Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Ο.


Ο καθένας να κοιτάζει τη δουλειά του.
Εσύ να είσαι απλά ο εαυτός σου και εμένα άσε με να σε αγαπάω.



Γαμημένε έρωτα.

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

ΕΝΑΣ ΞΕΝΟΣ.

Προχθές,έπαθα jamais vu.
Δεν ξέρω αν το έχετε πάθει-εγώ παθαίνω σπάνια κι όποτε συμβαίνει σοκάρομαι.
Είναι χαοτικά αυτά τα μεταφυσικά παιχνίδια που παίζει το μυαλό/ψυχή μας.
Πάνω στην κουβέντα,αναφέρθηκε η λέξη "ξένος".
Ξένος;
Τί είναι αυτό;
Το άκουγα για πρώτη φορά.Τι γαμάτο σοκ.
Μπράβο,μυαλό μου,για τις πρωτοβουλίες σου.
Από κει που δεν το περίμενα,μου γεννήθηκαν πόσες ουσιαστικές κοινωνιολογικές απορίες.
Όχι πως είναι κάτι που δεν έχω ξανασκεφτεί,αλλά πρώτη φορά μηδένισα και το άκουσα σαν μια νέα-αγνωστη λέξη.
Ποιός είναι ξένος;
Είναι αυτός που δε μοιάζει με εμάς;
Ποιούς εμάς;Τους δίπλα;Εμένα;Εσένα;Όλους;
Είναι αυτός που δε μιλά την ίδια γλώσσα με εμάς ή που δε μας μιλάει ή που δεν του μιλάμε;
Ειναι αυτός με τον οποιο μιλάμε και μένει δίπλα μας,αλλά δεν έχει ίδιο αίμα ;
Είναι εξωγήινος;
Τί τον ξεχωρίζει;
Εγώ,είμαι ξένη;
Για ποιόν;
Γιατί;
Αμέσως το μυαλό μου πήγε σε λόγια,αγαπημένου συγγραφέα.
Τα είχα πει στη "Γαλαζοαίματη."..

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

ΠΕΡΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΝ.

Πάνε δυο χρόνια που έδωσα πανελλήνιες πλέον.Φοβερό.
Καλή τύχη στα παιδιά που δίνουν,αρχικά.
Με αφορμή μια συζήτηση που είχα και το άρθρο του κ.Γεωργακόπουλου "Τα τούβλα" (Μπορείς να το διαβάσεις ολόκληρο εδώ: http://www.georgakopoulos.org/2010/07/bricks/#ixzz1vZcZe3Np) ,θέλησα να γράψω για αυτή τη βλακεία που ονομάζεται "πανελλήνιες" ή "πανελλαδικές" εξετάσεις.
Συμφωνώ με το άρθρο σε μεγάλο ποσοστό.Όντως,δεν είναι δυνατόν να είναι όλοι έξυπνοι,ούτε όλοι είναι κατάλληλοι για το πανεπιστήμιο.Κανείς δεν είναι ίδιος με τον άλλο.
Βέβαια,να μην ξεχνάμε ότι μεγαλώνουμε με μαμάδες κουκουβάγιες και φυσικά ο κάθε γονιός ονειρεύεται το παιδί του πλανητάρχη.Ναι,πολύ σωστά.
Και ναι,θεωρώ μεγάλη μπούρδα να περνάνε όλοι σε μια σχολή απλά για να περνάνε στη σχολή και να χαίρονται οι γονείς που το παιδί τους πλέον σπουδάζει στο πανεπιστήμιο,ανεξαρτήτως αν έχει γράψει 5 και εκπαιδεύει πεσκανδρίτσες σε κάποια επαρχία με τρία κωλόμπαρα.
Είναι αλήθεια ότι η οικονομία του "κοτομπέικον" γερά κρατεί και δε φαίνεται αυτό να αλλάζει.
Οι γενιές που έρχονται,ναι μεν θα έχουν ευκολότερη πρόσβαση στη γνώση αλλά το επίπεδο της παιδείας έχει παρει την κατιούσα.Και σε αυτό έχουν ευθύνη όλοι ανεξαιρέτως.
Μου φαίνονται εύλογα τα ερώτηματα που θέτει ο κ.Γεωργακόπουλος σχετικά με το θέμα των βάσεων για την εισαγωγή.Σου λέει,τί να το κάνει ο μαθητής το πανεπιστήμιο αν δεν μπορεί να αντιληφθεί ούτε τα βασικά από την εξεταστέα ύλη των μαθημάτων του σχολείου;Αν δεν μπορεί να αποδώσει στο σχολείο,με ποιές προυποθέσεις να πάει στην τριτοβάθμια;

Διαφωνώ.
Να εξηγήσω.Διαφωνώ με το να μπαίνουν μαθητές στο πανεπιστήμιο με βαθμούς κάτω από τη βάση.
Όμως ποιά είναι τα κριτήρια για τη βάση και τη βαθμολογία για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια;
Αυτή τη στιγμή οι βάσεις διαμορφώνονται με νοοτροπία χρηματιστηρίου,που απλά περιμένεις να δεις ζήτηση και προσφορά και η μετοχή σου παίζει στο τρενάκι του τρόμου.Κατ'εμέ,θα έπρεπε το κάθε τμήμα να αποφασίσει έναν βαθμό που να θεωρεί ικανοποιητικό-και ίσως να συμψηφίζεται με τη ζήτηση που έχει η σχολή την εκάστοτε χρονιά.
Σε ποιά μαθήματα όμως;
Είναι δυνατόν να είναι υποχρωμένοι οι μαθητές να εξετάζονται στην ίδια ύλη  για σχολές που αφορούν είτε τέχνη,νομικά,φιλολογίες,κοινωνιολογίες,βιβλιοθηκονομίες,δημοσιογραφία κοκ είτε θετικές επιστήμες,ιατρική,αρχιτεκτονική,πληροφορική,οικονομικά κλπ με δυο μαθήματα επιλογής που μάλιστα σε περίπτωση που υπαρχει περιθώριο αφήνουν το φοιτητή να επιλέξει και από άλλο πεδίο; Δηλαδή να εξεταστώ εγω στα αρχαία πχ,να γράψω 20 και επειδή έχω επιλέξει βιολογία γενικής,να πάω σε ιατρικα εργαστήρια που βρίσκονται στο αντίστοιχο πεδίο.Παραλογισμός.
Από πού κι ως πού είναι δείγμα για το ότι μπορεί να παρακολουθήσει ένας φοιτητής στο πανεπιστήμιο ο βαθμός που κατάφερε να βγάλει σε αυτές τις εξετάσεις;
Τα παιδιά,θα έπρεπε να εξετάζονται σε μαθήματα σχετικά του τμήματος που τους ενδιαφέρει και όχι γενικά.Προφανώς αυτός που θα πάει σε κάποιο τεχνικό τμήμα,δεν είναι υποχρεωμένος να ξέρει ιστορία ή πληροφορική (ή έστω ότι χρειαστεί να δώσει).
Ο παραλογισμός αρχίζει απο νωρίς.
Σου λένε να επιλέξεις:Θεωρητική /Θετική/Τεχνολογική.
-Θέλω να γίνω ζωγράφος,λέω εγώ.
-Δεν μπορείς μέσω πανελληνίων,αλλά θα δώσεις για το απολυτήριο και μετά θα δώσεις εισαγωγικές στην ΑΣΚΤ.
Και σου λέω εγώ ότι έχω περάσει ΑΣΚΤ,έδωσα και πανελλήνιες και έγραψα καλά και πέρασα κι εκεί που ήθελα.Κάποιος άλλος,πιθανότατα να έλεγε ότι δεν τον αφορά αυτή η διαδικασία και να εγραφε 3. Θα ήταν λιγότερο ευφυής από τους άλλους ή απλά το εκπαιδευτικό σύστημα τον αδίκησε;
-Θέλω να γίνω σκηνοθέτης.
-Θα δώσεις πανελλήνιες.Μαθήματα: Αρχαία,αρχαία,ιστορία,λογοτεχνία,λατινικά,έκθεση και βιολογία.(και φυσικά τα γενικής παιδείας)

