Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ HAPPENS.

Στην αρχή όλα μοιάζουν ανέμελα.















Ερχεται όμως η  στιγμή που συνειδητοποιείς ότι έχεις λίγες ώρες μόνο για να διαβάσεις.









Και πρέπει να βγάλεις ύλη εξαμήνου που πρώτη φορά βλέπεις στη ζωή σου μέσα σε μια νύχτα."Μα πότε έγιναν όλα αυτά; Σοβαρά; Τι λες ρε παιδί μου; Πως περνάει ο καιρός; Πανεπιστήμιο ήθελες, παρ'τα τωρα. Στο δημοτικό πώς μπορούσα και διαβαζα ρε γαμώτο;" -και άλλα τέτοια τρέχουν στο μυαλό σου.








Μετά από λίγες ώρες...















Το πρωί στο γραφείο σε βρίσκει κάπως έτσι.Στη θέση που ήσουν.Το ξυπνητήρι δεν ακούγεται ποτέ.









Πάει.
Δεν έχει τίποτα νόημα πια.
Όχι, δε θες να πας.














Καθε πρωί η ίδια ιστορία.





















Αλλά το παιρνεις απόφαση και βγαινεις στο δρόμο τρέχοντας για να βρείς συγκοινωνία.
Μανχάτταν γίναμε, σκέφτεσαι.






















Κι έτσι κάποια στιγμή, 
φτάνεις στην είσοδο της σχολής.















Και στην αίθουσα, 
οπου ήδη έχουν μοιράσει τα θέματα.





Εσύ και το γραπτό σου, μόνοι.













Όταν βγεις και σε ρωτήσουν πως τα πήγες.
















Eπιτέλους, πίσω στο μόνο μέρος που καταλαβαίνει τις ανάγκες σου.


Ουφ, αυτό ήταν.
Mέχρι μεθαύριο που γράφεις το επόμενο μάθημα.
Καλή τύχη σε όλους, αρτομάκια!

2 σχόλια:

  1. Χαχα πόση αλήθεια κρύβεται σε αυτό το post... :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το αστειο είναι πως ενώ όλοι το ξέρουμε και κάνουμε τα ίδια, κανείς δεν πρόκειται να κάνει κάτι γι αυτό. :)

      Διαγραφή