Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

ΑΝΤΙ-ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.


http://26.media.tumblr.com/tumblr_m0blysGMNm1qzjwzno1_500.jpgΘέλω να μιλήσω για μια κατάσταση. Ανύπαρκτη,από αυτές που έχουμε στο μυαλό μας.Πάντα πίστευα στο πεπρωμένο.Με έναν περίεργο τρόπο, ο χρόνος κάποιες φορές συγχρονίζεται με τα ''θέλω'' μας.Είναι αυτό που πρέπει,όταν πρέπει,για το λόγο που πρέπει.Είναι τελειότητα.Και το καλό είναι πως στον έρωτα,αυτό συμβαίνει με δυο ανθρώπους που ενώνονται.Όταν λοιπον,αυτό δε συμβαίνει και εμπλέκεται επιθυμία,είναι περίεργα τα πράγματα.Είμαι τυχερή να νομίζω πως έχω ζήσει στιγμές του "πέπρωται"- και σε αυτό οφείλεται η επιμονή μου σε πράγματα που θέλω ή με πονάνε τόσο έντονα.Αναρωτιέμαι αν το κλειδι αυτης της πρότασης είναι το ''νομίζω".Αυτό που για μένα είναι πεπρωμένο,για κάποιον άλλο είναι αέρας.
Κι εκεί είναι το γαμώτο.Να συναντούν και οι δυο τις ίδιες εικόνες και στιγμές- ο ένας να τις φυλάει και ο άλλος να τις προσπερνά.Το μυαλό προσπαθεί και ξαναπροσπαθεί και τελικά,πάντα μόνο του είναι.Γιατί δεν υπήρχε ποτέ κάτι.
Και φτάνεις στην κατάσταση που παίρνεις φόρα και ετοιμάζεσαι για μάχη και σφίγγεις τα δόντια και μέσα σου πεθαίνεις και φτάνοντας εκεί είσαι μόνος.
Μάχη δεν υπήρξε ποτέ,πόλεμος δε θα γίνει.

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ.

Όπως θα είδατε, το μπλογκ έβγαζε προειδοποίηση για κακόβουλο περιεχόμενο κλπ.
Ουπς.Αρχικά,λέω,κάποια μαλακία θα είχα κάνει.
Να εξηγήσω πως ο "ιός" βρισκόταν σε λίνκ που άνοιγε εάν πατούσε κάποιος σε μια αφίσα που είχα ποστάρει τον Απρίλη του 2011 για ένα φεστιβάλ.
Πιασ΄τ'αβγό και κούρευτ'το.
Το έσβησα και νομίζω πως η βλάβη αποκαταστάθηκε και μπορείτε να μπαίνετε κανονικά και άφοβα!
Η πλάκα ειναι πως για να μη φρικάρω σκεφτόμουν πως θα το αξιοποιήσω.
Αναρωτήθηκα,λοιπόν,σαν μια άλλη Carrie (ώρες ώρες νομίζω πως το μπλογκ μου είναι το αντίστοιχο σεξ εντ δε σίτυ της δικής μου Αθήνας), μήπως ειμαι όντως κακόβουλη και αν θα έπρεπε να γράφω δημόσια μιλώντας για σχέσεις,για πονεμένους έρωτες και προσωπικές ανησυχίες με τον κίνδυνο να περάσω σε κάποιον κάποιο από το περιεχόμενο μου.Ευθυνη.
Απο την άλλη,σκέφτομαι πως το ίδιο το μπλογκ είναι προειδοποίηση.
Ιστορίες ενός αρτόμου,σου λέει.Ρίσκο είναι οι ιστορίες.
Να τις ζεις και να τις λες.
Συνεχίζουμε γερά,επομένως και όποιος θέλει,μένει.
"Ιοί" μπορει να υπάρχουν,κακή βούληση όχι.

ΥΓ.Μου χάλασε και ο υπολογιστής,είχε χαλάσει και το κινητό-(Χαρτιά δεν παίζω,άρα πιστεύω πως θα κερδίσω στον έρωτα.)

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

''ΠΑΙΖΩ ΚΟΥΚΛΕΣ''.

Θέλω να γράψω,αλλά δεν ξέρω τι.Αυτές τις μέρες δουλεύω σχετικά τα σενάριά μου και χαίρομαι γι'αυτό.Εχει επηρεαστεί η καθημερινότητά μου σε ακραίο βαθμό,βέβαια.
Ξυπνάω και συμπεριφέρομαι σαν να είμαι σε γύρισμα,κινούμαι με σάουντρακ που μουρμουρίζω στο μυαλό μου κοκ.
Πέραν του ότι έχω σαλτάρει,έχει τα θετικά της η κατάσταση αυτή.
Τουλάχιστον βιώνω όλο και πιο εσωτερικά αυτά που θέλω να βιώσω,γίνομαι αυτά και θα τα εκφράσω πιο αυθεντικά απ'ότι πριν.
04152-misio_large
Τώρα που το σκέφτομαι, από μικρή έτσι έκανα.
Κατέβαζα τις κούκλες μου για να παίξω και καθόμουν ακίνητη από πάνω τους παρατηρώντας ή στη χειρότερη τις κουνούσα και λίγο με τα χέρια για να τις περιεργαστώ.
Στο μυαλό μου για ώρες, έπλαθα ιστορίες,σχέσεις μεταξύ τους,είχα δώσει στην κάθε μια προσωπικότητα και στην ουσία ποτέ δεν εξωτερίκευσα τη δράση.
Το αποτέλεσμα ήταν να έχω φτιάξω μια γαμάτη-για μένα-ιστορία,να έχω συγκλονιστεί και να έχω κουραστεί τόσο που να πέφτω τελικά για ύπνο.
Οι γονείς μου,βέβαια,έβλεπαν απλά κούκλες στο πάτωμα (λογικό) και μου έλεγαν πως δεν ξέρω να παίζω ή πως κάθε φορά που είναι να παίξω δημιουργώ ακαταστασία.
Τί να τους εξηγήσω; Τίποτα.Απλά βριζόμασταν και αφού είχα ολοκληρώσει το "έπος" στο κεφάλι μου,τα μάζευα.
Την επόμενη φορά τα ίδια.
Ίσως ποτέ να μην καταφέρω να δείξω αυτό που θέλω ή σκέφτομαι, τελικά. 
Ίσως να μη θέλω κιόλας, υποσυνείδητα. 
Είναι περίεργο το ότι ενώ μιλώ πολύ εξομολογητικά και μου αρέσει να επικοινωνώ,συμβαίνει κάτι τέτοιο.Πιστεύω πως, όλοι έχουμε βάλει όριο εκεί που ξεκινάει ο προσωπικός μας κόσμος και ό,τι και να γίνει θα παραμείνει κρυφός.
Ειναι κάτι το εσωτερικό που όσο και να θες,δε γίνεται να εξηγήσεις,δεν προορίζεται για να το εμφανίσεις και πιθανότατα και ο Αλλος δεν μπορεί να δει παρά κάτι διάφανο.
Ειναι ακριβώς η ερώτηση:''τι να εξηγώ τώρα;"-που έχει μέσα και κόπο και απορία και ματαιότητα.
Αυτή είναι όμως η αλήθεια.
Θέλω και προσπαθώ να μοιραστώ τις σκέψεις μου,αλλά ίσως κάποιες φορές να μοιάζουν απλά κούκλες στο πάτωμα.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

NEXT GENERATION.

