπορούμε να περιμενουμε τη βροχή ή να ζητήσουμε από άλλον το νερό.