Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΜΟΥ.

Εχω έναν θείο. Εναν και μοναδικό.
Είναι από τους πιο έξυπνους, ειλικρινείς, ικανούς και αστείους ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Με το θείο μου πάντα είχα μια πολύ ξεχωριστή σχέση.
Ποτέ μου δεν μπόρεσα να τον φωνάξω ''θείο'' γιατί η λέξη αυτή μου χαλούσε την μαγική ιδέα που είχα γι αυτόν.Και μάλιστα μια φορα μου το είπε σαν παράπονο.
Οι συζητήσεις μαζί του είναι ώριμες, ανθρώπινες, έχουν σεβασμό που σε λίγους βρίσκεις.Πάντα νοιαζόταν για μένα,ήταν δίπλα μου να με στηρίζει,ηξερε τι θέλω και με καταλάβαινε πολύ καλύτερα από πολλούς.Θα μου έδινε από αυτό που εκείνος δε θα είχε.
Σε αυτό μοιάζει με τη μαμά μου και τον παππού.
Τα δυο αδερφάκια (ο θείος και η μαμά) πήραν από το μπαμπά τους κι έγιναν ηθικά εργατικά μυρμηγκάκια που ήθελαν μια οικογένεια με αγάπη και φροντίδα για τον πιο αδύναμο.Η ζωή τους φέρεται πολύ άδικα ωστόσο.
Και το ότι παλεύουν τόσο σκληρά (για εμάς), είναι ένας παραπάνω λόγος να τους θαυμάζω.
Το θείο μου δεν τον έβλεπα ποτέ κάθε μέρα ή ποτέ δεν έμεινα μαζί του.Αλλά ο λίγος αυτός χρόνος που είχαμε πάντα μετρούσε.
Ουσιαστικός χρόνος,δικός μας.
Όταν έκανε το πρώτο του παιδί εγώ ήμουν ήδη 10.
Σήμερα η επαφή μου είναι ακόμα πιο μετρημένη και λόγω προβλημάτων που όλοι έχουμε.
Όποτε πηγαίνω Θεσσαλονίκη αναζητώ να τον βλέπω και να περνάω χρόνο με την οικογένειά του.
"Να ένας άνθρωπος που άξιζε να γίνει γονιός", σκέφτομαι.
Οταν παίζω με τα παιδιά,γίνομαι άλλος άνθρωπος.
Γεμίζω με όλη τη ζωή που τρέχει εκεί μέσα.
Θα τους είμαι ευγνώμων για πάντα γιατί με αγκαλιάζουν και με κάνουν να νιώθω κομμάτι τους.
"Να, τι είναι οικογένεια" σκέφτομαι.

τι μου ζωγραφισε η ξαδερφη μου και με πήραν τα ζουμιά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου