Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

NEXT GENERATION.

Εχω στρώσει τα ωράριά μου και ξυπνάω νωρίς νωρίς, λόγω χορού-βέβαια,είμαι σαν να με δείρανε από τις μελανιές- και τέλος πάντων ζω τη μέρα ανακαλύπτοντας πράγματα που είχα ξεχάσει πως υπήρχαν στη Γκόθαμ σίτυ που ζω.
Σήμερα,κατεβαίνοντας κατά τις 9 το πρωί,είδα βρεγμένους δρόμους από λάστιχα,μανάβικα γεμάτα χρώματα, μύρισα φούρνους και είδα μεγάλους ανθρώπους να κυκλοφορούν.
Γραφικοί παππούδες να αράζουν στα καφενεία και ηλικιωμένες κυρίες να ψωνίζουν από αυτά τα τρομαχτικά μαγαζιά με τις σάπιες κούκλες και τα άθλια ρούχα,που τα βλέπεις το βράδυ μετά από ξενύχτι και σου πάει τριανταμία.Ορίστε πως επιβιώνουν μερικά από αυτά-ευτυχώς.
Τρελαίνομαι να βλέπω γιαγιάδες.
Έκατσα και χάζεψα για λίγη ώρα τις κυρίες με τα φουσκωτά μαλλιά κομμωτηρίου, τα κιτς ταγιεράκια, τις σακούλες με τα κουλούρια και το φρέσκο ψωμί, τα μεγάλα γυαλιά με τους άσχημους σκελετούς και τους θολωμένους φακούς που θυμίζουν ανώμαλο μπανιστιρτζή.
Αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά είναι πως είναι όλες ίδιες, σαν να ανήκουν σε μια κλίκα, αίρεση, δεν ξέρω κι εγώ τι.
Και ναι μεν, εμένα μου φαίνεται χαριτωμένο και με εντυπωσιάζει που τις βλέπω να ανταλλάσουν τα πλαστά νέα τους, τις κουτσομπολίστικες καθημερινές ιστορίες τους πίνοντας τον ελληνικό τους κα(ι)φέ (ή αν είναι και πιο μοντέρνες,φρέντο) αλλά είναι σοκαριστικό να αντιλάμβάνεσαι πως κάπως έτσι καρικατουρίστικα βλέπουν κι αυτές εμάς.
Αυτό ακριβώς είναι το χάσμα των γενεών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου