Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ.

Βλέπω μόνο ουρανό.Γαλάζιο μόνο.
Ξαπλωμένη κάπου στη Γη, περιμένω τον ήλιο να με κάψει όσο μπορεί.
Ποιοι ορισμοί, ποιες ταυτότητες, ποιες διαφορές, ποιες σημασίες.
Τέτοιες στιγμές, πάντα σκέφτομαι πόσο μικρή είμαι, πόσο ανύπαρκτα και μάταια είναι όλα.
Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού.
Γιατί για να κατανοήσει ο άνθρωπος τον κόσμο πρέπει να δημιουργήσει.
Μακέτες αρμονίας είναι οι σχέσεις μας.
Ας κατασκευάσουμε την ευτυχία μήπως καταλάβουμε περισσότερα.
Ας ερωτευτούμε μήπως και βρούμε νόημα στις υπάρξεις μας.
Αρχισε να βρέχει, σκοτείνιασε.
Δεν με ενοχλεί.
Περπατάω και χαζεύω όσο προλαβαίνω.
Φαντάζομαι μια άλλη Κριστιάνε, έφηβη πόρνη που ψάχνει τη δόση της κάπου εδώ γύρω στο Ubahnhof Zoo.
Γυρνάει σπίτι ζαλισμένη, κατεβάζει το βρακί της μέχρι τα γόνατα και κάθεται στη μπανιέρα για να κατουρήσει φορώντας ακόμα το βρεγμένο της φόρεμα.
Δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό της και δεν τη νοιάζει κιόλας.
Κάθεται εκεί μέσα για ώρα με καυτό νερό στα πόδια της ώσπου δεν τα νιώθει πια.
Δεν κατάλαβε πως την πήρε ο ύπνος, τίποτα δεν κατάλαβε.
Δε νιώθει, δε βρίσκει νοήματα.
Μήπως επέλεξε να ζει;
Όχι, βέβαια.
Για να είσαι ελεύθερος να ζεις, πρέπει να είσαι ερωτευμένος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου