Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΜΟΥΣΙΚΗ.

Έγραψα αυθόρμητα τις προάλλες στο Facebook:

"H μαμά μου λάτρευε το Ζαμπέτα, τον Πουλόπουλο και τους Abba. 

O μπαμπάς μου, το Σαββόπουλο και τους Beatles.
Ο θείος μου, τους Iced Earth και το Μαργαρίτη.
O παππούς μου, τις γλεντζέδικες καντάδες και τα τσιγγάνικα.
Η γιαγιά μου, τις ρομαντικές καντάδες και τα δημοτικά.
Ο άλλος μου παππούς, τη βυζαντινή μουσική και τα βαλς.
Η άλλη μου γιαγιά, ό,τι είχε ήχο ακορντεόν, ήταν μελωδική μπαλάντα ή θύμιζε Κωνσταντινούπολη.
Κάθε φορά που κάνω μια οικογενειακή ανασκόπηση, εξηγούνται πολλά για μένα."


και μου φάνηκε πολύ ιδιαίτερο το αίσθημα και ωραία η ιδέα του να θυμάμαι την οικογένειά μου μέσα από τα τραγούδια που επιλέγαμε να ακούμε. Στο σπίτι μας,με απόλυτη ειλικρίνεια και χαρά, χωρίς να φοβόμαστε ποιος θα μας κρίνει. Είναι φοβερό πόσα ανακαλύπτω για τους ανθρώπους αυτούς με τα χρόνια. Και πόσα θα ήθελα να ξέρω για αυτούς ακόμα.Όπως διαπιστώνω κάθε φορά που τους σκέφτομαι, υπάρχουν όλοι μέσα μου τόσο έντονα.Και είμαι ευτυχισμένη που είμαι καρπός της αγάπης όλων τους. Όταν ήμουν μικρή λοιπόν και η οικογένειά μου ήταν αρτιμελής.οι γιαγιάδες μου τραγουδούσαν συνεχώς, ο θείος μου έδινε δίσκους, οι παππούδες μου προσπαθούσαν να μου μάθουν  καντάδες και τελικά κατέληγα με τους γονείς μου να κάνουμε κέφι και να χορεύουμε σπίτι μας  ή να κάνουμε ταξίδια με κασέτα στο αυτοκίνητο που λεγόταν : ''Επιλογές Ευτυχίας" με ηχογραφημένες τις φωνές μας όταν τραγουδάμε τα αγαπημένα μας.
Παρακάτω, προσπάθησα να θυμηθώ μερικά από τα τοπ μας και να τα συνδιάσω όπως θέλω να τα θυμάμαι από τότε που ήμουν 3 χρονών. Είμαι σίγουρη πως όλοι έχουν αντίστοιχες μνήμες και είναι υπέροχο.
Αναρωτιέμαι αν τα δικά μου παιδιά θα θυμούνται ότι μου άρεσαν οι Radiohead ή κάτι άλλο.
Δεν φαντάζεστε πόσο ευλογημένη νιώθω.


H μαμά: https://www.youtube.com/watch?v=3RXeb3bgGJE
Ο μπαμπάς: https://www.youtube.com/watch?v=pDD2s_WVLWE
Η μαμά κι ο μπαμπάς μαζί: https://www.youtube.com/watch?v=ARgQhwWNL_I και https://www.youtube.com/watch?v=k6ErpqM1GUU και https://www.youtube.com/watch?v=PDjPrkfJic8
Η μαμά μου κι εγώ: https://www.youtube.com/watch?v=tYfqN_2QbSk και https://www.youtube.com/watch?v=8nNLuu3nOjs και https://www.youtube.com/watch?v=whCWF7u3eSo και https://www.youtube.com/watch?v=07J6vL7E9F8 και https://www.youtube.com/watch?v=L-XwrAjHODM
Ο μπαμπάς μου κι εγώ: https://www.youtube.com/watch?v=GiZJ7G0c1Bg και https://www.youtube.com/watch?v=3CvALMza4sY και https://www.youtube.com/watch?v=QsaIa6VQPRg
Η μαμά, ο μπαμπάς κι εγώ: https://www.youtube.com/watch?v=vUVVsy2Z_Yk
Η αδερφή μου κι εγώ:  https://www.youtube.com/watch?v=ZyhrYis509A
Η αδερφή μου, ο μπαμπάς μου κι εγώ: https://www.youtube.com/watch?v=RiI1LK1nd4A
Η μαμά μου, η αδερφή μου κι εγώ: https://www.youtube.com/watch?v=xFrGuyw1V8s


Η μαμά μου, ο μπαμπάς μου, η αδερφή μου κι εγώ ή "η οικογένειά μου όπως τη νιώθω": https://www.youtube.com/watch?v=xZbKHDPPrrc

Σας αγαπώ όλους και μου λείπετε.

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΤΑΞΙΔΙ.

Νιώθω ευτυχισμένη και ένα τσικ περήφανη που το "She" ταξίδεψε μόνο του και προβλήθηκε στη Γαλλία. Σαν η μικρή μου να έκανε τα πρώτα της βήματα χωρίς να την κρατάω από το χεράκι.
Χαίρομαι που επιλέχθηκε μέσα σε λίγα και καλά και που ακόμη μια φορά δόθηκε μια δημιουργική ευκαιρία επικοινωνίας, που άλλωστε -πέραν της έκφρασης- είναι πάντα ο στόχος.
Τα νέα που ήρθαν μετά την προβολή ήταν συγκινητικά.
Καλό ταξίδι.


"Without connections, there’s only distance. 
I, you, we. She.
A portrait that seems futile, discreet, and from daily gestures to uncertain glances, intrudes itself into our inner thoughts, installs a mystery, a silence, and reveals to us a new vision.", έγραψαν για την ταινία μου She και χάρηκα.

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2014

ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΟΥΡΩΤΗΡΙ.

Αφοσιώνομαι σε όλα.
Και τα φλερτάρω.
Σαν να μην έχει κορεσμό.
Σαν να μη φοβάμαι τίποτα.
Σαν να μη φοβάμαι τις νέες ανάγκες.
Σαν.
Αφοσιώνομαι στο να ξενυχτάω.Χωρίς να θέλω ή να αντέχω.
Αφοσιώνομαι στο να μη βλέπω όσα δεν μπορώ να διαχειριστώ συναισθηματικά.
Αφοσιώνομαι στο να μη δίνω σημασία σε όσα θεωρώ χαζά ή κακά. Και είναι πολλά.
Τα παγωμένα μου ποδια κάνουν βόλτες μέσα στο σπίτι.
Σταματώ μπροστά στον καθρέφτη σαν με βηματισμό παρέλασης.
Μένω εκεί να με κοιτάω. Τόσο κοντά που δεν μπορώ να δω όλο το πρόσωπο.
Δεν καταλαβαίνω τίποτα, δεν εκπλήσσομαι, τι κι αν κοιτάω τον εαυτό μου.
Εχω τάσεις αυτοκαταστροφής.
Ο καθρέφτης ανάμεσα σε μένα και μένα.
Νιώθω σαν επιδειξίας.
Τι κουραστικό που είναι να φαίνεσαι.
Μπαίνω σε παλιές ψυχολογίες που μάλλον έκαναν τον κύκλο τους και ξαναήρθαν.
Σκάω και βαριέμαι ταυτόχρονα.
Θέλω να βγω να περπατήσω μέχρι να μην αντέχω άλλο και σκέφτομαι τα γαμημένα τα σπασμένα πεζοδρόμια, τις κόρνες και την ηλιθιότητα που με ενοχλούν στη συνύπαρξη.
Απαγορεύω στον εαυτό μου να θέλω να φύγω. Όχι ακόμα.
Σκέψεις απανωτές και ζυγαριές δύναμης.
Η μια σέρνει την άλλη από τα μαλλιά και η τελευταία πιάνει κι εμένα μαζί για να μην μπορώ να κοιμηθώ.
Αν τα μάτια μου κλείσουν, βρίσκομαι σε αγχωτικό πειραματικό φιλμ του '80 σε βιντεοκασέτα.
Η βιντείλα με αναστατώνει ακόμη πιο πολύ, με στέλνει πίσω.
Ξαφνικά αναρωτιέμαι πότε πέρασαν τα Χριστούγεννα.
Δεν το καταλαβαίνω πως κυλάει ο χρόνος, το υπόσχομαι.
Τρομοχρόνος.
Ακόμα κι αυτό που με τρομάζει, δεν με εκπλήσσει.
Αναζητώ έκπληξη.
Η σκέψη την έχει ισοπεδώσει και αυτό με ενοχλεί.
Ολα ισοπεδωμένα, φλατ.
Ετσι είναι οι ανάγκες που ξέμειναν, διαπιστώνω.
Δεν τις θέλω, θέλω τις παλιές.
Τις τρισδιάστατες.
Σ'αυτές που τουλάχιστον υπάρχει ομορφιά.
Αυτές που θυμίζουν ότι το να νιώθεις μόνος καλύτερα απ'ότι με οποιονδήποτε άλλο, ίσως είναι και επικίνδυνα ασφαλές εκτός από λυτρωτικό.
Αυτές που σε φοβίζουν ότι ίσως να μην μπορείς με άλλους.
Αυτές που παραδέχονται πως κάτι σου λείπει.
Αυτές που φωνάζουν πως το να ανοίξεις χώρο για κάποιον, σημαίνει πως θα πρέπει να αντέξεις το κενό του.
Αυτές που μαθαίνουν να αντέχουν τα κενά.

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ.


A kiss 💏
Μέσα σε κλουβιά ήτανε πεταλούδες τεράστιες που πλήρωνες δύο τάλληρα και τους χάιδευες τα φτερά κι έμενε μια νυχτιά στην παλάμη σου η σφραγίδα του βελούδου τους, τα ωραία τους μαύρα-κίτρινα χρώματα και μια μυρωδιά γύρης μεθυστική.
Πιο πολύ στις γυναίκες άρεσε αυτή η διασκέδαση. 

Ερχονταν από μακριά, μόνο και μόνο για ν' ανοίξουν τα πλατιά, πολύχρωμα εκείνα φτερά. Υστερα τρύπωναν γύρω τα περιβόλια, κάθονταν κάτω απ' τις μηλιές κι αδιαφορώντας για τα τραγούδια και τα καλέσματα των αμαξάδων, φιλούσαν, φιλούσαν με πάθος το χέρι τους που είχε αγγίξει την πεταλουδα.

Ε.Χ. Γονατάς, Η Κρύπτη

Και ακούω αυτό.
και νιώθω αυτό.

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Η ΟΥΛΗ ΤΗΣ.


Ruth Orkin
Η πληγή θρέφει, τα χείλη της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά
κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει.
Ολοι αγαπούν τα τράυματά τους.
Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποιά μεριά του κορμιού τους άνθισαν,
μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους.
Γι' αυτό τ' αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία
τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους.


Ε.Χ.Γονατάς, Ιβαν Γκόλ, Ποιήματα (1920-1950)

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ.


Σαν άπληστος σπόρος που όλο θέλει να μεγαλώνει.
Σαν κύστη που θέλει να σκάσει σε άρνηση της πραγματικότητας.
Σαν τσακισμένη σελίδα στην ηρεμία της λογοτεχνίας.
Σαν φωτογραφία που ήθελε να γίνει κινηματογράφος και παντα βγαίνει κουνημένη.
Σαν γόνατο που πληγώνεται με ελπίδα το ύψος.
Σαν παιδί που θέλει, χωρίς να ξέρει τι.
Σαν έφηβη που θέλει, χωρίς να ξέρει γιατί.
Σαν να μη θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι.
Σαν να μη θέλω να κοιμηθώ.
Σαν να μην ξέρω τι μου γίνεται.
Σαν να μη θέλω να ξέρω.
Σαν να ήρθε η ώρα να φεύγω πάλι.

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΟΣ.

Να κοιτάς πάντα στο δρόμο λεπτομέρειες.
Να ανακαλύπτεις θησαυρούς στα σκουπιδάκια των άλλων.
Να μη ντρέπεσαι για τις επιλογές σου ούτε δευτερόλεπτο.
Να εξηγείς σε όσους αγαπάς τα γιατί.
Να σε πιστεύεις ακόμα και όταν δε σε συμπαθείς.
Να μην αφήνεσαι ακόμα και όταν η ψυχή σου είναι έτοιμη να εκραγεί.
Να δουλεύεις με το μυαλό σου σαν να είναι το παιδί σου.
Να μάθεις να ξεχωρίζεις τα ουσιαστικά από τα ασήμαντα.
Να αφήσεις τα σημαντικά να κάνουν ένα βήμα μπροστά κι εσύ μόνο τότε να κάνεις βήματα πίσω.
Να τολμάς ακόμα κι αν ξέρεις ότι θα στεναχωρηθείς.
Να πληγώνεσαι για να γίνεσαι πιο δυνατός/ή.
Να επιλέγεις.
Να εξερευνάς, να μαθαίνεις και να αμφισβητείς από την αρχή.
Να μη λες ποτέ τι.
Ούτε σε σένα.

Να μη φοβάσαι.
Να μην ελπίζεις.


Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

ΜΑΥΡΟ ΜΑΝΤΙΛΙ.


δὲν ξενιτεύεται
πάει κρατώντας ἕνα
κόκκινο σκυλάκι
μέσα στὸ μαντίλι

τέρατα περπατοῦν
ἀνάποδα στὰ ὄνειρα
φυσάει ἕνας ἄγριος ἀέρας
πάνω ἀπ᾿ τὶς λεμονάδες
πετάει μιὰ νυχτερίδα
σὰν πικραμένο εὐαγγέλιο

μ᾿ ἕνα μαῦρο πανὶ
μία γυναίκα
σκεπάζει τὸ φεγγάρι

(M.Σαχτούρης)

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

IMMERSE YOUR SOUL WITH LOVE.

Μεγάλη πρωινή βόλτα στη πόλη.
Από αυτές που μου άρεσαν πάντα.
Η ομίχλη σύμμαχος στην ομορφιά της μέρας.
Η γεύση φράουλα μαθαίνει να ταιριάζει με τον καφέ.
Τα χεράκια δεμένα σφιχτά μεταξύ τους, αντίσταση στις μέρες του μέλιτος που κυλάνε.
Εχω καιρό να νιώσω έτσι.
Του λέω "έχω γράψει κάτι για σένα, το ξέρεις;"
Φαίνεται να του αρέσει αλλά να μη θυμάται.
Ενα γλυκό χρυσοψαράκι στο αγγελοπουλικό φόντο του Θερμαικού.
Από εκείνη τη μέρα οι βόλτες είναι λίγο πιο δικές μας.
Τα πρωινά που δύσκολα ξυπνάω και τις νύχτες.
Μy blueberry nights.
Όπως τα πλάνα που γυρνάμε με το κεφάλι ψηλά και ίδιο σταθερό βήμα.
Όπως όλα αυτά που μας ενώνουν και μας κάνουν να μοιάζουμε.
Όπως και τα αντίθετά τους και η απόστασή μας.
Όσο προλαβαίνουμε, καλά είναι.
Με βάζει κάτω από το πράσινο φως.
Γεμίζω με όρεξη και έρωτα.
Ντρέπομαι,ψιλοφοβάμαι.
Μια χημική αντίδραση.
Λουλουδάκι στον ήλιο.
Ωραίες μέρες, χαμογελαστές, αγαπησιάρες.
:)

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

THE EMPTIEST OF FEELINGS.

Ξάπλωσα πριν κοιμηθώ με μόνο φως αυτό που πέφτει στις 5:40 το πρωί από το παράθυρο που βλέπει στον πίσω δρόμο με τη στοά.
Μάτια ανοιχτά, χέρια σταυρωμένα και ακίνητα πάνω στο στήθος.
Η στιγμή ιερή.
Το μαξιλάρι με ρουφάει μέσα του.
Δε φοβάμαι.
Τη στιγμή την έχω επαναλάβει ασυνείδητα όποτε ακούω αυτό το τραγούδι.
Σπάνια, όπως της αξίζει.
Κάθε φορά που το ακούω, το σώμα μου παραδίνεται πλήρως στην ψυχή μου.
Βρίσκω τον εαυτό μου στον παρελθόν, στην ίδια στάση, ίδιο αίσθημα, ακούγοντας το να  αναρωτιέται πως γίνεται να συγκινείται κανείς τόσο.
Και πως γίνεται κάποιος να αντέχει τόση ομορφιά.




One day 
I am going to grow wings
A chemical reaction

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

BAPTISM.

Είμαι πάντα ευτυχισμένη όποτε βρίσκομαι κοντά στο νερό.
Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να είμαι γοργόνα.
Κάθε φορά που κολυμπώ, νιώθω το μέγεθος του ωκεανού.
Και τότε το μέγεθός το δικό μου αλλάζει και φαντάζομαι πόσο μικρη είμαι.
Είμαι όμως κι ένα μικρό κομμάτι αυτής της γης.
Το αίσθημα του να ανήκεις.
Όχι σε σένα, όχι σε κάποιον.
Γι'αυτό, το αίσθημα του να ανήκεις στη φύση, παραμένει συνώνυμο της ελευθερίας.
Όταν βγαίνω από τη θάλασσα, νιώθω σαν να έχω βαφτιστεί ή ξαναγεννηθεί.
Ξανά από την αρχή.

Μόλις δω καθαρά πάλι, συνειδητοποιώ πόσο μεγάλη ανάγκη έχω την ηρεμία αυτή στη ζωή μου.
Το νερό εμπνέει το αίσθημα και τις ανάγκες. 
Να ζήσω, να θυμηθώ, να αφήσω χώρο, να κινηθώ και να αναπνεύσω.
Από τότε που βρίσκω τον εαυτό μου στο παρελθόν, δεν έχω αλλάξει.
Πάντα το φοβάμαι το νερό για τη δύναμή του.
Ή για τη δική μου αδυναμία.
Και τόσο με γοητεύει.

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

ΠΕΡΙΤΤΑ ΚΛΙΚ.

Όταν βγαίνω στο δρόμο, αποφεύγω να έχω
μαζί μου ό,τι περιττό.
Εχω ελεύθερα χέρια και με μια κίνηση μπαίνω στο μπουφάν-πάπλωμα.
Κάθε φορά που είμαι κρυμμένη εκεί με την κουκούλα μου, γίνομαι εντελώς αόρατη.
Το μόνο που με βγάζει απο κει, είναι το να μου πέσει το ακουστικό.
H υπερευαισθησία έχει και το όριό της φυσικά, αλλά κάποιες φορές όλα χρωστάνε στον εαυτό τους να γίνουν αυτοσκοπός-και είναι υπερβατικό και διασκεδαστικό να απολαμβανει κανείς αυτά τα μικρά που ξεκλειδώνονται χωρίς πολλή σκέψη.
Οταν ξαναμπαίνω σε αυτό τον κόσμο, τα αισθήματα και η ενέργεια που έχω με μουδιάζουν οργασμικά.
Τα πόδια μου σαν να είναι σε κλωστές δεμένες από τα κρουστά και τα χέρια γίνονται δυο μακριές λευκές γρήγορες γραμμές που προσπαθούν να μη χτυπήσουν.
Τα κλικ στα δάχτυλά μου σπάνε το ρυθμό.
"Κλικ".
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα που πιάσαμε χέρια πρώτη φορά.
Ήταν σε αυτό το δρόμο που διασχίζω, σε αυτή την κατηφόρα.
Κατηφόρα για αυτόν, ανηφόρα για μένα τοτε.
Τώρα για μένα κατηφόρα.
Δε σταματώ ούτε δευτερόλεπτο σε αυτή τη διαδρομή, σχεδόν την τρέχω.
Συναντώ την ίδια σκηνή κάθε φορά, όλο και πιο θολά.
Τότε δεν φορούσα ακουστικά για να μπαίνω σε κόσμους φανταστικούς, τότε δεν άκουγα το φαλσέτο του.
Τότε τα φορούσε εκείνος.
Ένα κλικ στα δάχτυλά μου.
Ενα κλικ πισω του, ακολουθώ, μπας και προλάβω.
Συναισθηματικός μαραθώνιος ή σκυταλοδρομία.
Σήμερα εγώ συγκινούμαι με τα δικά του.
Τότε εκείνος έπιασε τα χέρια μου.
Και τότε, 'κλικ'.
Το βλέμμα μου πέφτει γρήγορα πάνω στους ανθρώπους που
με κοιτάζουν ενώ περνώ ανάμεσά τους.
Στη στιγμή που κινηματογραφώ όλοι είναι σε έναν κόσμο τέτοιο, όλοι τρέχουμε πίσω από κάποιον, όλοι τρέχουμε σε μια διαδρομή που δεν αντέχουμε να ξαναπατήσουμε, όλοι μένουμε με συνήθειες που μυρίζουν ναφθαλίνη και όλοι νομίζουμε πως είμαστε αόρατοι.

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

2014: ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Καλή χρονιά στο φιλο που διστάζει να πάρει τηλέφωνο για ευχές πρώτος.
Καλή χρονιά σε όποιον δεν του ευχήθηκαν.
Καλή χρονιά σε όποιον χρειάζεται μια ευχή για να πάρει θάρρος.
Καλή χρονιά στα παιδιά που δεν πήραν δώρα φέτος.
Καλή χρονιά και στους γονείς τους.
Καλή χρονιά σε όποιους κοιμούνται στην αλλαγή του χρόνου.
Καλή χρονιά σε αυτούς που δε βρίσκουν χώρο να διασκεδάσουν ενώ όλοι γλεντάνε.
Καλή χρονιά σε αυτούς που ακόμα και να μην έχουν όρεξη να είναι με παρέα, χορεύουν.
Καλή χρονιά σε αυτόν που ήθελα να αγκαλιάσω.
Καλή χρονιά σε όσους φοβούνται κάθε χρόνο πιο πολύ αλλά χαμογελούν.
Καλή χρονιά σε όσους έκαναν αληθινά δώρα και όχι τυπικά.
Καλή χρονιά στην οικογένεια που δε συζητά ότι η πίτα πλέον κόβεται σε λιγότερα κομμάτια από παλιά.
Καλή χρονιά σε όσους δεν έτυχαν το φλουρί και μέσα τους ήλπιζαν ότι θα ήταν ''τυχεροί''.
Καλή χρονιά σε αυτόν που διέσχιζε μόνος τους άδειους δρόμους με φόντο τα πυροτεχνήματα.
Καλή χρονιά στο ζευγάρι που φιλιοταν στο λιμάνι αγνοώντας το 5,4,3...
Καλή χρονιά σε αυτούς που περιμένουν με αγωνία να φιληθουν και στο 2,1... το στομάχι τους είναι κόμπος.
Καλή χρονιά σε όσους ψάχνουν αφορμή να μηδενισουν και να κάνουν ακόμα μια νέα αρχή ελπίζοντας τον επόμενο χρόνο να μην εύχονται, αλλά να ζουν όσα ονειρεύονται φέτος.
Καλή χρονιά σε αυτούς που γνωρίστηκαν σήμερα.
Καλή χρονιά στον περαστικό που στις 12 παρά 2 λεπτά μου ευχήθηκε με το χαμόγελο του.
Καλή χρονιά σε όσους ερωτεύονται ακόμα.
Καλή χρονιά σε όσους θέλουν και τολμούν να κάνουν ακόμη πιο πολλά ή ίσως και ίδια λάθη κάθε χρόνο.
Καλή χρονιά σε όσους κάνουν αλλαγές κάθε μέρα.
Καλή χρονιά στη γιαγιά μου που αντί να μεγαλώνει αυτή, μεγαλώνει η φαντασία της.
Καλή χρονιά στη μαμά που κάνει κάθε χρόνο νέα αρχή υλοποιώντας υποσχέσεις και τακτοποιωντας το χώρο της σαν να είναι καινούργιος, ενώ δεν ξεχνά ποτέ.
Καλή χρονιά σε όλους τους φίλους που χάθηκαν.
Καλή χρονιά στον καθηγητή που τα αισθήματα του είναι πιο γλυκά από τις λέξεις του.
Καλή χρονιά σε όσους αγαπώ.
Καλή χρονιά στη She.
Καλή χρονιά σε όλα τα άρτομα