Εχω στρώσει τα ωράριά μου και ξυπνάω νωρίς νωρίς, λόγω χορού-βέβαια,είμαι σαν να με δείρανε από τις μελανιές- και τέλος πάντων ζω τη μέρα ανακαλύπτοντας πράγματα που είχα ξεχάσει πως υπήρχαν στη Γκόθαμ σίτυ που ζω.
Σήμερα,κατεβαίνοντας κατά τις 9 το πρωί,είδα βρεγμένους δρόμους από λάστιχα,μανάβικα γεμάτα χρώματα, μύρισα φούρνους και είδα μεγάλους ανθρώπους να κυκλοφορούν.
Γραφικοί παππούδες να αράζουν στα καφενεία και ηλικιωμένες κυρίες να ψωνίζουν από αυτά τα τρομαχτικά μαγαζιά με τις σάπιες κούκλες και τα άθλια ρούχα,που τα βλέπεις το βράδυ μετά από ξενύχτι και σου πάει τριανταμία.Ορίστε πως επιβιώνουν μερικά από αυτά-ευτυχώς.
Τρελαίνομαι να βλέπω γιαγιάδες.
Έκατσα και χάζεψα για λίγη ώρα τις κυρίες με τα φουσκωτά μαλλιά κομμωτηρίου, τα κιτς ταγιεράκια, τις σακούλες με τα κουλούρια και το φρέσκο ψωμί, τα μεγάλα γυαλιά με τους άσχημους σκελετούς και τους θολωμένους φακούς που θυμίζουν ανώμαλο μπανιστιρτζή.
Αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά είναι πως είναι όλες ίδιες, σαν να ανήκουν σε μια κλίκα, αίρεση, δεν ξέρω κι εγώ τι.
Και ναι μεν, εμένα μου φαίνεται χαριτωμένο και με εντυπωσιάζει που τις βλέπω να ανταλλάσουν τα πλαστά νέα τους, τις κουτσομπολίστικες καθημερινές ιστορίες τους πίνοντας τον ελληνικό τους κα(ι)φέ (ή αν είναι και πιο μοντέρνες,φρέντο) αλλά είναι σοκαριστικό να αντιλάμβάνεσαι πως κάπως έτσι καρικατουρίστικα βλέπουν κι αυτές εμάς.
Αυτό ακριβώς είναι το χάσμα των γενεών.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Η ΠΕΡΙΕΡΓΗ.

Δρόσισε απότομα.
Αυτή τη στιγμή ακούω τις τέντες να τρίζουν από τον αέρα.
Μέσα από το σπίτι ακούγεται μόνο το βουητό του πλυντηρίου που στροβιλίζεται και τα πλήκτρα που πατώ τώρα που σας γράφω.
Εφαγα λευκά νεκταρίνια.Αυτό θέλω να είναι το άρωμά μου.
Σκέφτομαι να κοιμηθώ,είναι ο αγαπημένος μου καιρός.Είναι καιρός που θέλει μια αγκαλιά.
Ονειρεύομαι καλοκαιρινά παιδικά βράδια στο εξοχικό με αεράκια, μητρική προστασία και μυρωδιές μνήμης. Όταν είσαι μαζί με κάποιον νομίζεις πως τον ξέρεις.Και όταν απομακρύνεσαι,έχεις την ψευδαίσθηση για λίγο καιρό-μετά,βέβαια θα δεις το κενό.Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως να νιώθουν οι άλλοι άνθρωποι,τι να σκέφτονται.Κάνουμε όλοι τις ίδιες σκέψεις; Εχουμε τις ίδιες στιγμές με τον εαυτό μας;

29 ΛΕΥΚΑ ΝΕΚΤΑΡΙΝΙΑ.

Το αστείο,στον καύσωνα, είναι πως το χειμώνα θα ζητάμε πάλι το καλοκαιράκι.
Πάντα θέλουμε αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε.
Ευτυχώς από δημιουργικότητα και ανησυχίες πάμε καλά.
Μιλώντας με φίλους,διαπίστωσα πως όσο πάει και αυξάνεται η κρίση στις σχέσεις-αντί να χαλαρώνουν τα πράγματα,είναι έτοιμα να εκραγούν και αναλώνονται σε ανούσιες συναναστροφές.
Τί έγινε βρε παιδιά;
Όλο ερωτικές απογοητεύσεις,τσακωμούς και αυθυποβολές ο κόσμος.(Καταλαβαίνω,πλήρως,βέβαια.)
Είναι τρομερό να έχεις στο μυαλό σου κάτι και ο άλλος να το υποτιμά ή να μην τον απασχολεί καν.
Πόσο μάλλον όταν αφορά τα ερωτικά.Πρόβλημα.Θα μου πείτε,δεν είναι όλοι το ίδιο ώριμοι.
Αυτό που έχω να δώσω σαν φιλική συμβουλή,μέσα από τη δική μου πείρα είναι να προσπαθήσετε όσο αντέχετε για κάτι που σας ενδιαφέρει.Παλέψτε το όσο πάει.
Εάν έχετε τη δύναμη να παλεύετε για αυτό,τότε,μάλλον κάποιος λόγος θα υπάρχει.
Όταν κάτι υπάρχει ή άξιζε να υπάρχει,φαίνεται στο χρόνο.
Γιατί,μόνο μέσω της μνήμης μπορεί να υπάρξει κάτι ούτως ή άλλως.
Δε χρειάζεται να πετύχετε αυτό που από την αρχή θέλατε,οι στόχοι αλλάζουν με την τριβή.
Είναι διαφορετικό το θέλω και το μπορώ.
Όπως,διαφορετικό πράγμα είναι η πρόθεση,ο τρόπος και το αποτέλεσμα.
Φανταστείτε να αφορά και δύο άτομα,όχι απλά εσάς.
Χάος.Ό,τι και να γινει,στην καλύτερη θα έχετε φτάσει στη μέση.
Και εκεί,περιμένουμε.
Ναι,ο ανεκπλήρωτος έρωτας,είναι από τους πιο δυνατούς πόνους.Λογικό,αν σκεφτεί κανείς πως
είναι η σημαντική αυτή δύναμη που αλλάζει τη δημιουργία μέσω παρθενογένεσης.
Είναι από μόνος του ύβρις,δημιουργεί θέωση στους εραστές και ταυτόχρονα ελευθερώνει και κοινωνεί τις ψυχές τους.
Για τον έρωτα,ρε γαμώτο!
Ερωτευθείτε λοιπόν ή αφήστε να σας ερωτευθούν.

Υγ.Σε καμία περίπτωση,μην υποτιμήσετε τα αισθήματα του Αλλου.
Σεβαστείτε τα και δείτε πως, όντως, μπορεί να νοιάζεται για εσάς ή εστω να θέλει να δει πόσο αντέχει να προσπαθεί για σας.Υπάρχει λογος να προσπαθεί για εσάς, άραγε;
Όσο αφορά τους ερωτευμένους,καλή δύναμη!

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

TO BEACH PARTY.

Η Αθήνα,σκάει από τη ζέστη.
Χθες,πήγα στη θάλασσα.
Δε μπορούσα να βουτήξω,επομένως μπήκα μέχρι τα γόνατα και έβρεξα χέρια,πρόσωπο και λίγο από τα μαλλιά.
Αλμυρά,δροσερά παιδιά με βρακάκια.
Με το φίλο μου τον Coco,χορέψαμε πολλές ώρες,τρέχαμε χεράκι-χεράκι για να βραχούμε και γενικά κάναμε σαν 5χρονα παιδάκια από τη χαρά μας.
Mainstream χορευτικά μπιτάκια, gay&lesbian διάθεση, χαρούμενος κόσμος, μια παραλία γεμάτη ζωή και ανάσα από το καμίνι της πόλης.
Περάσα πολύ ωραία.
Αχ.
Εφυγα προς το σπίτι με φίλους και κάποια στιγμή,έκατσα να ηρεμήσω λίγο.
Θυμήθηκα πως πέρυσι τέτοια μέρα αντίστοιχα ήταν αυτό.
Πόση ευτυχία!Σκέψεις,σκέψεις.
Στο δρόμο για το σπίτι,συνάντησα ένα γκραφίτι:
"Ερωτας ή τίποτα",έλεγε.
"Τίποτα'',απάντησε κάποιος.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Είδα την προηγούμενη ανάρτησή μου.Xμ.
Υπάρχει ένα ρητό που επαναλαμβάνω στον εαυτό μου, όποτε βλέπω πως είμαι έτοιμη να κολλήσω στα δύσκολα.Το μοιράζομαι μαζί σας και μακάρι να σας βοηθήσει όσο εμένα.
"'Όταν σκέφτεσαι αυτά που θέλεις και δεν έχεις,
   σκέψου αυτά που δεν θέλεις και δεν έχεις."

