Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΟΡΗ.

Χορεύει σε αργή κίνηση στο διάδρομο του σπιτιού της χτυπώντας με δύναμη το σώμα της.
Ολος ο θυμός της είναι ποπ χορευτικά.
Μαλλιά μπλεγμένα σε σκέψεις.
Παγέτες και κόκκινο σκούρο κραγιόν.
Μελανιές σε γάμπες, καλσον σχισμένα, γραπώματα στους τοιχους από τα μπράτσα.
Αυτή και η σεξουαλική της αναζήτηση.
Φοβάται, γίνεται αγρίμι.
Ανάβει τα φώτα και κλειδώνει πόρτες.
Πάντα με αυτή τη σειρά.
Δεν κοιτάει τον καθρέφτη ποτέ από κοντά.
Την τυφλώνει όσο κι ένας πίνακας του Klimt ή μια αγιογραφία.
Στο μυαλό της βέβαια μοιάζει με πορτραίτο του Egon Schiele.
Μοιάζουν στο φόβο τους και οι τρεις.
Δεν ήταν έτσι αυτή.
Δεν είναι μαθημένη έτσι.
Ξένα.
Με θολωμένα μάτια βρίσκει σπίτι.
Ψάχνει έναν άντρα με μούσια να της ανοίξει την πόρτα.
Ψάχνει κάποιον να την κάνει να νιώσει.
Εστω μίσος ή λόγο να έχει οργή.
Εχει αρχίσει να μην πιστευει στην υπερβολή της ούτε η ίδια πια.
Παίρνει φακό και τρέχει στο δάσος.
Σκίζει και κόβει.
Με αρνείται για τελευταία φορά.

Η δεύτερή μου κόρη.

SHE-ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ.


Θα κλείσω αυτό το κεφάλαιο εδώ, με τον τρόπο που του ταιριάζει.Τετάρτη 25/9/13.
Τίτλοι τέλους για Αυτή.
Είδα την πρώτη μου ταινία στη μεγάλη οθόνη.
Ετρεμα και έκλαιγα από συγκίνηση.
Ακούγεται αστείο ή υπερβολικό, αλλά για μένα ήταν τόσο σημαντικό.
Ευχαριστώ όποιον ήρθε, όλους με τον καλό τους λόγο, όποιον ήθελε να έρθει ή όποιον θέλει ακόμα να τη δει και όποιον με στηρίζει.
Δε χρειάζομαι τίποτα άλλο.
Μόνο εμπιστοσύνη.
Η αυτοεκτίμηση είναι το ένα κομμάτι, η ενθάρρυνση είναι το άλλο.
Μετά έρχεται το θάρρος και το ένα βήμα ή μια ιδέα παραπάνω.
Η ελευθερία που έχουμε με τον εαυτό μας είναι σημαντική, αλλά εγώ φοβάμαι πολύ την αυτοεξορία.
Και γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό όλο αυτό.
Επιμένω να ευχαριστώ όσους δε φοβούνται να δίνουν αγάπη.
Και θέλω να ελπίζω πως θα επιμένω για όσο αντέχω και για όσο θέλω να δίνω κι εγώ.
Η ταινία μου έπαιξε στο σινεμά.
Είμαι ευτυχισμένη.
Σε Αυτή πάει πολύ η μεγάλη οθόνη.
Είναι όπως τη θυμόμουν.
Μου έλειψε, μου λείπει και θα μου λείψει.
Αλλά τώρα είναι για πάντα εκεί.
Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Με αγάπη αρτομική,
Ευτυχία

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

SHE.














Καθαρή από ανάγκη / Clean of need
Καθαρή από επικοινωνία / Clean of communication

Χωρίς τις συνδέσεις υπάρχει μόνο η απόσταση / Without connections there is only distance
Εγώ, εσύ, εμείς / I, you, we
Αυτή / She

Πολύ προσωπικές αντωνυμίες / Very personal pronouns
Αυτοί για εκείνη / They for her

Αυτή για μένα / She for me



Η ταινία μου She, στη μεγάλη οθόνη Τετάρτη 25/9  εδώ. στις Νύχτες Πρεμιέρας 2013 / My film She, in theaters on Wednesday 25/9 here. , Athens International Film Festival 2013

More screenings to come.

Συνέντευξη στο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ για την ταινία, εδώ.

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΝΤΑΜΑ ΚΟΥΠΑ.

Στο δρόμο της Γερμανίας βρίσκω τυχαία μια ντάμα κούπα από την τράπουλα που είχε η γιαγιά μου.Εριχνε πασιέντζες το βράδυ στις 12.Θησαυρός.
Ανεβαινω στο κρεβάτι που κοιμάται η μαμά μου για να φτάσω το κουτί -εκείνο του γαλάζιο ψηλά- με τις παιδικές βιντεοκασέτες απ'όπου μάθαινα αγγλικά μικρή.Ψάχνω μανιακά να βρω λίγο θάρρος.
Στο σαλόνι θυμάμαι μόνο καβγάδες και ψεύτικα τραπέζια.Σπασμένα φλυτζάνια παντού στο καλύτερο χαλί.
Το ρολόι είναι κι αυτό πάντα γαλάζιο και το βράδυ φοβάμαι το τικ τικ που κάνει και δεν μπορώ να κοιμηθώ.Το δωμάτιό μου είναι δίπλα σε όλα.Απέναντι στην πόρτα.
Οχι τυχαία θέση.Νιώθω υπεύθυνη να υπερασπιστώ το σπίτι μου αν γίνει κάτι.
Βγαίνω στο μπαλκόνι.
Κοιτάω έξω προς τα πάνω σε προσπάθεια να βρω ουρανό.
Η τέντα μας έχει λιώσει, αλλά δεν έχουμε λεφτά ούτε να ονειρευτούμε πια.Ούτε όνειρα για ουρανό, ούτε για καλύτερες τέντες.
Βλέπω μόνο το σχολείο απέναντι και θυμάμαι τις ωραίες ώρες των μπλακ αουτ.
Με την αδερφή μου φοβισμένες απο το σκοτάδι βγαίναμε στο  μπαλκόνι και τραβούσαμε με την κάμερα η μια την άλλη.
Αν ήταν η γιαγιά μας μαζί θα κοιτούσε τα χελιδόνια και θα έκλαιγε.
Σε τέτοια σημεια σταματώ και φτάνω πάντα στα γνωστά συμπεράσματα.
Πόσο θα ήθελα να είναι όλη μου η οικογένεια στο μπαλκόνι μαζί μου.
Πόσο θα ηθελα να είναι όλοι τους στο σπίτι μου.
Το μεγάλο παράπονο που θα έχω για πάντα υποθέτω είναι πως ποτέ δε θα μπορέσω να καλέσω την οικογένειά μου στο δικό μου σπίτι. Ούτε οικογένεια έχω πια, ούτε σπίτι.
Και αυτό για ένα κοριτσάκι που μεγάλωσε χτίζοντας σπίτια για την οικογένειά της από πλαστελίνη και πλει μομπίλ, είναι ακαριαίο.
Νιώθω σαν "δένδρο χωρίς ανθούς" που θα ελεγε ο Σαχτούρης.
Κι όμως θα ήθελα να είμαι ανθισμένη αμυγδαλιά που πάντα θα αγαπάει τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα, αλλά δε θα έχει να ζηλέψει τίποτα από τα στολίδια τους.
Όχι σήμερα, κάθε μέρα.
Εξω από το μυαλό μου, νιώθω να μη με περιμένει τίποτα.

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

ARCTIC ALEX.

Ψάχνω να βρω ένα μέρος σκοτεινό.
Το μόνο που ακούω είναι σε ριπίτ το τραγούδι που με κάνει να σε βλέπω σε επανάληψη στο μυαλό μου.
Διασχίζω ένα νεκροταφείο με σταθερό βήμα.'Ολα κινούνται πάνω κάτω, σαν να έχω πάρει τριπ.Το σώμα μου βρίσκεται σε ευθεία.Μου θυμίζει το αίσθημα πάνω στη μηχανή όταν φοράω κράνος και η πόλη τρέχει πάνω μου.
Σε συναντώ στο τέλος.
Με αρπάζεις από τους ώμους και με σηκώνεις στο σώμα σου.
Εχουμε ένα εκατοστό απόσταση ανάμεσά μας.
Ή αλλιώς ''στα πρόθυρα να σε φιλήσω''.
Οι νύχτες υπήρχαν πάντα για να κάνεις αυτά που δεν τολμάς τη μέρα, σκέφτομαι.
Μου λες πως τα μάγουλά μου είναι κόκκινα.
Σε ρίχνω κάτω μαζί με το ποτό σου.
Πάει το μπλέ σου παντελόνι.
"Κρατάς μυστικό;", του λέω.
"'Ήλπιζα να μείνεις."
Με πιάνεις από το χέρι και τρέχουμε στο Σεπτέμβριο.
Γωνία Αιόλου, στο μυστικό στενό μας.
Τα φώτα ειναι πιο κίτρινα από ποτέ.
Κι εσύ μεγάλωσες.
"Τί ώρα πέφτει η ομίχλη;", με ρωτάς.
"Η ομίχλη διαλύεται όποτε είμαστε μαζί", σου λέω με ειρωνική φωνή.
Γελάμε με τέτοιες μελό χαζομάρες, αλλά προσποιούμαστε πως δε μας αρέσει.
Τρίτη βράδυ και βρέχει.Οι υπόλοιπες μέρες δεν μετράνε.
"Αν ήθελες, θα ήμασταν μαζί".
"Αν ήμασταν μαζί , θα ήθελες;"
Πάλι το μαζί.
Μη με πας να μου δείξεις το σπίτι σου, το φαντάζομαι κάθε βράδυ.
Ξυπνάω με κραγιόν στα δάχτυλα μου.
Το φάντασμα στο δωμάτιο μου με αγκαλιάζει γιατί φοβάται στο σκοτάδι.Δυο μηδενικά αγκαλιασμένα: μεσάνυχτα.
Βγαίνω μπαλκόνι με χνουδωτές κάλτσες και χαζεύω τα αστέρια που αυτές τις μέρες λάμπουν περισσότερο.
Βάζω το αίσθημα να παίξει: "I wanna be your vacuum cleaner, breathing in your dust".
Οι Αρκτικές μου μέρες υπάρχουν για εξιδανικεύσεις.

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ.

Tί είναι αυτή η αυλακιά στο δάχτυλό σου;
Από δαχτυλίδι; Βέρα;
Είσαι παιδί
Πες μου, βέρα;
Θες να ψάξεις τις τσέπες μου;
Όχι.
Το πορτοφόλι;
(Αγάπη μου, κι όμως είναι από βέρα στο δεξί.Τον φιλώ.)
Και εσύ;
Τι εγω;
Λέω για κείνο το παιδί
Για ποιο;
Τίποτα.
(Αν ήμασταν ελεύθεροι θα τρέχαμε να σκλαβωθούμε και θα δάγκωνα το χείλι του το κάτω κι εκείνος θα έλεγε ψέμματα πως δεν πονά.)
Ωστε για κείνο το παιδί με πλημμυρίζεις τύψη;
Όχι, σε θέλω.Αυτό μονάχα, τίποτ' άλλο, δε θυμάμαι τίποτα άλλο, γεννήθηκα προχθές.Φίλα με.
(Τα δάχτυλα κρατούν τα άλλα δάχτυλα, δείχνει θλιμμένος, φταίει η βέρα σου λέω.)
Θα τρελαθώ αν σε χάσω.
Ψεμματα.
Για πες μου, έρχεσαι να φύγουμε;
Και πού να πάμε;
Όπου.Δεν τολμώ μέρα να περπατήσω μόνη πια.
Αμα τελειώσει ο πόλεμος.
Εμένα δε με νοιάζει.
Ο πόλεμος;
Η βέρα.
Θα θελα να ήμουν είκοσι χρονών.
Τι θα έκανες,
Θα σε έπαιρνα να φεύγαμε.
Δεκαπέντε, δεκαέξι,δεκαεφτά, δεκαοχτώ, δεκαεννιά, είκοσι.
Θα είμαι γριά σε πέντε χρόνια.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι μου βρίσκεις.Γέρασα πια κι εσύ κοριτσάκι.
Ομως τα χέρια σου με σφίγγουν δυνατά.
Με πονάς.
Τι υπερβολικός που είσαι, Θεε μου.
Δίπλα έχει παράθυρο, μη μιλάς δυνατά.
Ποιός θα μας ακούσει;
Ξέρω γω;
Κανείς δε μένει μέσα.
Πού το ξέρεις.
Το ξέρω.Τί φοβάσαι;
Ποιός φοβάται;
Εγώ.Για σένα.
Τα χάσαμε όλα πια.

Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

ΜΗΝ.

Θυμίστε μου κάθε φορά που έρχομαι στη Θεσσαλονίκη να μην ξεχνάω πως πρέπει να φύγω.
Θυμίστε μου πως μένω αλλού και αυτό είναι το παιδικό μου δωμάτιο.
Θυμίστε μου γιατί ο παππούς μου έκλεισε το μαγαζί του και τώρα είναι μόνο η ρημαγμένη του ταμπέλα εκεί.
Θυμίστε μου να μη βλέπω τα κόκκινα φύλλα στην είσοδο του σπιτιού μου.
Θυμίστε μου να μην βλέπω το Γιώργο Ιωάννου να μου δείχνει τις αγαπημένες του διαδρομές.
Θυμίστε μου να μην κοιτάω αν έχει φως στον τέταρτο όροφο στην Π.Π.Γερμανού, όπου πια δε ζει κανείς.
Θυμίστε μου να μη βγαίνω βόλτα εκεί που ερωτεύτηκα πρώτη φορά.
Θυμίστε μου να μη βλέπω ανθρώπους που με γεμίζουν με αγάπη.
Θυμίστε μου απλά να μείνω πιστή σε αυτό που καλά κάνω ως τώρα: Φυγή.


Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΟ ΑΠΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ.

Αγαπητό μου απουσιολόγιο,


Είμαι πάλι Θεσσαλονίκη.
Η γιαγιά μου έκοψε καρπουζάκι όπως παλιά και μου έβγαλε τα κουκούτσια, ο παππούς βλέπει μπάσκετ και κρυφά προσπαθεί να φάει κουλουράκια.Με την αδερφή μου χθες το βράδυ κοιμηθήκαμε μαζί αγκαλιά αφού μιλήσαμε για ώρα.Τι μαγική η επικοινωνία ανάμεσα στα αδέρφια, σκέφτομαι κάθε φορά.Μια λέξη ίσον  χιλιες μνήμες.Σχέση τόσο δυνατή που δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια.
Με λόγια τελευταία δε θέλω να εκφράσω πολλά.Προσπαθώ πολύ με τις πράξεις.
Όλο και πιο πολύ.Βρίσκομαι με φίλους, ραντεβού ή τυχαία, βλέπω το χρόνο που έχει περάσει χωρίς να το καταλάβει κανείς και γυρνάω σπίτι μου στην αγάπη της μαμάς μου.
Να πάρω τη δόση μου πριν φύγω στην Αθήνα πάλι.
Όποτε βλέπω τη θάλασσα νιώθω περίεργα.
Ποτέ δεν έλειψα τόσο μακριά της και ποτέ δεν ένιωσα τόσο οικεία.
Τα γιατί δεν τα ξέρω.Και ίσως μου αρέσει να μενουν στο υποσυνείδητό μου.
Κάθε βράδυ σημειώνω απουσίες.
Πρώτη ώρα, απουσία στον αυθορμητισμό, στη φρεσκότητα και στις θετικές σκέψεις.
Κοπάνα μυρίζει.
Δεύτερη ώρα, απουσία νοήματος.
Καμιά φορά δίνω αποβολή σε στόχους και ιδέες.
Με κούρασαν.
Ερωτες και φίλοι, δεν έχουν περιθώριο για απουσίες άλλες κι έτσι ο μόνος τρόπος να μην τους δω ειναι να λείψω εγώ.
Κενό ή ελεύθερη ώρα.

Κάθε βράδυ στη 1, βγαίνω στο μπαλκόνι.
Το φως είναι κίτρινο και φυσάει.Μυρίζει Θεσσαλονίκη και παλιά χρόνια.
Χρονια χαρούμενα και πονεμένα.Μιάου.
Περνάει κάποια γάτα στο πέτρινο μονοπάτι που ήμουν τυχερή να έχω από μικρή έξω από το σπιτι μου στην Ανω Πόλη.
Κάθομαι για λίγη ώρα, ελπίζοντας να ακούσω το τηλέφωνό μου να χτυπάει.
Κάθε φορά.
Κάθε νύχτα, απουσία.