Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΡΩΙΝΟ.

Ξέρεις ε, έχουν περάσει χρόνια πλέον.
Όχι ότι το κατάλαβα.
Σε σένα απευθύνομαι πάλι.
Τον εξιδανικευμένο.
Σε σένα που δε με διαβαζεις.
Είμαι χαρούμενη γι'αυτό, γιατί αλλιώς θα ντρεπόμουν να σου πω τι νιώθω ακόμα και θα το έπαιζα γενναία.
Όχι γενναία, ''κουλ''.
Μία από τις χειρότερες λέξεις του κόσμου.
Η άλλη είναι το ''κρίμα''.
Ακόμα θυμάμαι τη μέρα που στο είπα.
Ο γαμημένος μπλε καναπές που φιλοξένησε την παγωμάρα μας.
Το σπίτι μας.
Πάει κι αυτό.
Μόνο στο μυαλό μου είχε χτιστεί, θα μου πεις.
Σήμερα σε είδα πάλι στο Βερολίνο κάπου πριν τις 4 το ξημέρωμα.
Εκείνη την ώρα που με πήγαινες για κέρασμα στα μυστικά στενά της Αθήνας για πρωινό.
Τα λίγα μας λεφτά και ο πολύς μας έρωτας.
Εκανες ποδήλατο, είχαν μακρύνει τα μαλλιά σου.
Σκέφτηκα να πάρω το δικό μου και να σε ακολουθήσω, αλλά ήμουν κουρασμένη και αναρωτιόμουν τι θα σου έλεγα ακόμη και να σε προλάβαινα.
Τίποτα.
Όπως κάθε φορά που η επιθυμία μου πνίγεται στο φόβο.
Το αντίθετο από αυτό που είχαμε στην αρχή, δηλαδή.
Κανένας φόβος, μόνο επιθυμίες.
Και μια χαρά τις ζήσαμε για λίγο ε;
Θα τολμουσα να ξανασκεφτω το "εμείς";
Γιατί πότε το ξέχασα;
Κατάρα, θα σε αγαπώ για πάντα.
Αυτό θα σου έλεγα.

2 σχόλια:

  1. Μια ακόμα από τις χειρότερες λέξεις είναι το "ψιλέψω". Και μια άλλη το "καλούδια". Και μια άλλη το "χαρτζηλίκι". Ευτυχώς είναι πολύ δύσκολο να χρησιμοποιηθούν και οι τρείς στην ίδια πρόταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κωμικοτραγικό. Τρομερό πόσες ιστορίες μπορείς να φτιάξεις συνδιάζοντας τρεις λέξεις.

      Διαγραφή