ΜΙΑ ΜΕΤΑΒΛΗΤΗ.



Γεια σας,άρτομα.
Τον τελευταίο καιρό είχα βασανιστικές σκέψεις.Και όχι μόνο,έκανα και μαλακίες.
Είχα τόση ένταση και τόσα ζητήματα να με πιέζουν,που απλά έσκασα.
Και την περίμενα την έκρηξη.
Μπαμ.
Απλά σε αυτές τις περιπτώσεις,την πληρώνει το κερασάκι της τούρτας.Εδώ είναι το λάθος.
Σου λέει ο άλλος,μέτρα την οργή σου.Δε γίνεται,φίλε μου.
Ο θυμός,έχει υπερβολή και πάθος.Ή νιώθεις ή δε νιώθεις.Ή είναι οργή ή δεν είναι.
Βέβαια,εγώ είμαι αντιφατική.(Τι μας λες!)
Αυθορμητισμός και αυθυποβολή.Με την αγορά του ενός,παίρνεις το άλλο δώρο.
Έβγαλα λοιπόν όσα κόμπλεξ μπορεί να διαθέτω.Η μπάλα πήρε παραμάζωμα και την καλή μου φίλη,με την οποία αυτή τη στιγμή δε μιλάω.
Αναγνωρίζω το δικό μου λάθος ,από την άλλη είναι γεγονός και υπάρχουν πράγματα που δεν παύουν να με ενοχλούν.Με στεναχωρεί,θυμάμαι πως πέρυσι τέτοια μέρα είχαμε παράσταση και ζήσαμε απίστευτες στιγμές και δε σταματώ να την αγαπώ.
Σκεφτόμουν τι έκανα πέρσυ,τι θα κάνω φέτος.
Πιο ανέμελα μου φάνηκαν τα πράγματα πέρσυ,δε νιώθω το καλοκαίρι φέτος.
Εκτός από τη ζέστη δηλαδή ,που με έχει τρελάνει.
Αποφάσισα να κάνω διακοπές στην Αθήνα,και στην ουσία να αξιοποιήσω το χρόνο μου για να γράψω, να διαβάσω,να δω ταινίες,να σχεδιάσω και τέλος πάντων να ασχοληθώ με τα δημιουργικά μου πραγματάκια.Κάτι κάνω-όχι όσα μπορώ,αλλά κάτι.
Αρχισα και χορό,μετά από χρόνια-πονάει όλο μου το σώμα(δε φαντάζεστε πόσο).
Πράγματα υπάρχουν,διάθεση και λόγος να ασχοληθώ υπάρχει,όρεξη δεν υπάρχει.
Και όχι,δεν ειναι θέμα μιζέριας ή γκρίνιας,απλά κάποιες φορές είναι σαν τα πάντα να αλλάζουν αξία.
Αλλάζει η ανάγκη και άρα η προτεραιότητα.
Και αυτό είναι το ζήτημα: ότι υπάρχουν παντού μεταβλητές.Η ουσία,είναι να έχουμε και μια σταθερά.Γιατί,αν τελικά αυτή που νομίζαμε σταθερή τιμή αλλάξει,μαλλον κάναμε λάθος.
Με τις μεταβλητές μπορούμε να παίξουμε,αλλά να λύσουμε κάτι,άτοπο.
Θα μου πεις,πες μου ποιο είναι το πρόβλημα και ψάχνουμε τη λύση.
Σωστό.

ΠΟΥΘΕΝΑ.

(Πουθενά,Δημήτρης Παπαιωάννου,2009,Εθνικό Θέατρο-σκηνή Τσίλλερ)
Το ταβάνι χαμηλώνει και μαθαίνω να περπατώ σκυφτός.
'Ορθιος στον αποπάνω όροφο είμαι πάλι εγώ.
Ακούω ήχους κάτω από τα παπούτσια μου.
Ακούγομαι μόνο ανάμεσα στα βήματά μου.
Όταν πατάω και στέκομαι,σιωπή.
Η μηχανή,μου βάζει εμπόδια και είμαι πια μόνιμα πλήθος.
Καλύτερα από δω και πέρα να μιλάω στον πληθυντικό.
Είμαστε το καύσιμο της δικής μας μηχανής.  


Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Η ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ (κριτική ανάλυση)


   Πήγα πριν από μερικές μέρες στην τελευταία παράσταση της Πρώτης Ύλης του Δημήτρη Παπαιωάννου,στο φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.Τον Δημήτρη Παπαιωάννου,του οποιου τη δουλειά έχω παρακολουθήσει,τον θαυμάζω,τον εκτιμώ και τον αγαπώ ιδιαίτερα.

Με τη φίλη μου-που ευτυχώς πρόλαβε να κλείσει τα εισιτήρια-στηθήκαμε πρώτες στη σειρά για να μπούμε.Μας καλωσόρισε ο ίδιος.
   Αυτοαναφορικά στοιχεία παντού,η χρήση του αστικού τοπίου και του φωτός,η λιτότητα αλλα και πολυχρηστικότητα(και ο συμβολισμός)των μέσων,η αφαίρεση,η κίνηση των δυο σωμάτων μεταξύ τους και σε σχέση με το τελάρο καθώς και το μαύρο τελάρο σε σχέση με την ψευδαίσθηση του αγάλματος(με σπασμένα άκρα)-που θύμισε το 2,η σημασία του χώρου και η σωματικότητα που αναπτύχθηκε στο Πουθενά ,μα και πολλά άλλα που είναι λογικό να βρεθούν στη δουλειά ενός καλλιτέχνη που επιμελείται μια προσωπική ιδέα με τόση τρυφερότητα και προσοχή, χωρίς να επαναλαμβάνεται,αλλά θέτοντας συνεχώς ζητήματα αμφισβήτισης,ουσίας και αναστοχασμού.Η σκέψη με την οποία έφυγα,να σας πω πως,αφορούσε το χώρο.Πιστεύω πως το Δ.Παπαιωάννου,βασανίζει πολύ αυτό το θέμα.
Ο χώρος ως διάσταση.
    To θέμα,προφανώς είναι η πρώτη ύλη.Στο μυαλό μου,ήταν πάντα ερώτημα.
Τί είναι η πρώτη ύλη; Μία ιδέα; Ο δημιουργός; Το έργο; Ένα συναίσθημα; Ένα κάρβουνο; Μια μπογιά; Ενα τελάρο, Είναι "υλική" η πρώτη ύλη;
Νομίζω,πως η "Πρώτη Ύλη" είναι μια συνολική παρατήρηση της πορείας ενός έργου.
    Ο Παπαιωάννου  είναι ο δημιουργός.
Δημιουργός του έργου,αλλά και στο έργο.
Το έργο αποτελεί φορέα του ίδιου του του εαυτού.
Ξεκινά με τον ίδιο,να πετάει από έναν κάδο σκουπιδιών,ύλες,οι οποίες γίνονται βήματά του και φτιάχνουν την πορεία του.Ο σκουπιδοτενεκές είναι το κεφάλι του.
Οι ύλες αυτές,που βγαίνουν από μέσα,φαίνεται να είναι οι ιδέες που οδηγούν τον καλλιτέχνη,εξελίσσονται και από άχρηστα σκουπίδια,παίρνουν μορφή.
    Ο δημιουργός,συναντά ένα τελάρο και ένα γυμνό αντρικό σώμα.
Αυτό,θα αποτελέσει την πρώτη ύλη που θα πλάσει.
Βλέπουμε τη σημαντική αντίθεση μεταξύ του γυμνού σώματος και του ντυμένου με κομψό στενό μαύρο κοστούμι.Τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν είναι ούτως ή άλλως λιτά και βασίζονται σε αυτή τη χρωματική αντίθεση.Και τα δύο σώματα ωστόσο,γίνονται κάδρα και τελάρα.
    Παρατηρούμε τις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ του δημιουργού και του έργου. Μπλέκονται,αλλάζουν θέση,παίζουν ένα παιχνίδι αναγνώρισης, αναμετριούνται, προσπαθούν να επικρατήσουν ο ένας στο χώρο του άλλου,αλλάζουν στάση, περνούν ο ένας μέσα από τον άλλο,δεν είναι πια ξένοι. Ο καθένας με τη δική του προσωπική σωματική ύλη.
    Εφόσον,έχει περάσει το πρώτο στάδιο της επεξεργασίας της ύλης ή της γνωριμίας και αφού έχει πια υπόσταση, ο δημιουργός γεννά την ιδέα.
Με την ευφυέστατη χρήση του μικροφώνου, ακούμε και βλέπουμε τη γέννηση της σπίθας,τα πυροτεχνήματα να σκάνε στο μυαλό, στο σώμα, την καρδιά και στην ψυχή του καλλιτέχνη.
Κομβική στιγμή,η έκρηξη αυτή.
    Ο Παπαιωάννου,σαφώς επηρεασμένος από την εικαστική του παιδεία και σίγουρα τον Τσαρούχη,σμιλεύει ως γλύπτης το τέλειο αυτό δημιούργημα.
Ο χορευτής Tadeu Liesenfield,είναι ένας ζωντανός κούρος.Αρχαιοελληνικό κάλλος.
Ενα σώμα με τέλειες αναλογίες,ένας καμβάς που αναπνέει.
    Μπλέκεται στο μαύρο τελάρο,κρύβοντας τα μέλη του και με τη βοήθεια του ταχυδακτυλουργού-δημιουργού μεταμορφώνεται όντως σε έναν αρχαιοελληνικό κορμό,χωρίς άκρα και κεφάλι.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση και στο σημείο αυτό,αλλά και γενικότερα στην όλη αίσθηση της παράστασης ήταν το χιούμορ.Δεν περίμενα να είναι τόσο κυνικός και τόσο χιουμοριστικός ο Παπαιωάννου.Γέλασα.Με χρήση ήχων και κίνησης,αρκετές φορές έκανε την κριτική του-ή απλά την πλάκα του-στο όλο θέμα της αξίας ενός καλλιτεχνικού έργου.
    Το δημιούργημά,παρουσιάζεται στα μάτια του θεατή και ξεκινά η μάχη του με το δημιουργό του.
Τι επικρατεί τελικά;Ο δημιουργός ή το δημιούργημα;
Υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο;
Το έργο είναι αυτόνομο,έχει ταυτότητα και μπορεί και πλακώνει το δημιουργο.
Όμως,τον σηκώνει ξανά.Ο δημιουργός το φροντίζει και επιστρέφει στη δημιουργία με χώμα και νερό(Δημιουργία από πρώτη ύλη).
    Εντύπωση μου κάνει το αποτύπωμα των ποδιών στην πετσέτα που σκουπίζει τα βρώμικα πόδια του ιδανικού του αγάλματος.Συνειρμικά το μυαλό μου πηγαίνει σε χριστιανικές καταστάσεις.
Όμως,αυτό που είναι σίγουρα φανερό σα στοιχείο είναι η ελληνικότητα(αρχαιοελληνικά πρότυπα,το τελειο γλυπτό-κούρος,το μπουζούκι-από τις ελάχιστες χρήσεις μουσικής).
    Βλέπουμε,τέλος,πως η σχέση μεταξύ των δυο,φτάνει στα όρια της και με αμοιβαίους συμβιβασμούς, αλληλοσυμπληρώνονται-όχι μόνο πνευματικά,αλλά και σαν ύλες.
Τα πόδια του Δημιουργού,στηρίζουν και οδηγούν το Δημιούργημα.
Είναι ένα σώμα,μία ύλη.

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012

MY APOLOGIES.