Πιστεύω πως ό,τι μάθουμε είναι κέρδος και είμαι από τους ανθρώπους που αγάπησα το σχολείο μου και με ενδιέφερε να μάθω άσχετα με το αποτέλεσμα στο βαθμό.
Όμως,είναι τραγικά άσκοπο και ψυχοφθόρο,να ορίζεται έτσι το μέλλον και να χαρακτηρίζεται η ευφυία τόσων παιδιών.
Εκαστος στο είδος του, το έχω ξαναπεί.
Όλοι χρειάζονται το χώρο τους.
Και πες(υποθετικά) ότι δεχόμαστε την εξέταση στα μαθήματα που έχουν οριστεί.
Γιατί είναι πιο έξυπνος κάποιος που έγραψε 19 στην ιστορία από καποιον που έγραψε 14;
Συγνώμη,αλλά έχετε δει τι ρωτάνε;
Θυμάμαι που πριν γράψουμε,στην αίθουσα οι συμμαθήτριές μου,έλεγαν ποιηματάκι τα κομμάτια του βιβλίου και θυμόντουσαν φωτογραφικά ποια παράγραφος αντιστοιχεί σε ποιά ερώτηση.
Το θαυμάζω ακόμα αυτό.Fixed καταστάσεις.Θυμάμαι που σε ένα διαγώνισμα ρωτούσαν για το στρατιωτικό συνδεσμο και η καθηγήτρια που μας τα είχε ελέγξει είχε βάλει στην υπόλοιπη τάξη περίπου τον ίδιο βαθμό (εφόσον ήταν ιδιες οι απαντήσες-και μεταξύ τους και με το βιβλίο) και μου έλεγε συνωμοτικά ότι ωραία τα γράφω κι ας διαφωνούσα-γιατί έλεγα πως ο στρ.σύνδεσμος δεν προωθησε ειρηνικά τα αιτήματά του,αλλά με τα όπλα,αλλά στις εξετάσεις να τα γράψω όπως στο βιβλίο.
Θα μου πείτε,στην ιστορία,πρέπει να τα λέμε έτσι,στη λογοτεχνία είναι ελεύθερα.
Λάθος.
Σε ΟΛΑ τα μαθήματα,έτσι είναι.
Γι'αυτό,το να γράψει καλά κάποιος σε μια δεδομένη ύλη,με ένα στάνταρντ τρόπο, δε δείχνει ευφυία αλλά πειθαρχία.
Αφήστε που δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να κάνουν προετοιμασία σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα-άρα να έχουν κάνει εξασκηση και να έχουν έτοιμες ερωταπαντήσεις θεμάτων.
Συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα.
Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο που έχουν δωθεί οι εξετάσεις και αέρα στα πανιά μας.
Σιγά το πανεπιστήμιο!
Σιγά την τριτοβάθμια,που θέλει και ιδιοφυίες.
Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι το μεγαλύτερο μπουρδέλο που έχω δει.
Αχρηστοι καθηγητές,απολίτιστοι υπάλληλοι,παρατάξεις,εξαντλητικά προγράμματα που μόνο επαρκή γνώση δεν παρέχουν και μετά σου λένε βγες στην αγορά εργασίας και παιξ'το επιστήμονας.
Ντρέπομαι τους παππούδες μου,που νομίζουν πως κάτι κάνω εκεί πέρα.
Αλήθεια σας το λέω,αν περίμενα από το τμήμα μου για να μάθω θέατρο,θα έβλεπα επιθεωρήσεις.
Τσίρκο το πανεπιστήμιο.Μονο να μπει κανείς μέσα,θα καταλάβει.
Δε λέω,ζωή να 'χει,υπάρχει ο περιοδεύων θίασος με τις καφεδούμπες που με τις γκαρίδες του σπάει τη μονοτονία.
Και είναι λογικό,εκεί πέρασαν.Γιατί;
Γιατί ήταν αρκετά "έξυπνοι" ώστε να μπουν σε μια "καλή σχολή".
Δε θεωρώ λοιπόν πως τίθεται θέμα ευφυίας για κανέναν λόγο.
Και αν τίθεται γενικά,θα έπρεπε να μη ζυγίζεται με δυσανάλογα σταθμά σε ανούσιες εξετάσεις παπαγάλων και τουλάχιστον να εχει νόημα ως προς το αποτέλεσμα.
Το πρόβλημα είναι πολιτικό.Η κοινωνία έχει πρόβλημα στη ρίζα της και αυτή είναι η παιδεία-και δε θα βελτιωθεί αν τα σχολεία δε μάθουν στα παιδιά να διαβάζουν, να σκέφτονται και να κρίνουν και τα πανεπιστήμια να δώσουν ουσιαστική γνώση και εξειδίκευση στον κάθε φοιτητή.
Α,και μια συμβουλή.
Στο μηχανογραφικό,βάλ'τε όποια γαμημένη σχολή θέλετε.
Ούτως ή αλλως,δουλειές δεν υπάρχουν.



