Ευτυχία*

Ευτυχία*

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

ΓΑΜΩΝΤΕΠΟΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ.

Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ.Ούτε σήμερα.Γαμώτι.
Σκεφτόμουν διάφορα που με προβληματίζουν την περίοδο αυτή.
Κάποια στιγμή κατάντησε τόσο γελοίο το ότι είχα τόσες σκέψεις που άρχισα να τις βλέπω κυνικά. Πραγματικά, δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι και να μη μου φανεί κωμικό.
Η ζωή χωρίς χιούμορ, είναι τραγωδία.
Κοιμήθηκα με αυτή την ψυχολογία και μπούκλες στο κεφάλι μου.
Ξύπνησα με την ίδια κωμικοτραγική αίσθηση, αφού σιχτίριζα που φτερνίζομαι ανά 2 δευτερόλεπτα.
Εφτιαξα κάστανα με κανέλα και γαρύφαλλο,αλλά δυστυχώς δεν ήταν νόστιμα και απογοητεύτηκα.
Ετσι είμαι.Θυμιώ.Τα παίρνω, τα αφήνω, τα ξαναπαίρνω, παρεξηγιέμαι, ξεπαρεξηγιέμαι κοκ.
Ωρες ωρες σκέφτομαι πως είμαι πολύ δύσκολος άνθρωπος και με πιάνει το παράπονο.
Ποιός θέλει να παιδεύεται;
Σκεφτομαι πως θα ήθελα να σου περάσω υποσυνείδητα μηνύματα για να με ερωτευτείς,να σου κάνω βουντού και να σου ρίξω ερωτικά φίλτρα.
Αναρωτιέμαι αν διαβάζεις αυτά που γράφω άραγε.Και πώς να το μάθω;
Πάντως να ξέρεις πως θα γελούσα με το γέλιο σου και θα έκανα τα παιδικά μαγικά μου για να είσαι ευτυχισμένος και θα σε ξεναγούσα στα αγαπημένα μου μέρη στο κέντρο της Αθήνας (που τα εχεις δει εκατό φορές) και θα σε τρόμαζε ο ενθουσιασμός μου και το πόσο βαθιά κοιτάω τις κόρες των ματιών σου και θα σου φαινόμουν πολύ παράξενη μάλλον και δυνατή και φοβιτσιάρα ταυτόχρονα,αλλά θα άξιζε να με αγαπάς κι εσύ έστω λίγο.
Αργά το βράδυ, έκανα έναν περίπατο από αυτούς που λατρεύω.
Αφηρημένη έπλαθα αστείες ιστορίες στο μυαλό μου, αναρωτιόμουν τι να φάω και χάζευα αστικές εικόνες.Τι ησυχία.
Πέρασε το καλοκαίρι για τα καλά, τέρμα τα ξυπόλητα πόδια,σειρά έχουν τα σκασμένα χείλη. 
Σκεφτόμουν και ξανασκεφτόμουν.
Βλέπω συνθήματα στους τοίχους "ΠΑΡ'ΤΑ ΜΑΛΑΚΑ''.
Εγώ είμαι ο μαλάκας.
Γιατί νιώθω πως απέτυχα.Αν ΕΣΥ δε με κατάλαβες,τότε ποιός;
Δηλαδή πώς να νιώσει κανείς όταν δίνει την ψυχή του ολόκληρη και ξαφνικά τη βρίσκει στα αζήτητα;
Αν σε είχα μπροστά μου,πολλές φορές σκέφτομαι πως θα σε έβαζα κάτω και θα σε ρωτούσα τι σκατά κατάλαβες. Τί έμαθες για μένα; Τί ένιωσες;
Αν καταλάβαινες,δε θα αμφέβαλες ποτέ για μένα ή για το τι θέλω από σένα και θα ένιωθα όταν μιλάς για μένα το πόσο καλά με ξέρεις.
Κι εγώ που νόμιζα πως σε κατανοώ όσο κανείς άλλος.
Ήσουν άραγε αυτός που γνώρισα κι αυτός που ερωτεύτηκα ή μια εξιδανίκευση;
Είσαι έτσι ή ήσουν μαζί μου έτσι;
Η ίδια λούπα σε όλες μου τις σχέσεις.
Μηδένισα τα πάντα.
Αλλιώς θα είχα γίνει εσύ, που καταστρέφεις μαζί με τον εαυτό σου και όσους σε αγαπούν.
Σα δειλή να λέω πως δεν μπορώ να αγαπήσω κανέναν.
Δεν ήμουν έτσι εγώ,εσύ με έκανες.Και αυτό με τρελαίνει.
Πνίγομαι όταν πιέζω με νέα τα παλιά που κρύβω μέσα μου και το αντίστροφο.
Προσπάθησα να απομυθοποιήσω ανθρώπους που ερωτεύτηκα.
Δεν μπορώ να αποφασίσω αν τους έχω εξιδανικευμένους λόγω μνήμης ή αν δεν τους έχω μυθοποιήσει καν και απλά τους αγάπησα.
Η απομυθοποίηση είναι χρήσιμη,σε κάνει να νιώθεις καλύτερα με τον εαυτό σου, αλλά μόνο ο χρόνος μπορεί να τη φέρει και όχι κάποια λίστα με κουσούρια του εκάστοτε πρώην γκόμενου.
Γύρισα σπίτι και σκέφτομαι να πάρω ντεπόν.
Ακούω The Boy και κλαίω.Δεν είμαι στεναχωρημένη ωστόσο.
Το μουτζουρωμένο μάτι μου τσούζει και ζουπιέται από το μαξιλάρι,αλλά δεν λέω να κουνηθώ.
Πιο άρρωστα ρομαντική δε γίνεται.Σουρωτήρι καρδιά.
Κουράστηκα να σκέφτομαι, λέω να πάρω ρεπό.
Το πιθανό μου κρύωμα δε βοηθάει στο να κάνω χιούμορ.
Τουλάχιστον έχω αρχίσει να συμπαθώ τη φωνή μου, από κει που τη μισούσα και να αισθάνομαι κατανόηση -τόσα περνάμε μαζί πια.
Όταν μου λέει ένας άνθρωπος ότι του αρέσει η φωνή μου μάλλον τον ερωτεύομαι.
Στη θέση του, το μαξιλάρι.
Καλημέρα.

Δεν ξέρω γιατί τα γράφω αυτά-ίσως για παρηγοριά και επειδή ούτε να μου τα ψιθυρίσω δεν μπορώ.Μπορεί απλά για να κλαφτώ ή έστω να τα μοιραστώ κι ας κρατήσει ο καθένας ό,τι θελήσει.
Ιστορίες λέω, ούτως ή άλλως.

3 σχόλια:

  1. γιατι δεν επιχειρεις να πεις καποια απο αυτα τα πραγματα που σε πνιγουν σε αυτον/αυτη/αυτους που τους αφορουν? ισως να σε βοηθησει να τα βγαλεις απο μεσα σου και να σε κανει να αισθανθεις καλυτερα ακομα και αν το φοβασαι αυτη τη στιγμη και ακομα και αν δε λυσουν τελικα τιποτα :) καλημερα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εχεις απόλυτο δίκιο.Κι εγώ αυτό θα συμβούλευα.Δυστυχώς,γνωρίζοντας τη θέση μου,κάποια πράγματα δεν γίνεται να ειπωθούν ή και δεν έχουν νόημα -είτε γιατί έχουν ήδη ειπωθεί είτε γιατί δε λέγονται.Ο φόβος μου δεν είναι μεγάλος.Πιο πολύ με πονάει που δεν μπορώ να εξωτερικεύσω πράγματα.Εξ ου και βρισκομαι εδώ.Όλα κυλούν όμως,στο χρόνο.Και ξέρεις, είναι στιγμές,ούτε καταλαβαίνουμε πως θα περάσουν και πως πέρασαν άλλα τόσα. Φαντάζομαι πως δε σε φώτισα με αυτό που είπα,αλλά ίσως με κατανοήσεις λίγο. Σε ευχαριστώ πολύ για τη συμβουλή και την όμορφη διάθεσή σου. Καλημέρα και σε σένα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή