Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

À ZOÉ.

Aγαπημένη Zoe,

είμαι οχτώ χρονια πια εδώ.
Εχασα τις λέξεις που ήξερα.
Δεν μπορώ καν να τις βάλω σε σειρά και να φτιάξω μια σωστή πρόταση.
Αλλά ούτως ή άλλως, δε θέλω. 
Το μισό μυαλό μου το έχω αφήσει σε σένα.
Τα τοπία όσο σου γράφω, τρέχουν ενώ εγώ κάθομαι στο τρένο.
Μονολογώ.
Λιακάδα.Και όμορφος Ιούνιος.Τι όμορφα που ήταν χθες.Τί ομορφη που είσαι το πρωί. Όποτε είμαι μαζί σου νιώθω τόσο αγνά, χωρίς μνήμη βίας. Γάλα και βαμβάκι με αγκαλιάζουν από το πουθενά.
Κοιτάω συνεχώς τις εικόνες που προβάλλει το φιλμ. Τρέχουν όπως και οι πεδιάδες παράλληλά μου. 
Προσέχω τις λεπτομέρειες σε ό,τι προλαβαίνω να δω, αλλά τα ξεχνώ μονομιάς. 
Τα καρέ επιπλέουν στα μάτια σου σαν κύματα κόκκινα και πράσινα.
Χάνονται στο πλήθος που αποφεύγει να κοιτάει στα μάτια τον κόσμο και ουρλιάζει υστερικά με παράλογες χειρονομίες στον αέρα. Αναρωτιέμαι αν κάνω κι εγώ ετσι μήπως θα με προσέξεις και θα έρθεις να με συναντήσεις. Όσο το σκέφτομαι δεν κανω κάτι όμως, παραμένω τρομοκρατημένος στη μέση του χάους. Αγγίζω τα μάγουλα μου να δω αν είναι παγωμένα. Θυμάμαι τη γιαγιά μου να λέει πως είναι το αγαπημένο της αίσθημα μέσα στο χειμώνα. Αλλά όχι να κρυώνεις γενικά, μόνο το δέρμα του προσώπου να είναι που και που δροσερό.
http://24.media.tumblr.com/03922d735088f8ccf6443b7fe46b342b/tumblr_mlo1vaTfDB1qe3697o1_500.gifΕχω να νιώσω έτσι καιρό και μάλλον τα πράγματα δεν ήταν όπως θα έπρεπε να είναι.
Είναι μικρά θαύματα αντίστασης στη φύση τέτοια αισθήματα.
Σχεδιαζω μια γραμμή στο χαρτί που κουβαλάω τσαλακωμένο στην τσέπη μου από κάπου. Την τεντώνω, τη μουντζουρώνω. Όχι με προθέσεις κακοποίησης, ίσως εικονογράφηση μιας αφηρημένης σκέψης θα έλεγε κανείς.
Σε περιμένω.
Αγαπημένη Zoe, εδω και οχτώ χρόνια προσποιούμαι ότι κάνω βόλτα τριγύρω ενώ το μόνο που κανω είναι να σε περιμένω. Προσποιούμαι ότι γίνομαι ο απέναντι, ότι αυτός σε περιμένει, αλλά αυτός αλλάζει θέση ή δεν είναι υπομονετικός ή συνήθως κάποιος τον συναντά και τότε άλλος παίρνει τη θέση του.
Αραγε κάποιος να προσποιείται πως κάθεται στη δική μου θέση;
Λέει ένα τραγούδι, πως είμαστε μόνοι στις δύο πλευρές γυάλινης πόρτας. 
Καθρέφτη θα έλεγα εγώ.
Zoe, βαρέθηκα να είμαι το υποκείμενο στις σκέψεις μου. 

Αν και διήρκησαν λίγο τελικά, ούτε που τα κατάλαβα πως γλίστρησαν από τις τσέπες μου.
Οχτώ χρόνια.
Μάλλον τρέχουν τα χρόνια σαν να είναι έξω από το τρένο που επιβαίνουμε.  

Παίρνω το τρένο γιατί δεν αντέχω άλλο τα διόδια όποτε οδηγώ. 
Όχι τόσο για τα λεφτά.Αλλά δε γίνεται να σταματώ κάθε λίγο και λιγάκι.
Τον Ιούνιο η ζέστη της νύχτας στην αναμονή με πνίγει. Είναι πολύ γλυκιά.
Αλλά όταν τρέχεις, όλα αυτά μένουν πίσω, όπως τα μαλλιά σου ενώ τα φυσάει με δύναμη ο αέρας που μπαίνει από το τζάμι του συνοδηγού. 
Το φιλμ τώρα δείχνει χέρια βρεγμένα μόνο στον κύκλο της παλάμης. 
http://data1.whicdn.com/images/60182937/large.gifΠαλάμες που στήριζαν μάτια και δάκρυα, αν το δει κανείς ποιητικά.
Κοιτάω τα δάχτυλα μου και μετά σηκωνω τους δείκτες από κάθε χέρι και κάνω ότι σου μιλάω.
Μήπως ήθελες να κάνουμε πιο πολλά μαζί;
Μήπως ήθελες να μη σε γνωρίσω καλοκαίρι;
Μήπως ήθελες να οδηγείς εσύ;
Μήπως δεν ήθελες να σε κοιτάω όσο περπατάς;


Συνεχίζω να σε περιμένω εκεί και απέναντι έχουν φύγει όλοι, δεν μπορώ να αλλάξω με κάποιον θέση πια. Γυρναω μπας και βρω χώρο να κάνω βήμα αλλά φοβάμαι πως τα καρέ που βλέπω στο φιλμ θα πέσουν και θα μαυρίσουν τις εικόνες γύρω μου, φοβάμαι μήπως αλλάξει αυτή η πραγματικότητα και εγώ είμαι χρόνια εδώ, δεν ξέρω πως να ζω αλλιώς. Υποφέρω ανάμεσα σε αυτές τις μικρές αποφάσεις ή αποδράσεις. Ίσως εσύ Zoe, αγαπημενη μου να είσαι εξοικειωμένη με αυτό. Ίσως έπρεπε εσύ να οδηγείς από την αρχή. Το ένα δάχτυλό μου πιάνει το άλλο. 
Πρέπει να συναντηθούμε ξανά . 
Η γραμμή φεύγει από το χαρτί και γίνεται μια βρωμιά στην άκρη του παπουτσιού μου.
Δεν τολμάω να κοιτάξω άλλο κάτω, κλείνω τα μάτια.
Κάποιος μου πιάνει τον ώμο. 
Ανοίγω τα μάτια.
Αλλάζεις το φιλμ και μου δείχνεις δικά σου μέρη λευκά.
Τα μάγουλά σου είναι παγωμένα.

Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

BECAUSE.

Πολλά γιατί, δύο ήχοι ομορφιάς και ανατριχίλας, το ίδιο τραγούδι.





Because the world is round it turns me on
Because the world is round.

Because the wind is high it blows my mind
Because the wind is high.


Love is all, love is new
Love is all, love is you

Because the sky is blue, it makes me cry
Because the sky is blue.

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

WHAT THE FUCK (gif edition).

Κάποτε, έρχεται η ώρα να αντιμετωπίσεις κάποια πράγματα.
Και τότε μπορεί να αντιδράσεις κάπως έτσι."Όχι ρε γαμωτο" δε θες ούτε να σκέφτεσαι, ντρέπεσαι.
Ίσως έχεις κάνει λάθη στο παρελθόν 
που σήμερα βρίσκεις μπροστά σου.
Αλλά όχι απλά δε θες να τα δεις, 
δεν πιστεύεις ότι εσύ έχεις κάνει αυτές τις επιλογές.
Σκας, τρελαίνεσαι, θυμώνεις.

Μέχρι που ξεθυμαίνεις και συνειδητοποιείς πως ίσως να μην έχεις μόνο εσύ τις ευθύνες.





Ένα μυστήριο αρχίζει να λύνεται μαγικά μέσα σου: 


Μήπως τελικά να μην κατηγορείς μόνο τον εαυτό σου; 







Μήπως ήσουν απλά μαλάκας και έσκαγες τόσον καιρό;





Τότε ναι, αρχίζεις να καταλαβαινεις.












Η οργή σου βρίσκει το στόχο της.










Και αποφασίζεις να 
απαντήσεις όπως αξίζει.

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

ΚΛΙΚ, Σ' ΑΓΑΠΩ.

Τώρα πια γνωρίζω
το βλέμμα του προς εμένα
το βλέμμα του προς τη ζωή.
Γνωρίζω το κλικ των κλειδιών του
στην κλειδαριά.
Αν είναι δακρυσμένο
νευριασμένο
κυριευμένο από χαρά.
Γνωρίζω το κλικ των κλειδιών του
αν είναι ερμητικά κλειστό.
Ξέρω να περιμένω
με κορμί ερωτευμένο.
Τώρα πια πώς τον γνωρίζω.
Κλικ. 

Σ’ αγαπώ.

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

IN BLANK RAINBOWS.


Κάθομαι στον καναπέ ατάραχη και στραβοχυμένη από την κούραση.
Ξημέρωσε.
Νιώθω σαν παγωμένη λευκή αμυγδαλιά, φέτος ήρθαν νωρίς στην Αθηναϊκή ζωή μας.
Κοιτάω το δάχτυλό μου που είναι χαραγμένο από ατύχημα με σπασμένο μπουκάλι και τα αίματα στο χέρι μου. Χιονάτη 2014, σου λέει μετά. Γλείφει το αίμα και συνεχίζει το πάρτυ.
Βγάζω το κεφάλι μου έτσι όπως κρέμεται στο πλάι, σπρώχνω την κουρτίνα λίγο με το μάγουλο και αυτή ξαναπέφτει στο πρόσωπό μου, βλέπω όμως έξω τώρα καλύτερα.
Το φως με τσακίζει, όχι μόνο στα μάτια, αλλά και ψυχολογικά.
Τραγουδάω το Reckoner παράφωνα.
Ανοιγοκλείνω όμως το στόμα μου χωρίς ήχο όταν έρχεται το "Because we separate like ripples on a blank shore".
Βάζω τον Τομ να το τραγουδήσει τρεις-τεσσερις φορές μέχρι να το βάλω καλά στο μυαλό μου.
Τον έχω τόσο βαθιά ριζωμένο τώρα που σχεδόν φανταζομαι τα χείλη του όποτε τον ακούω.
Ρίχνω ξανά την προβολή μου στον κατάλευκο ουρανό. White sky, snow sky.
Ή blank, θα του ταίριαζε.
Αν είχα δυνατή φωνή θα του τραγουδούσα " Υοu paint yourself white and fill up with noise. There'll be something missing "
Ένα αεροπλάνο περνά από τις κεραίες των απέναντι πολυκατοικιών σαν κλωστή μέσα από τη βελόνα.
Όποτε βλέπω αεροπλάνα, συγκινούμαι κάπως, δεν ξέρω γιατί.
Ίσως μου φέρνει σκέψεις υπαρξιακές, σε σχέση με την απόσταση, σε σχέση με τις αλλαγές ή ακόμα και φυγές.Why should I stay here, why should I stay.
Δεν ξέρω αν σκέφτομαι κάτι.
Μάλλον απλά βλέπω τα αεροπλάνα, όπως έμαθα μικρή για να τρώω το φαγητό μου.
Θα μου πεις, εύκολο είναι να βλέπεις;
Αστέρια που πέφτουν μέρα.
Κάτι με τρώει μέσα μου, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει.
Aλλάζω τη μουσική, όχι Ευτυχία-μου λέω- δε θα ακούς όλο τα ίδια, κάνε τη χάρη στον εαυτό σου.
Βάζω ένα γαλλικό συγκρότημα το οποίο με ενθουσίασε.
Σκέφτομαι στα γαλλικά χωρίς να ξέρω τόσο καλά.
Σκέφτομαι πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου.
Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να καταστρέψω τον εαυτό μου.
Σκέφτομαι τι θα έλεγαν όσοι με ξέρουν και όσοι ξέρω ή όσοι είναι φίλοι ή όσοι αγαπώ, αν πέθαινα.
Σκέφτομαι πόσα όμορφα πρόσωπα συναντά κανείς σε μια μέρα, πόσες επιθυμίες μπορεί να έχει ένας άνθρωπος ταυτόχρονα, με πόσες σκέψεις να κοιμάται και για τι από όλα αυτά να παλεύει.
Σκέφτομαι πόσα πράγματα είναι λάθος, πως οι άνθρωποι έχουν χάσει την ευαισθησία και την ευγένειά τους, πως όλα μοιάζουν θολά και αναρωτιέμαι ποιο το νόημα να ζει κανείς.
Σκέφτομαι προσωπικά. Αναρωτιέμαι αν (κι) αυτό με κάνει εγωίστρια.
Σκέφτομαι πως θα πεθάνω νέα για κάποιο λόγο και όλο αλλάζω τη σκέψη αυτή. Πρώτη φορά το λέω και τελευταία, γιατί το φοβάμαι πολύ αυτό.
Σκέφτομαι πως ανοίγομαι ή πόσες φορές έχω ανοιχτεί και θέλω να κλείσω σαν στρείδι.
Απορώ για πολλά, μάλλον όμως δεν έχω κουράγιο να σκεφτώ άλλο για σήμερα.
Όχι σήμερα, αύριο πήγε κιόλας.

http://www.youtube.com/watch?v=PC22Lcxumgk

Δευτέρα, 17 Φεβρουαρίου 2014

ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΗ ΖΩΗ.

Σκέφτομαι ευκαιρίες.
Το πρώτο και τελευταίο νόημα.
Το κρυφό.
Το πιο δυστυχισμένο.
Δυστυχισμένο ότι έχει μέσα του ελπίδα.
Το πιο αβέβαιο.
Αβέβαιο ότι έχει μέλλον.
Ίσως.
Ισως τελευταία ευκαιρία να απολαύσεις έναν ήχο, ένα τραγούδι, όποιο τραγούδι, το αγαπημενο σου φαγητό ή κάτι που σε ξινίζει, να δεις κάτι ή να συναντήσεις κάποιον ή να μιλήσεις για κάτι ή να κάνεις μια σκέψη ή να περπατήσεις κάπου ή να χορέψεις ή να σκαρφαλώσεις ή να διαβάσεις ή να ερωτευτείς.
Ίσως τελευταία ευκαιρία να απολαύσεις ένα μπάνιο στη θάλασσα ή στη μπανιέρα ή σε μια αγκαλιά.
ή ή ή
Όλη η ζωή γεμάτη ή.
Ή.
Ενα γράμμα γεμάτο επιλογές.
Διαζευκτική ζωή.

Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, γι' αυτό οι ευκαιρίες μου έμοιαζαν πάντα τόσο πικρές και μυστήριες.
Οι ευκαιρίες είναι πένθος.
Για όσα ποτέ δεν θα ξανάρθουν.

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

ΤΟ LEGO ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ.

Τίποτα δε μου έχει φανεί πιο αληθινό από ετούτη τη στιγμή, αλλά ετούτη η στιγμή με στέλνει πίσω ή πολύ μπροστά -μα, αυτό μοιάζει με Lego, lego από αυτά που είμαι σίγουρη για αυτά όταν είμαι ευχαριστημένη από ετούτη τη στιγμή τότε το Lego παίρνει τα χρώματα που θέλω.
Όμως δεν ξέρω τι σημαίνει χρώματα.
Μου είπε,
κόκκινο αίμα
μπλε σκέψεις
κίτρινη επιτάχυνση
πράσινη κατάληξη
πορτοκαλί εργασία
μαύρη απουσία-εξουσία
άσπρο - τι είναι πιο δυνατό από μας; αυτό που άρχισε πριν από μας και δε θα τελειώσει.
Και εγώ της απάντησα:
Νταίζη, η στιγμή είναι εντελώς ακριβή.
Δουλεύουμε και τη βγάζουμε σε χαρτονομίσματα καινούργια και μετά καταλαβαίνουμε ότι εμείς βγάζουμε τα καινούργια χαρτονομίσματα, μετά τα τρώμε, μετά τα χέζουμε και μετά λέμε ότι χεστήκαμε στα λεφτά.
Πες με τρείς λέξεις, το πολύ, τι έκανες όταν σε αδικήσανε.

Βρέχει λιγο και μετά σταματάει.
Ό,τι είναι λίγο με εκνευρίζει, είναι παθητικό.
Τώρα όμως ξαφνικά, βρέχει πολύ, αλλά κι αυτό δε μου λέει τίποτα, γιατί έχω βγάλει πολλά ρούχα για στέγνωμα και πότε θα στεγνώσουν;
Ε καλά, αν δεν στεγνώσουν σήμερα θα στεγνώσουν αύριο.
Μεθαύριο.
Δεν είμαι πια κανένα παιδί να κρατιέμαι από τη στιγμή.
Κατακλυσμός.
Οι κλονισμοί του υπεδάφους δεν είναι πια της μόδας.
Μια μαύρη γάτα συνήθισε να κάθεται στο μαξιλάρι της βεράντας μου.
Μόλις της φωνάξω "ψιτ" αυτή φεύγει κι εγώ εξακολουθώ να την θέλω.
Ζεστές μάζες αερίων εκτοπίζουν τις ψυχρές, με αποτέλεσμα να μετακινείται το λαμπατέρ οταν από κάτω ανάβω ένα κερί.
Δεν υπάρχει λοιπόν, μυστήριο.
Υπήρχε μόνο ότι αυτός ήθελε εμένα κι εγώ ήθελα αυτόν.
Υπάρχει ακόμα κι ο αντικατοπτρισμός από το αναμμένο κερί πάνω τετράγωνο τζαμάκι.
Αυτός με χωρίζει τώρα από τη μπουγάδα -κι από τον κόσμο όλο.
Και δε θα περάσει ποτέ στην ιστορία, δεν είναι κοινού ενδιαφέροντος, δεν είναι επαναστατικός.

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

ON WIRE.

Νιώθω τόσο μπερδεμένη ανάμεσα στην ευτυχία και το τίποτα που νομίζω ότι δεν ζω κάτι αληθινό, πως θα εξαφανιστώ αν το θέλω, ίσως είναι ένα τριπάκι μόνο.
Ψάχνω να δω τον εαυτό μου στα μάτια άλλων ανθρώπων.
Νιώθω αδιάκριτη.
Στον καθρέφτη δε θέλω να κοιταχτώ.
Εξωτερικά τι να δεις;
Όλα μοιάζουν καλύτερα, σε τέτοιες στιγμές.
Ντρέπομαι να πω ''προσποιούμαι'', δεν τολμάω.
Δεν την πιστεύω αυτή τη λέξη, δεν είναι πως ντρέπομαι να παραδεχτω.
Δε δείχνω να πείθομαι.
Ψάχνω ευκαιρία να ''ελαφρύνω'' και δεν δυσκολεύομαι.
Μπορώ να περάσω καλά.
Μπορώ να γελάσω με την καρδιά μου και να κάνω χιούμορ.
Το δύσκολο είναι να τα βλέπεις και τα δύο αυτά μέσα σου.
Και να ζεις με αυτά, να κοιμάσαι μαζί τους.
Όπως το να ξέρεις ότι άλλα λες, αλλα κάνεις και άλλα νιώθεις αν όχι να εκφράζεις μόνο τα μισά.
Μισώ μέσα μου αυτό που με κάνει να είμαι διχασμένη.
Όσο το αγαπώ, τόσο το μισώ και αντίστροφα.
Η ισορροπία εχει πρόκληση με γερά αντίβαρα στο τεντωμένο σκοινί.
Τα χέρια σαν σπασμένα κλαδιά χειμωνιάτικα.
Σχεδόν παραιτείται και είναι έτοιμη για ελεύθερη πτώση.
Της δένω τα μάτια σαν να είναι αυτή στη θέση μου στον καθρέφτη.
Δείχνω εμπιστοσύνη ή αυτοκαταστροφικότητα.

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

I AM THE KEY TO THE LOCK IN YOUR HOUSE.

CINEMA CEM ANOS LUZ: Cine Dicas: Lançamentos em DVD
Περνάω περιόδους της ζωής μου που βλέπω εφιάλτες.
Μπορεί να βρει κανείς άπειρους λόγους ή να μου χαρίσει ένα βιβλίο του Freud, αλλά το πιο φοβερό δεν είναι τόσο η ανάλυσή τους αλλά το βίωμά τους.
Αλήθεια, φοβάμαι, το υποσυνείδητό μου κάνει τρελούς συνδιασμούς, πλάθει μια πιστευτή πραγματικότητα, διαδοχικά τη μια σκηνή μετά την άλλη και εγώ συμμετέχω με μισή συνείδηση μέσα και μισή στο άγχος του να ξεφύγω.
Εχω μπλέξει τις ταινίες, το παρελθόν και τη φαντασία μου σε ένα μυαλό που τρέχει.
Ανοίγει η μαύρη τρύπα και με ρουφάει μέσα.
Τα κάναμε όλα κινηματογράφο πια.
Eχω μπεί σε ρόλους που είμαι εγώ, αλλά είμαι και άλλη, είμαι η Ευτυχία και ξέρω ότι κάτι κακό γίνεται, ότι πάει να γινει αυτό που δε θέλω, αυτό που με τρελαίνει, προσπαθώ να προφυλάξω τους δικούς μου, να φύγω, φοβάμαι μετά μην ξυπνήσω και εχω βρεθεί αλλού που είναι χειρότερα ή μήπως δεν είναι η πραγματικότητα.
Πιστεύω ολο και πιο πολύ ότι έπρεπε να σπουδάζω ψυχιατρική.
Πίεσα τον εαυτό μου μια ακόμα φορά, μιας και ήμουν εντελώς αδύναμη για να βγω στο κρύο, να κοιμηθώ με τη διαταραχή μου.
Εχω συναντήσει όλο τον κόσμο, τις συμπεριφορές, τις φοβίες και τα άγχη μέσα σε μια μέρα και δεν μπορώ άλλο.Θρίλερ.
Φοβάμαι και να κοιμηθώ πια.
Ξέρεις, το λες αυτό και νομίζει ο άλλος ότι υπερβάλλεις, ότι δεν είναι γενναίο από μέρους σου να κάνεις κάτι το οποίο εσένα σου φαίνεται φυσιολογικό, αλλά για τον άλλο είναι τρόμος.
Ξύπνησα για χιλιοστή φορά σε ένα 24ωρο χωρίς να έχω αίσθηση του αν είναι νωρίς-αργά και πήγα στο σαλόνι να ακούσω μουσική και να πιω ένα ποτήρι γάλα με μέλι, μήπως και παρηγορηθώ.
Αυτό το πήρα και από τους δύο γονείς μου. Την αυθυποβολή εννοώ, όχι το γάλα.
Είναι κάποιοι στίχοι που σε σημεία στη ζωή μας, έρχονται και κολλάνε σαν το χαμένο κομματάκι παζλ που βρισκόταν πίσω από τον καναπέ για χρόνια.
Να το, το παζλάκι μου:

It's always best when the light is off,
It's always better on the outside.
Fifteen blows to the back of your head,
Fifteen blows to your mind.

So lock the kids up safe tonight
And shut the eyes in the cupboard.
I've got the smell of a local man
Who's got the loneliest feeling.


Δεν υπαρχει περίπτωση να το ακούσω χωρίς να συγκινηθώ ή να μην πατήσω το Repeat.
Θέλω να δω ένα ωραίο όνειρο πάλι, γαμώτο.
Να δω κάτι όμορφο.
Μιλούσα για σκέψεις σχετικά με ταινίες που θέλω να κάνω και μου είπε ένας φίλος μου τις προάλλες ότι θέλει να δει τις επιθυμίες μου και όχι τις σκέψεις μου. 
Και έχει δίκιο, απόλυτο.
Είμαι συναισθηματικά άρρωστη.
Προσπάθησα να σκεφτώ ΕΝΑ πράγμα που επιθυμώ και δεν μπορώ να βρω.
Χίλια μικρά πράγματα και σκέψεις όμορφες και όλα με κάποια συγκατάβαση ικανοποίησης.
Να τη και η ερμηνεία, υποσυνείδητο.
Nα το το κλειδί.


Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

ΕΙΣΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΟΝ;

Μου έχει τύχει πολλές φορές να μου πουν: "είσαι ο πιο κοινωνικός άνθρωπος που ξέρω" ή έστω οτι είμαι πολύ κοινωνική, ξέρω πολύ κόσμο, κοινωνικοποιούμαι εύκολα, δεν έχω πρόβλημα να εκτίθεμαι κοκ.
  Κάθε φορά που ακούω κάτι τέτοιο, πέραν του να απορώ γιατί (ξεκαθαρίζω πως υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μου με τους οποίους έχουμε περάσει καλά, κάνουμε βόλτες, ταξίδια, παίζουμε, μαλώνουμε, μπλέκουμε, ξαναχαιρόμαστε, ανοίγουμε τις ψυχές μας, αλληλοστηριζόμαστε κοκ.Ευλογία.), πέραν του να εύχομαι από μέσα μου "μακάρι" και να σταυρώνω τα δάχτυλά μου, πέραν του να σκέφτομαι τη χιουμοριστική έκφραση της οικογένειάς μου αν το άκουγε που πιθανότατα θα ήταν να ξεσπάσει σε γέλια και να πει " εε όχι, λάθος" , προσπαθώ να καταλάβω τι κουτόχορτο τρώει ο καθένας σε αυτή την κοινωνία και κατά πόσο έχουν  μάθει να ερμηνεύουν συμπεριφορές.
Πώς μπορούν κάποιοι άνθρωποι να ψηφίζουν με τέτοιο δείκτη νοημοσύνης είναι η άλλη ερώτηση που με βασανίζει, αλλά απ'ότι φαίνεται από τα κοινωνικοπολιτικά αποτελέσματα, εδώ οι ερωταπαντήσεις είναι φαύλος κύκλος.
  Για να είμαι σαφής, δεν είμαι αρνητική καθόλου με το να είναι κάποιος κοινωνικός και ευχάριστος.
Αντιθέτως το θεωρώ, δείγμα ευφυίας και προσαρμοστικότητας.
Αυτός ο οποίος είναι "κοινωνικός" σημαίνει ότι τα πηγαίνει καλά με τους άλλους; Ή ότι θέλει να τα πηγαίνει καλά με τους άλλους;
Διακρίνω δυο περιπτώσεις.
  Η μία είναι να είναι κάποιος ετσι εκ φύσεως που οι ανάγκες του να είναι πολύ λιγότερες από κάποιους και άρα να είναι ευχάριστος σε πολύ περισσότερους, λόγω του ότι οι άνθρωποι είναι θύτες στο κυνήγι εξουσίας και άρα να θέλουν κάποιον που είναι καλός για να περνά ευχάριστα ο χρόνος, να υπάρχει και η επιβεβαίωση αλλά να μη δυσκολεύει τις ζωές τους κοκ. Πόσες παρέες δεν έχουμε δει έτσι; Η πλειοψηφία σε τέτοιες δομές βασίζεται. Υγιές να συμβιώνουν έτσι οργανισμοί παρά το ότι δε μου αρέσει εμένα, έτσι γίνεται.
  Υπάρχει  η άλλη περίπτωση των ανθρώπων που έχουν μυαλό και ανάγκες που έρχονται συχνά σε σύγκρουση με των άλλων,αλλά ακριβώς επειδή έχουν την απαραίτητη νοημοσύνη (κοινωνικού τύπου) προσπαθούν να βρουν σημεία επαφής. Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα.
Αφενός, γιατί κανείς δε θέλει κάποιον που είναι απαιτητικός στις σχέσεις του ή υπεραναλυτικός ή έχει ένα σωρό θέματα προσωπικά που δεν γίνεται να ταυτίσει με οποιαδήποτε ομάδα. Πόσες φορές ξεκινάνε άνθρωποι να κάνουν παρέα και καταλήγουν να κάνουν παρέα κάποιοι από αυτούς μεταξύ τους σε κλειστότερους κύκλους και κάποιοι να μένουν στην απέξω γιατί δεν κολλούσαν σε κάτι που οι άλλοι βρήκαν κοινό; Υγιές κι αυτό, υγιή όλα.
Αφετέρου, γιατί το άτομο αυτό,μπορεί να μην πιστεύει στις ομάδες και τα σύνολα, να είναι απογοητευμένο από την κοινωνία ως έχει, να προσπαθεί να βρίσκει επαφές και να απογοητεύεται κι άλλο γιατί βλέπει όλο και περισσότερο πόσο δεν ταιριάζει αλλά ταυτόχρονα ως άνθρωπος να νιώθει μοναξιά.Όπως θα έλεγε ειρωνικά και ο αγαπημένος μου, Τομ, meeting people is easy. Αυτός ο άνθρωπος έχει δυο επιλογές.
  Να πάρει απόφαση ότι είναι μοναχικός καβαλάρης και να σταθεί στα πόδια του,απόμακρος από όσα τον στεναχωρούν και τον κάνουν να μη θέλει να είναι μέρος κανενός συνόλου ή να αποδεχτεί πως δεν γνωρίζει τόσο καλά τον εαυτό του, αλλά τον αγαπάει και γι'αυτό να προσπαθήσει να τον γνωρίσει μέσα από άλλες καταστάσεις, να παίξει με τα όριά του προσπερνώντας ό,τι τον εκνευρίζει με όλα τα ρίσκα-κυρίως συναισθηματικά.
  Και τα δυο είναι δύσκολα. Εγώ είμαι υπέρμαχος της δεύτερης επιλογής-ίσως λόγω της ηλικίας μου. Δεν έμαθα κι αλλιώς,θα μου πεις.
Η μαμά μου, της οποίας είμαι μινιατούρα, έχει χτίσει ένα προφίλ υπερκοινωνικού ανθρώπου από ατυχία στην επιλογή επαγγέλματος. Όσο την ξέρω και την καταλαβαίνω είναι από τους πιο λογικούς ανθρώπους στο θέμα συντροφιά και από τους πιο μοναχικούς ανθρώπους-ίσως πιο πολύ από μένα. Λόγω συνθηκών της καθημερινότητάς της, αναγκάζεται να κάνει παρέα με άτομα που δεν επιλέγει και βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τσούρμο καταθλιπτικών περιπτώσεων που τελικά ανέχεται.
  Αυτό της το χαρακτηριστικό και όλη της η σκέψη σχετικά με την υγεία της μοναξιάς, έχει μπει με ενδοφλέβια μέσα μου.Όπως επίσης και το άλλο, για το οποίο τη θαυμάζω. Το να μη φοβάται να εκτίθεται και να είναι αισιόδοξη στα δύσκολα, γιατί ξέρει τι  κρατάει για τον εαυτό της και γίνεται όλο και πιο δυνατή ακριβώς χρησιμοποιώντας για όπλο την ευαισθησία και την καλοσύνη.
Αυτό που άλλοι βλέπουν υποτιμητικά, ως αφέλεια και ευκολία στην κοινωνικοποίηση.
Μου έχει τύχει να με χαρακτηρίσουν χαζοχαρούμενη. Ξέρω καλά ότι δεν είμαι. Αλλά το δικαιολογώ.
Δικαιολογώ γιατί κατανοώ πόσο διαφορετικά μπορεί να σκέφτεται κάποιος, βλέποντας τις επιλογές που κάνει στη ζωή του.
  Με την ίδια λογική, λειτουργούμε και σε σχέση με την κοινωνικοποίηση.
Είναι πολύ σημαντικό πως μαθαίνουμε ως παιδιά.
Αν κατανοούμε τι σημαίνει αποτυχία, τι σημαίνει φίλος, τι σημαίνει εαυτός, τι σημαίνει θέληση ή τι σημαίνει ο κόσμος γύρω μας. Στην τελική η σκέψη είναι μία: Και τί έχω να χάσω;
  Κάποιοι είναι πολύ πιο εγκρατείς, δε γνωρίζουν εύκολα ανθρώπους, είναι ψυχροί ή λένε με καμάρι οτι έχουν κλειστούς κύκλους ή ότι θέλουν το χρόνο τους ή πως φρικάρουν με τον κόσμο και πολλά άλλα. Ναι, όντως.
  Παρά το ότι για όλα αυτά μπορεί να βρίσκω επιχειρήματα υπερ τους και να τα νιώθω, τα σνομπάρω και μου φαίνονται εύκολες, αδιάφορες, ξενέρωτες και δήθεν επιλογές. Με ένα απλό παράδειγμα, μου φαίνεται σαν κάποιος που φοβάται να προσεγγίσει ανθρώπους ερωτικά και κοκορεύεται για το πόσο καλό είναι το σεξ με πλαστική κούκλα. Ούτε καν αυτοερωτισμός, ούτε καν υπέρβαση για να ανακαλύψεις τον άλλο. Μια απλή συγκατάβαση του πλαστικού ασφαλούς. Εχω γνωρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους που εκτιμώ που λετουργούν έτσι και πιθανότατα να φαίνομαι και σε αυτούς με υποτιμητικό τρόπο ''χαρούμενη'', αλλά αυτά που νιώθω με τη σειρά όταν είμαι μαζί τους είναι (συνήθως): θέλω να προσπαθήσω να σε γνωρίσω, θέλω να περάσουμε καλά, σε βαριέμαι, ξεπέρασε τον εαυτό σου.
  Είναι κάποιοι άνθρωποι που ανακαλύπτεις πως θέλουν λίγη ενθάρρυνση για να νιώσουν οικεία, εμπιστοσύνη, αλλά ποιός είπε ότι εσύ νιώθεις ασφάλεια όταν ανοίγεσαι μπροστά σε όλους;
Την τραγικότητα πάντα θα τη βλέπω στα χαμόγελα και ας λέει ο καθένας ό,τι θελει. Στην τελική, όλοι παρατηρούμε αλλιώς τη ζωή.
Εχω γλυκόπικρη γεύση από όσες ομάδες ανθρώπων έχω γνωρίσει, είτε αυτές είναι στο σχολείο, είτε στο πανεπιστήμιο, είτε σε στέκια, σε φεστιβάλ, σε μπαρ, παρέες γνωστών κλπ. Νιώθω ότι δεν μπορώ να ανήκω πουθενά αλλά ούτε που θέλω κιόλας.
Όταν βρισκω ενδιαφέρον κολλάω για λίγο και τελικά εξαφανίζομαι. Γι αυτό και όλα είναι κάπως σύντομα, στο χρόνο που τους πρέπει.Εχω μικρούς κύκλους και ξανα και ξανά.
  Ετσι είμαι από τα νήπια, έτσι είμαι μέσα στην οικογένειά μου, έτσι είμαι ακόμα κι όταν είμαι μόνη στο σπίτι μου.
Δεν αναφέρομαι στο ''είμαι ξεχωριστός", αυτό ισχύει καθολικά και το θεωρώ περιττό να συζητηθεί.
Αναφέρομαι στο ότι κάποιοι άνθρωποι δεν αντέχουν να ανήκουν κάπου, είναι νομάδες.
Και αυτό είναι το πιο επώδυνο.
Ξεχωριστοί είμαστε ούτως ή αλλως, αυτό που είναι δύσκολο και επώδυνο είναι να μπορέσεις να βρεις συνδέσεις.
Αλήθεια, εδώ βρίσκω το νόημα όλης της ανθρώπινης φύσης, όσο απλό και να φαίνεται.
Γιατί το μπλογκ μου λέγεται Ιστορίες ενός αρτόμου και δε λέγεται Ιστορίες του αρτόμου, αφού εγώ μόνο γράφω άλλωστε; Γιατί προσπαθώ να εκφραστώ μεσα από την τέχνη με αυτό τον τρόπο; Γιατί  θέλω να δημιουργώ κόσμους; Γιατί είμαι έτσι;
Γι αυτό μάλλον και ξέρω ένα σωρό κόσμο, για αυτό με λένε "κοινωνική".
Και σε αυτό το επίπεδο, με τιμά.
Όλοι έχουν ενδιαφέρον, με όλους έχω κοινά, ενδιαφέρομαι να τους μάθω, να γελάσω μαζί τους, να κάνουμε παρέα ή να νιώσω μέρος του κόσμου τους και να τους ανοίξω χώρο στο δικό μου και όλα αυτά αλλά μέχρι στιγμής είμαι ταξιδιάρικο πουλί. Σε όλα τα μέρη που έχω πάει θα μπορούσα να ζω, δεν ξέρω αν έχω σπίτι κάπου όμως, όταν είμαι κάπου μπορεί να είμαι ο πιο ήρεμος και ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου και παράλληλα να πνίγομαι.
Σε μια ερωτική σχέση τα ίδια.
Και δεν νομίζω να αλλάξω, είναι η μεγαλύτερη και η πιο δύσκολη παραδοχή.
Προφανώς όσο θα μεγαλώνω θα αλλάζουν πράγματα, αλλά μιλάω για κάτι πολύ εσωτερικό, για αντίληψη.
Ό,τι ισχύει και για όλους τους ανθρώπους της γης δηλαδή.
  Μπαίνω στο Facebook και βλέπω πράγματα που στέλνουν και δεν ξέρω γιατί είμαι εκεί, αν το χρειάζομαι. Εργαλείο είναι όπως όλα, φυσικά. Αλλά είναι περίεργοι οι ψυχισμοί των ανθρώπων και οι χωροχρόνοι που συνδιάζονται με αυτούς.
 Ακούω/βλέπω πράγματα τα οποία σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία μου είναι ανεπίτρεπτα και αγενή και αν είχα λόγο θα έκανα σκηνή υστερίας και θα σήκωνα τον κόσμο ανάποδα για να ηρεμήσει ο εγωισμός μου. Τυπικό παράδειγμα για το πως μια κοινωνική σχέση επιβιώνει, είναι να σε αδικήσει κάποιος και εσύ εκείνη την ώρα να μπορείς να τον θίξεις ή να τον προσβάλλεις με επιχειρήματα αλλά να επιλέξεις να μην το κάνεις, όχι από "ανωτερότητα" (αφού αυτή η έννοια είναι ρατσιστική κατά τη γνώμη μου) αλλα ακριβώς επειδή ζυγίζεις και κρίνεις τα πράγματα και σκέφτεσαι πως δεν χάνεις κάποιον σημαντικό από τη ζωή σου εφόσον λειτουργει έτσι και δε χρειάζεται καν να προσπαθήσεις όταν ο άλλος σου επιβάλλεται. Ή πχ. καταλαβαίνεις ότι κάποιος σου λέει ψέμματα. Σε ενδιαφέρει τόσο ωστε να του ζητήσεις το λόγο ή το ανέχεσαι;
  Εννοείται αν είσαι ευαίσθητος άνθρωπος, εκατομμύρια τέτοια σε πειράζουν και στεναχωριέσαι και πιστεύεις ότι κάτι δεν κάνεις καλά και γίνεσαι πιο ανεκτικός ή και πιο απόμακρος.
Θέλω πολλές φορές να εξαφανιστώ, να χτυπησω τα δάχτυλά μου και να αλλάξω κατάσταση.
Αλλά είπαμε, δεν είναι λύση ο σολιψισμός.
Νιώθω ότι το όπλο μου είναι ο εαυτός μου.Και τον εκθέτω.Και αυτή τη στιγμή που γράφω.
Γιατί δεν είμαι μόνη μου. 
Πλήρης συνείδηση του πόσο σκληροί και κακοί μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι.
Αλλά είναι πολύ πιο δυνατό να αντιστέκομαι σε αυτό με την αληθινή αγάπη μου προς αυτούς και όχι ενώ υποκρίνομαι ότι είμαι φίλη τους ή ότι περνάω καλά με όλους.
Είναι τουλάχιστον θέμα αξιοπρέπειας, αν δεν το δείχνεις, να το νιώθεις.