υγ1. στις σχολές, αναζήτηση θέλει και οι εξαιρέσεις θα βρεθούν. πάντα υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι ή άνθρωποι που εσείς θεωρείτε αξιολογους, που περιμένουν να βρουν κάποιον που θεωρουν κι εκεινοι αξιολογο για να επικοινωνήσετε. κατανόηση και αλληλεγγύη μεσα στο χάος.
υγ2.  τα όνειρά σας να επιλέξετε, όχι το πανεπιστημιακό ίδρυμα. πατήστε στο πανεπιστήμιο για να έχετε μια πιο γερή βάση γι αυτο που αγαπάτε. ανοίξτε δρόμο στη ζωή σας, μην τον στενεύετε και μη σταματάτε στα εμπόδια που μπαινουν στο δρομο για την ευτυχία σας.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

ΛΥΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ.

Αν μια αγελάδα/γουρούνι/μοσχάρι φάει μια μπουνιά στα μούτρα, τι βάζει πάνω στο χτύπημα για να μην πρηστεί;
Ή αν ένα κατεψυγμένο μπιζέλι στραμπουλήξει τον αστράγαλό του;

QUOTES.

(ή απλά μπορούμε να εκθέτουμε τη φάτσα μας)
Το να παλεύουμε για την ηρεμία μας,είναι σαν να πολεμάμε για ειρήνη ή αλλιώς screwing for virginity.
Αν δεν μπορούμε να ξεφορτωθούμε τα προβλήματά μας,τουλάχιστον ας βρούμε χιούμορ σε αυτά και ας τα ανακυκλώσουμε δημιουργώντας κάτι θετικό από αυτά.
Αλλιώς,μπορούμε να διαβάζουμε ρητά άλλων και να ψάχνουμε κάτι που να μας κάνει να χαμογελάσουμε,να συγκινηθούμε ή έστω να κουνήσουμε το φρύδι προς τα πάνω-ως ένδειξη σοφίας.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

FIREWORK.

Μισώ τη γραφειοκρατεία,μισώ να χάνω το χρόνο μου,μισώ τους ανθρώπους που ειρωνεύονται με γλοιώδη τρόπο για να νιώσουν ανώτεροι (χωρίς χιούμορ)-και πόσο μάλλον αν εχουν και κάποια θέση εξουσίας.
Γαμώ τον "πολιτισμό" σας.
Σήμερα,δεν πήρα μαζί το τηλέφωνό μου,ακόμα το έχω κλειστό.
Δύσκολη,αλλά δραστική η απεξάρτηση από τέτοια μαραφέτια.Σιχτίρ.
Σαν ευχαριστο διάλειμμα στη μέρα μου,ήρθε μια χαλαρή βολτούλα-παρά τα στενά μωβ παπούτσια.
Ξεκίνησε με κρυφτό,αφού ο φίλος μου (χωρίς το άρθρο) έψαχνε εμένα κι εγώ αυτόν, αλλά μάταιο.Συνενόηση γιοκ..
Κάποια στιγμή,αφού βρεθήκαμε,μυρίσαμε σαπουνάκια και κάτσαμε πάνω από το Αρσάκειο,μια μαύρη γάτα ήρθε και χουχούλιασε στη ροζ μου ζακέτα.Για να δούμε αν είναι γρουσουζιά.
Καθώς κατεβαίναμε,σε μια από τις κλασσικές μας διαδρομές με τους σουρρεαλιστικούς διαλόγους,παρατηρήσαμε σπίθες να πέφτουν λίγο πιο κει από μας.
Σταθήκαμε να το παρατηρήσουμε.
Μπορεί να ήταν απλά σπίθες από κάποιο μηχάνημα που επισκεύαζε το παράθυρο,αλλά στα δικά μου μάτια ήταν πυροτέχνημα.
Όμορφος αστικός ρομαντισμος,όπως εδώ ,σε κάνει να μη βλέπεις την ασχήμια.
Ροζ στιγμες,σαν τη ζακέτα.
Ψάξ'τε,δείτε και φανταστείτε.
Στα τόσο μικρά,κρύβονται και τα "μεγάλα".



ΥΓ:Aύριο το πρωί έχω να επισκεφτώ τη σύζυγο ενός κορυφαίου Ελληνα ζωγράφου.
Με αγχώνει η σκέψη της τόσης ευγένειας και πολιτισμού από άλλη γενιά.
Είμαι νευρική.
(Θα προσπαθήσω να  κοιμηθώ,για να ξυπνήσω με διάθεση να της πάω δώρο λουκουμάκια.)

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ.

Όταν ήμουν στα νήπια,θυμάμαι που είχαμε φτιάξει μια κάρτα για τις μαμάδες μας.
Ήταν ένα διπλωμένο ορθογώνιο χαρτόνι το οποίο δέσαμε με τούλι και στολίσαμε με κλωναράκια κανέλας.Στο κέντρο είχε κομμένη μια καρδιά και φαινόταν μια φωτογραφία που έδειχνε εμένα και τη μαμά μου.Τη θυμάμαι τη φωτογραφία.Ήμασταν το 1996 κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο αγκαλιασμένες (μάγουλο με μάγουλο) και κοιταζόμασταν.
Τέτοιες τρυφερές στιγμές ζούμε κι όταν επιστρέφω στη Θεσσαλονίκη τόσα χρόνια μετά.
Για μένα είναι ένα μικρό κοριτσάκι σαν τη Μαφάλντα που θέλει να το προσέχω συνέχεια και να του δίνω αγάπη.
Αντιθέτως με μένα,η μαμά μου είναι πολύ κοντούλα και όταν περπατάμε μαζί χεράκι χεράκι,είναι σαν κόρη μου,επομένως πάντα ένοιωθα προστατευτικά.
Πόσο αγαπώ τη μαμά μου!
Ειλικρινά, ό,τι και να κάνω είναι λίγο και δεν νομίζω να μπορέσω να της το εκφράσω ποτέ.Οι μαμάδες δε θα ξεχαστούν ποτέ.
Μια φορά στα γενέθλιά μου της είχα πάρει λουλούδια για να την ευχαριστήσω που με γέννησε.
Κάθε φορά που γιορτάζω ή μου συμβαίνει κάτι η μαμά μου κερνάει όλο τον κόσμο-ακόμα κι αν δεν έχει χρήματα ούτε για την ίδια.
Μιλάμε καθημερινά πολλές φορές.Το δέσιμό μας είναι πολυ ισχυρό,γιατί η μία είναι στήριγμα της άλλης-πάνω απ'όλα είμαστε φίλες-και όταν έρχεται η πίεση και ο καταναγκασμός απλά είμαστε εγωίστριες και κρατάμε μούτρα.
Όσο περνάνε τα χρόνια,έχω παρατηρήσει ότι λυγίζουμε πολύ πιο εύκολα.
Η δική μου μαμά,είναι ένα υπέροχο πλάσμα που θεωρώ πως έχει αδικηθεί πολύ.
Είναι σκληρός άνθρωπος,αντέχει πολλά χτυπήματα,αλλά δεν της αξίζει.
Της αξίζουν καλύτερες παρέες,καλύτερο επίπεδο ζωής.
Θέλω να πάψει να κάνει τόσους συμβιβασμούς και να μπορέσει να ελευθερωθεί και να κάνει κάποια στιγμή επιτέλους αυτά που θέλει.Σκέφτομαι τι θα της ταίριαζε.Η μαμά μου έχει γεννηθεί για να αγαπά.Η μαμά μου γεννήθηκε για να γίνει μια καλή μαμά.Όχι η στερεοτυπική.Η μαμά μου ούτε είναι όλη μέρα στο σπίτι,τα φαγητά της είναι αποτυχημένα,η συμπεριφορά της και η προσωπικοτητά της είναι τέτοια που δεν γίνεται να είναι όλη μέρα με παιδιά κοκ,αλλά πραγματικά : είναι αυτό που πρέπει.
Όταν ήμουν πιο μικρή τη ζήλευα,την είχα αδικήσει και έβλεπα την αυστηρή πλευρά της,όμως δεν μπορούσα (και ούτε μπορώ) να διανοηθώ το μέγεθος της αγάπης της.
Νομίζω πως δε με έχει αγαπήσει ποτέ κανείς τόσο και δε θα με αγαπήσει κιόλας.
Μια γυναίκα που δε χάρηκε τη μαμά της,αλλά έγινε η καλύτερη μαμά.
Έχασε μια Ευτυχία(τη γιαγιά μου) και έκανε μια άλλη,εμένα.
Αφηρημένη,εγωίστρια,πληγωμένη,εσωστρεφής,ευγενική,δοτική,υπομονετική,αντιφατική και ονειροπόλα.
Δε θα μου δείξει ευκολα τον ενθουσιασμό της,θα με πληγώσει και θα με γειώσει,αλλά ξέρω το πόσο με εκτιμάει και πως σκέφτεται τα πάντα για το δικό μου καλό.
Όταν μου λένε "εχεις γίνει σαν τη μάνα σου" είναι σαν να μου εύχονται κάτι.Ευχαριστώ και μακάρι.
Δύσκολα βρίσκεις τόσο δυνατούς ανθρώπους.
Αυτό το χρυσοψαράκι πρέπει να βγει από αυτή τη γυάλα και να κολυμπήσει σε θάλασσα.
Καλημέρα,μανούλα.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

ΝΟΥΣ ΥΓΙΗΣ.


Μην εξωτερικεύετε την εσωστρέφειά σας.
Και μην εσωτερικεύετε την εξωστρέφειά σας.
Παρακαλώ.
Αρκετό χάλι υπάρχει ήδη.


Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

ΦΡΑΟΥΛΑ ΓΡΑΝΙΤΑ.

Πρέπει να το πάρω απόφαση και να μη βρίσκω δικαιολογίες για γκρίνια:
Είμαι άπληστη στη δημιουργικότητα.
Θέλω να κάνω και να κάνω.
Ακόρεστη.
Κυκλοφορώ σαν το ζόμπι στην Αθήνα,με μουτζουρωμένα μάτια και χαμένο ύφος,χάνω πολλά ωραία πράγματα και έχω σε στοίβα τα βιβλία και τις εργασίες για να ασχοληθώ και τελικά καταπιάνομαι με άλλα.
Αλλα δεν έχω χρόνο ούτε για ύπνο.Νιαρ.
Να θυμάσαι τι σου είπα,λείπει η φράουλα γρανίτα.
Ηρθε και το καλοκαιράκι και όλα έχουν πάρει το δρόμο τους. Εχουν να πέσουν κάτι χουχουλιάσματα,φροντίδες και πολυτέλειες μόλις βρω κενό,δε σας λέω τίποτα.
Ουτε να το φανταστώ δεν μπορώ :)
Σκέτη ευτυχία.


Υγ.Και τη φράουλα γρανίτα ήπια και άλλες καλοκαιρινές απολαύσεις είχα-μην είμαστε και πλεονέκτες.

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

MAURICE SENDAK.

Σήμερα πέθανε στα 83 του,ένας αγαπημένος -μου- Αμερικανὀς φαντασιογράφος.
Στους περισσότερους είναι γνωστός για τη δουλειά του στο Where the wild things are.Το ἁγοράκι με τα μυστηριώδη τέρατα της ονειρικής του πραγματικότητα ταξίδεψαν από παιδικό βιβλίο σε illustrations,animation,όπερα μέχρι που πήραν σάρκα και οστά ακόμα και στον κινηματογράφο.
Μάλιστα,τον ενέπνευσε η  "Φαντασία ""', της Ντίσνευ και θέλησε να κάνει αυτό που έκανε.
Με πιάνει άγχος με την πληροφορία αυτή,αφού κι εγώ τα ίδια είχα πει.
Το να καταφέρεις να δώσεις τόσο όμορφα και αγνά το φόβο στα παιδιά,είναι μεγάλο κατόρθωμα.
Πάντα θα θαυμάζω τους ανθρώπους που γράφουν και σχεδιάζουν για τα παιδιά.
Πόσο μάλλον αν κάνουν μαγικά σαν τον Sendak.

ΛΙΜΠΟΣ.

Σιωπή.
Δεν ξέρω τι ακριβώς σκέφτομαι-ίσως και τίποτα.Θολούρα.
"Τρομερές" και "φοβερές" είναι οι συναισθηματικές ημέρες.
Ακριβώς όπως η λέξη. 
Τόσο όμορφα που τρομάζεις-φοβάσαι ή τόσος τρόμος-φόβος που είναι όμορφα.
Σήμερα ανακαλύψαμε ένα όμορφο σημείο της πόλης,οι δρόμοι μου μύρισαν ροδάκινα,άνοιξαν τα θερινά σινεμά και οι μπουκαμβίλιες άνθισαν.Αχ.
Θυμήθηκα που πήγαινα μικρή στην ανθοέκθεση και έκανα οικονομία για να πάρω λουλουδάκια,ξαφνιάστηκα με το πόσο μεγαλύτερη μου φάνηκε σε διάρκεια η περσινή χρονιά,χάρηκα που είδα άρτομα που αγαπώ,αναρωτήθηκα "πως θα τον ζήσω εγώ αυτόν τον έρωτα;" και τελικά γύρισα σπίτι να σιωπήσω με το αποτυχημένο ρυζόγαλό μου.
Μωβ,μοναχική διάθεση.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

ΕΚΛΟΓΕΣ 2012.

Νομίζω τα λόγια είναι περιττά.
Το αποτέλεσμα είναι άκρως αντιπροσωπευτικό της κατάστασης που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία.
Σύγχυση-είναι η πιο κατάλληλη λέξη.
Ένας λαός που δεν ξέρει τι ζητάει,τι θέλει και απλά τρέχει με κλειστά τα μάτια και όπου πέσει.
Συντηρητισμός,αλλαγή,εθνικισμός,κομμουνισμός,φιλελευθερισμός,αποχή.
Ρίχ'τα όλα μέσα στη Βουλή και κάνε μια ωραία τουρλού τουρλού μανιφατούρα (που έλεγε και ο παππούς μου).'Αντε να βγει συννενόηση.
Απορώ με κάποια πράγματα βαθύτατα,δεν καταλαβαίνω το αληθινό γιατί.
Γιατί ζητάμε να γυρίσουμε σε εποχές σκληρές και μη ανθρώπινες;
Ίσως να μην υπάρχει λογική,αλλά συναίσθημα πίσω από αυτά.Φόβος.
Δύσκολα τα πράγματα που έρχονται.

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

The moon upon a stick.


 

Το φεγγαράκι μόνο χάρτινο δεν έμοιαζε.
'Ελαμπε αυτό από χαρά,μας φώτιζε κι εμάς.
Η αλήθεια είναι πως δε σκέφτηκα να κάνω κάτι ρομαντικό,είμαι αρκετά κυνική και βαριόμουν και λίγο.
Προέκυψε τελικά να κάτσω στα σκαλάκια Καλλιδρομίου με παρέα να το χαζέψω να κατεβαίνει σιγά σιγά.
Όμορφο ήταν,όσο το κοιτούσα.
Σήμερα,έμαθα πως ήταν η βραδιά που το φεγγάρι θα μας πλησίαζε λίγο περισσότερο και έτσι θα μπορούσαμε να το κοιτάξουμε από πιο κοντά.
Χμ,για σκέψου.
Ολόκληρο φεγγάρι ήρθε πιο κοντά.Οι άνθρωποι,δεν τολμούν.
Πώς μ'αρέσει το φεγγάρι,πως μ'αρέσει το φεγγάρι όταν βγαίνει να μας δει...
Εμείς,δεν ανοίξαμε παραπάνω,δεν ήρθαμε πιο κοντά,στάσιμοι-εκεί.
Όταν ήμουν μικρή,έλεγα στη μαμά μου πως θέλω να μου αγοράσει την πυροσβεστική για να μπορέσω να κατεβάσω το φεγγάρι.Εμεινα με το παράπονο.
Ακόμα το θέλω.
Σήμερα ήρθε αυτό.(όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό,ξέρετε τι λένε)
Cause all I want is the moon upon a stick..

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ.



Κάθε χρόνο,την πρωτομαγιά,πηγαίναμε μια μικρή εκδρομή με την οικογένειά μου.Ντρέπομαι όσο το σκέφτομαι κοινωνικοπολιτικά,αλλά ακόμη κι έτσι υπερισχύει η νοσταλγία μου.
Θυμάμαι πολλές avant-garde προσπάθειες με παπαρούνες και μαργαρίτες.
Ο μπαμπάς μου μας έδειχνε κόλπα για να γίνεται καλό το πρωτομαγιάτικο στεφάνι-και η αλήθεια είναι πως το έκανε πάντα όμορφο-ο παππούς μου τραγουδούσε και μας ζητούσε να χορέψουμε,η γιαγιά μου έλεγε πως την κάνει ρεζίλι και είναι η τελευταία φορά που βγαίνει μαζί του (έτσι λέει τα τελευταία 20 χρόνια),εμείς γκρινιάζαμε που μας τρέχουν στην εξοχή και η μαμά προσπαθούσε να φροντίσει με χιούμορ για την ηρεμία όλων-και στο τέλος τα άκουγε από όλους μας.
Πέρυσι,πρώτη φορά μακριά από το σπίτι,είχα τάσεις φυγής,έψαχνα ευκαιρία να ξαναζήσω τέτοιες γραφικές στιγμές μαζί με τις γυναίκες μου.
Ωραία και διαφορετικά ήταν.Αυτή τη φορά,φτιάξαμε μόνες μας με την αδερφή μου και βάλαμε στεφανάκι στα μαλλιά της γιαγιάς μας.
Φέτος,δεν έχει ούτε στεφάνι,ούτε λουλουδάκια.
Το στεφάνι πλέον,μου θυμίζει μόνο κηδείες,είναι η αλήθεια.

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΜΑΗ.

Η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει.
Σε κάθε "τσικ" που άκουγα,έλεγα "αυτό ήταν,αυτό είναι".
Αχ.Ταραχή και ανυπομονησία.
Στο μυαλό μου ενδεχομένως να πέρασαν τρισεκατομμύρια σκέψεις,αλλά δεν τόλμησα να κουνηθώ.
Εκεί,άγρυπνος φρουρός.
Περίμενα και περίμενα.
Η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης,όντως.
Μαθαίνουμε από αυτά που μας κάνουν και τα κάνουμε σε άλλους.
Στον εαυτό μας,τί να πρωτοκάνουμε; 
Μας τα έκαναν όλα οι άλλοι.