'Αρτομά μου,συγνώμη μου ήμουν τόσο γκρινιάρα τελευταία.Συμβαίνουν αυτά,όλοι περνάμε τέτοιες φάσεις.
Θέλω να σας πω,πως ακόμα και τίποτα να μην αλλάζει και να έχουμε βαριά κατάθλιψη-όπως στην περίπτωσή μου,το πόσο δυνατοί είμαστε θα φανεί όχι από τον πόνο που αντέχουμε,αλλά από το ότι καταφέρνουμε να τον ξεπερνάμε.
Συμβουλή της ημέρας,για να φτιάξετε τη διάθεσή σας:Καθαριότητα.
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ,πνιγόμουν.Από τις 6 μέχρι τη 1 το μεσημέρι καθάριζα το σπίτι (συμμάζεμα,ρούχα,βιβλία,σκούπισμα,πλυντήρια,άπλωμα κλπ)
Το σπίτι άδειασε,οργανώθηκε.
Είναι απελευθερωτικό.
Πιστεύω στο ότι ο χώρος μας,είναι το μυαλό μας.
Ετσι,προσπαθώ να το καθαρίσω.
Τζιτζί.Μετά έριξα και έναν υπνάκο και έστρωσα.
Βάλ'τε προτεραιότητες και οργανώστε την καθημερινότητά ,ετσι ώστε να μη σας αποσυντονίζει.
Όλα καλά.

Η ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΑΣ.

Δεν έχει μπει καλά το καλοκαίρι,κάτι δε μου αρέσει.Αισθάνομαι αρκετά μπλοκαρισμένη.
Συζητούσα σήμερα με ένα φίλο και είδαμε πως λειτουργούμε σαν μαγνήτες του σαδομαζοχισμού μας,χωρίς να το θέλουμε.Επιδιώκουμε να είμαστε δυστυχείς,πηγαίνουμε από το ζόρικο δρόμο,εκεί που ξέρουμε πως όχι απλά δε μας παίρνει,αλλά θα φάμε και τα μούτρα μας.
Και από τη μία δε θέλουμε να το ζούμε αυτό,γιατί ξέρουμε πως είναι αυτός ο πόνος και πόσο βασίζεται στη βαθιά του συνειδητοποίηση.
Από την άλλη,είναι απλά γεγονός.Λες και ζούμε για να γκρινιάζουμε,για να πονάμε και όλα τα συναφή.
Δεν τα θέλω αυτά.Εχω ζήσει στιγμές που ανέπνεα και έλεγα ''αχ!είμαι ευτυχισμένη!",έχω νιώσει τα πράγματα να πηγαίνουν καλά,να είμαι πλήρης.Και είναι όμορφο.
Θέλω να το ξαναζήσω και να είμαι ευτυχισμένη.Θέλω να είμαι χαρούμενη,όχι να βασανίζομαι.
Πόσο κουραστικά και δήθεν μου φαίνονται όλα αυτά τα άτομα που-και καλά-θεωρούν ανόητους τους ανθρώπους που ειναι ευτυχείς ή -και καλά-προτιμούν τη μιζέρια τους.
Όχι,παιδιά,ζηλεύετε.Κι εγώ ζηλεύω και μου τη σπάει που δεν είμαι ερωτευμένη και ευτυχισμένη,όπως κάποτε.
Και για όλα αυτά φταίει πως νιώθω παγιδευμένη κάπως.
Εγώ μου φταίω.Το μυαλό μου και το αίσθημά μου.
Μια είναι η λύση.
Δε σκέφτομαι τίποτα,δεν αισθάνομαι τίποτα,είμαι ελεύθερη.

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

LET DOWN.

Μόνο όταν κάτι γίνει μια φορά σωστά,αρχίζουν οι άνθρωποι να κρίνουν τα λάθη που γίνονταν ως τότε.

Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ.

Νοιαστείτε για τον άλλο εσωτερικά ή και καθόλου.
Μην του το δείξετε για λίγο ή και ποτέ.
Μην προσπαθείτε για αυτόν.
Μην δείχνετε πως τον αγαπάτε.
Απαγορεύστε στον εαυτό σας,κάθε είδους έκφραση.
Τότε,θα δείτε ποιοι είναι αυτοί που νοιάζονται για σας αληθινά ή ποιοι είναι οι μαλάκες που σας αντέχουν.

ΣΙΧΑΜΑΡΑ.

Βαρέθηκα.
Σκατο-υπάρξεις.Παλιοδήθεν.Κενοί.Σάπιοι.Αναίσθητοι.Κακομαθημένοι.Επηρμένοι.
Σκάστε πια.