Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

LONERISM.

Αναρωτιέμαι όταν είμαι έξω από το σπίτι μου, τι σκέφτονται οι γύρω άνθρωποι.
Τους κοιτάω στα μάτια φευγαλέα, βλέπω τις κινήσεις, τις εκφράσεις τους, τα ρούχα τους, τους φίλους τους, τι κουβαλάνε, τα πράγματα στα μπαλκόνια τους και συλλέγω πληροφορίες για τις μαντεψιές μου.
Και καμια φορά μάλιστα, αναρωτιέμαι αν ξέρουν τι σκέφτομαι.
Τους κοιτάω ύποπτα και τους ρωταω συνομωτικά από μέσα μου κάτι που μόνο αν άκουγαν θα καταλάβαιναν και θα απαντούσαν.
Από την άλλη -εσωτερικός μονόλογος- μήπως είναι μπλόφα;
Αν άκουγα τη σκέψη κάποιου και αυτόν να με ρωτάει, θα το έλεγα ή θα το κρατούσα για να μπορώ να ακούω για μια ζωή;
Το πιο εγωιστικό όμως, είναι ότι καμιά φορά αναρωτιέμαι αν σκέφτομαι μόνο εγώ και αν μήπως όλοι οι υπόλοιποι απλά ζουν και δρουν.
Μήπως δηλαδή η διαδικασία της σκέψης, με τον τρόπο που γίνεται μέσα μου, είναι κάτι που είναι δική μου (δυσ)λειτουργία μόνο και δεν είναι φυσιολογικό να συμβαίνει.
Πώς ξέρουμε ότι όταν αισθανομαστε ή σκεφτόμαστε εννοούμε το ίδιο πράγμα μεταξύ μας;
Δεν είναι κάτι που θα μάθουμε και ποτέ όμως.
Μετά δέχομαι και καταλήγω στο καρτεσιανό «σκέπτομαι άρα υπάρχω».
Αν ήταν όπως τα φοβάμαι, τότε εντελώς σολιψιστικά θα ήμουν ερημίτισσα και όλοι αυτοί θα ήταν προΐόντα φαντασίας.
Ή μήπως ζω σε μια μεγάλη γυάλα και όλα είναι στημμένα ώστε να έχει ο καθένας τη δική του πλασματική πραγματικότητα, το δικό του ριάλιτι σόου ή ακόμα χειροτερα μήπως όλα αυτά δεν υπάρχουν καν και ζω στο ΜΑΤRIX;
Σε πόλεις χαοτικες και με γρήγορους ρυθμούς αυτά τα υπαρξιακά άγχη είναι ακόμα πιο έντονα αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς ο χρόνος κυλάει με ρυθμούς που τα παρασέρνει πριν κυκλοφορήσουν και στον υπόλοιπο οργανισμό.
Η φαντασία είναι εκεί για να δίνει ταυτότητα στους περαστικούς.
Τα ρούχα είναι πινελιές στον καμβά.
Οι άνθρωποι μπερδεύουν τα παζλ.
Κάποιοι ψάχνουμε τις συνδέσεις και κάποιοι προσπαθούν να ταιριάξουν ή να αλλάξουν σχήμα.
Κάποιους δεν τους βλέπουμε ποτέ.
Κάποιοι δε θα συναντηθούμε ποτέ, σαν ευθείες γραμμές παράλληλες.
Κλεισμένοι στα κουτάκια μας ζούμε παράλληλες ζωές.
Παράλληλες ανάγκες.
Παράλληλες επιθυμίες.
Όπως οι φίλοι με το κιλό.
Οι σχέσεις από απόσταση.
Οι επαφές χωρίς επαφή.
Οι άνθρωποι απόλυτοι, χωρίς αντιφάσεις και παράδοξα.
Οι άνθρωποι με τις βαλίτσες.
Οι άνθρωποι με έλλειψη ενδιαφέροντος ή συγκίνησης.
Οι άνθρωποι που συναλλάσονται αντί για χρήματα.
Τα παιδιά χωρίς γονείς.
Και όλοι οι ονειροπόλοι ανάμεσά τους να βλέπουν έργα τέχνης.
Καθεται κάποιος και μας ζωγραφίζει όλους με το μάτι κολλημένο στο μικροσκοπιο.
Είμαι μέσα στο πλήθος και όσο μου δημιουργει χάος τόσο με γοητεύει η σκέψη του να είμαι μόνη μέσα σε άλλους τόσους μόνους που ίσως σκέφτονται τα ίδια ακριβώς ή ίσως και να μην έχουν ιδέα.


Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

LIKE VIOLENCE.


Show up in your lace
Drink up little girl
And they will always let you down
Hold your mother’s pearl
Show up in your lace
Up to your cheekbones
Prevention is the only cure
Kiss them through windows
Throw up in your plate
Look angelical
If you sleep before I arrive
I’ll pray for you my girl
A flower on fire
And I will always let you down

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

LOVERS WHO UNCOVER.



Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπό σας

κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,

ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,

ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;



Ενός λεπτού σιγή, Ντίνος Χριστιανόπουλος

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

ΡΥΘΜΙΚΗ ΖΩΗ.

Aνακάλυψα τα ακουστικά μου σε μια χαμένη τσέπη.
Επιτέλους, ξαναμπαίνω σε γυάλες αποσυμπίεσης.
Καμιά φορά φοβάμαι μήπως το μυαλό μου είναι πιο άρρωστο απ'ότι νομίζω.
Φυσάει κιόλας έξω αυτές τις μέρες και μου αρέσει ακόμη πιο πολύ.
Η σχέση μου με το χρόνο άρχισε να μην πάει καλά για ακόμη μια φορά, αλλά ειμαι συνηθισμενη, δε φοβάμαι. Αυτό σου κάνει η συνήθεια, σε κάνει να φοβάσαι πιο λίγο, να είσαι λιγότερο ευαίσθητος ίσως. Με την επανάληψη μαθαίνουμε, με τη συνήθεια χτίζονται οι νόμοι. Ετσι και στο μυαλό μας και στην ψυχή μας.
Επιστροφή στο σπίτι λοιπόν.
Οι φίλοι κάπου στην αναμονή και στην αναζήτηση της διασκέδασης και της νεότητας.
Η βόλτα με τη μουσική στο τέρμα, πάντα τρυπάει τον εγκέφαλό μου και μου θυμίζει ζαλισμένες βολτες στο νεκροταφείο με μια κάμερα πάνω από το κεφάλι μου.
Σκέφτομαι και νευριάζω με το πως έχω επιτρέψει στο κατά τ'άλλα τόσο ελεγχόμενο μυαλό μου, να καταστρέψει κάποια τραγούδια που αγαπούσα γιατί τα έχει συνδέσει με ανθρώπους που δε θέλω να θυμάμαι.
Τα βήματά μου είναι χορευτικά, χτυπάω και τα δάχτυλα σε μεγαλύτερες εντάσεις.
Όλο το σώμα συνεργάζεται με το ρυθμό.
Μπορεί κι αλλιώς;
Φοράω τα πέδιλα που αγαπώ εγώ και κανείς άλλος.
Και το μεγαλο παλιό τζιν πουκάμισο του μπαμπά μου.
Αυτές τις μέρες γυρνάει ένας καρχαρίας στο μυαλό μου.
Ο πιο μεγάλος κι επικίνδυνος απ'όλους. Ο πιο ταιριαστός.
Του φοράω το πουκάμισο και του κάνει τέλεια.
Γαμώτο.Δεν μπορώ να μη σκέφτομαι ερωτικά.
Ένα ακόμη τραγούδι μέχρι να φτάσω.
Όλα μετρημένα.
Σε βήματα, σε τραγούδια, σε σχέσεις, σε φίλους, σε απογοητεύσεις, σε κύκλους, σε ταξίδια, σε νεκρούς, σε λεφτά, σε στόχους, σε παιδιά, σε χώρους.
Ρυθμοί.

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

ATHENS IS SPEED.

Είμαι πάνω στη μηχανή.
Πια δεν έχω πόδια.
Τα έχω γαντζώσει διακοσμητικά στα πλάγια και με τα χέρια αγκαλιάζω.
Βλέπω έτσι όλη την πόλη.
Αθήνα μου, σ' αγαπάω, να σου λέω.
Κοιτάω μόνο κάτω.
Γκρι τρέχει.
Όλα βιάζονται.
Η φούστα μου είναι θάλασσα.
Τώρα που έρχεται το καλοκαίρι έχει παντού γαλάζιες κλωστές.
Η μελανιά στο μπούτι μοιάζει να έχει ιστορία.
Το παιδάκι του αυτοκινήτου το σκάει από μπροστά μου και τότε αρχίζει το κυνήγι.
Βουμ.
Η νευρικότητα σπάει με ένα μουρμουρητό του μυαλού.
Γρήγορα, με το βλέμμα, κλέβω λίγη ταχύτητα.
Η μηχανή φρενάρει απότομα, σαν να θέλει να με τιμωρήσει και με πετάει κάτω.
Με ακολουθούν ταχύτητες.
Ξαπλώνουν στο πάτωμα μαζί μου να δουν αν είμαι καλά.
Βαριανασαίνω.

Athens is speed. from Eftychia Iosifidou on Vimeo.

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

ΧΩΡΙΣ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ;

















Αναρωτιέμαι πως καταλαβαίνω την αγάπη που μπορεί να έχω για κάποιον.
Ίσως όταν μπορώ να τον αφήσω ή να μην τον έχω ούτως ή άλλως. Όχι από αδιαφορία φυσικά.
Κάποιοι άνθρωποι είναι ιδέες και εξιδανικεύσεις.
Είναι αυτό που λείπει.
Δε βρίσκω τη λέξη εύκολα.
Ίσως δεν είναι μία λέξη μόνο.Ίσως δεν είναι ένας άνθρωπος μόνο.
Αυτόν τον έχω βρει λίγες φορές στη ζωή μου και δε θέλω να τον χάσω.
Τον βάζω σε κουτάκια μαζί με τα υπόλοιπα πολύτιμα πράγματα που θέλω να θυμάμαι και τον προσέχω μην τυχόν και πάθει τίποτα.
Τον αφήνω στο σπίτι, στο σχολείο, στο δωμάτιό μου, στο πανεπιστήμιο, στο δρόμο.
Αυτού που η αγκαλιά του είναι όλα αυτά μαζί και μετράει διαφορετικά από τις άλλες αγκαλιές.
Είναι: πατέρας, καθηγητής, φίλος, γκόμενος.
Ο σύντροφος.
Ο ίδιος άνθρωπος.
Αυτό που δίνει, αυτό που ψάχνω, αυτό που βρίσκει κανείς μια στο άπειρο. 
Νιώθω σαν να τον κυνηγώ, σαν να είναι διάφανος.
Μου μιλάει και οι λέξεις είναι επιλεγμένες και ξεχωριστές, με ακούει σαν να με ακούω εγώ, μου μιλάει χωρίς να χρειάζεται να μου τα λέει όλα, με φροντίζει χωρίς να το ξέρει, με αγαπάει χωρίς να το φοβάται. Οι παραδοχές δε χρειάζονται. Η επικοινωνία ας είναι περιορισμένη. Είναι μαγικές κάποιες σχέσεις.



Με σκέφτεται.
Με κάνει να χαμογελάω και αυτό μου αρκεί.
Κι αν πει πως τον κάνω χαρούμενο, τότε πετάω.


Οι άνθρωποι δίνουμε τόσο μεγάλες χαρές ο ένας στον άλλο με τόσο μικρές πράξεις.
«Ασήμαντες», νομίζουμε.

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

SUPERMASSIVE BLACK HOLES.

Ανοίγω νέο παράθυρο.
Τα παράθυρα στον υπολογιστή έγιναν τα μόνα παράθυρα για ανάσα.
Θανατηφόρα η αρρώστια που κυκλοφορεί τελευταία έξω.
Όλοι κλεισμένοι στα σπίτια τους.
Κυκλοφορούν μόνο αυτοί που έχουν ήδη μολυνθεί ή αυτοί που αγνοούν.
Επικοινωνούμε με σήματα τωρα όσοι είμαστε μέσα και ειναι σαν να έχουμε ξεχάσει πως είναι να βρισκόμαστε, να βλεπόμαστε, να αγγιζόμαστε.

Οι επαφές μας.
Χιλιάδες.
Η επαφή μας.
Καμία.


Μια μαύρη τρύπα έρχεται και κάθεται στο μπαλκόνι μου να ξεκουραστεί από τη δουλειά.
Της ανοίγω να μπει και τελικά μπαίνω εγώ σ'αυτή.



Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

ΑΛΜΠΟΥΜ ΣΤΙΓΜΩΝ.

Ένας από τους αγαπημένους και πιο ουσιαστικούς προσωπικούς χρόνους που περνούσα και περνώ ακόμα όταν επισκέπτομαι την οικογένειά μου, είναι ο χρόνος με τις φωτογραφίες.
Θυμάμαι μια μέρα που έψαχνα τις φωτογραφίες των γονιών μου.
Τότε ακόμα οι άνθρωποι τις εκτύπωναν από φιλμ και τις έβαζαν σε άλμπουμ χρωματιστά, ακριβά , τις κολλούσαν σαν σύνθεση και σχεδίαζαν ή τις τοποθετούσαν πολύ προσεχτικά σε διαφάνειες.Eίχα πάρει κι εγώ μικρή ένα δικό μου άλμπουμ, αλλά μετά ήρθε το ψηφιακό στη ζωή μας.Γι αυτό πλέον στα ταξίδια παίρνω μαζί και μια κάμερα μιας χρήσεως.
Καθόμουν, λοιπόν, στο πιάνο ξέροντας ότι η μαμά θα με μαλώσει αν με δει και ο μπαμπάς θα μου πει να κατέβω γιατί θα γλιστρήσω.
Τα άλμπουμ ήταν βαριά και μου έλιωναν τα γόνατα αλλά απολάμβανα πολύ την ωρα αυτή.Το αίσθημα που έχω όσο το σκέφτομαι μυρίζει σαν ζεστή γλυκιά μπουγάτσα με κανέλα σε σπίτι με ξύλο.Με φαντάζομαι να φοράω στέκα στα μαλλιά και να είμαι τόσο συγκεντρωμένη που να μη με νοιάζει το ότι μου πονάει το κρανίο.
Κάθε φορά έβγαζα τις φωτογραφίες που μου άρεσαν από τη ζελατίνα τους και την έφερνα πολύ κοντά στο πρόσωπό μου για να δω τις λεπτομέρειες ή έσκυβα έτσι ώστε να τις βλέπω χωρίς να γυαλίζουν.
Κάθε φορά ανακάλυπτα κάτι νέο.Μεγάλη επιστήμη το να βλέπεις.
Εχω ταυτίσει την ευτυχία με αυτό το αίσθημα που είχα βλέποντας τους γονείς μου ευτυχισμένους στο παρελθόν τους, πριν εμφανιστούμε εμείς. Όταν ήταν μόνοι. Και τώρα σκέφτομαι, έτσι είμαι εγώ.
Οι γονείς μου ήταν στην ηλικία μου. Και στην ηλικία των φίλων μου ερωτεύονταν και έκαναν εμάς.
Ξέρω τους φίλους των γονιών μου από αυτές τις φωτογραφίες και από τις ιστορίες τους και νιώθω ότι τους ξέρω πιο καλά από τους δικούς μου.
Κι εγώ τί άλμπουμ έχω να δείξω στα παιδιά μου;
Εχω να τους δείξω εκδρομή στο τάδε βουνό; Ή βουτιές και χαμόγελα στις παραλίες που ήταν ακόμα καθαρές; Ή χιόνι στην πόλη και χαρές με τα απλά;
Δεν έχω τέτοια.
Θέλω να έχω.
Θα δείξω στα παιδιά μου το μπλογκ; Θα δείξω τις ταινίες;
Θα δείξω τους φίλους μου από το Facebook ή τους φίλους μου που είναι σκόρπιοι και βαδίζουν με κυνισμό στη μεταμοντέρνα ζωή με μηδενιστική διάθεση;
Δε θέλω.
Άραγε οι γονείς μου είχαν τέτοια άγχη; Δε νομίζω.
Άραγε οι γονείς μου έβλεπαν τους παππούδες μου σαν ανεξάρτητους ανθρώπους εκτός από γονείς;
Άραγε τι θα μείνει στη ζωή μου για να θυμούνται για μένα οι δικοί μου άνθρωποι, όπως θυμάμαι εγώ γι αυτούς;
Ίσως αυτός είναι ο λόγος που έχω ασχοληθεί με όσα ασχολούμαι και θα ασχοληθώ με όσα ακόμα νιώσω την ανάγκη ή την αγάπη, ίσως γι αυτό μαζεύω τα μικροαντικείμενά μου ή προσπαθώ να δώσω εικόνα στις ιδέες μου, να κρατήσω τουλάχιστον εγώ τους ανθρώπους που θέλω να αφηγούμαι ιστορίες γι αυτούς, αυτούς που δε θέλω να τους ξεχάσω ή να ξεχαστούν σε σχέση με τη ζωή μου, τα κομμάτια μου, τα παζλάκια μου.
Ίσως ευτυχία είναι να φτιάξουμε εμείς τα άλμπουμ που θα θέλαμε να δουν τα παιδιά μας όσο προλαβαίνουμε.

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ.





















Σε λίγες μέρες είναι η γιορτή της μητέρας και βρίσκω ευκαιρία να γράψω μια σχετική σκέψη.
Όποιοι διαβάζουν τις Ιστορίες ή με γνωρίζουν προσωπικά, έχουν καταλάβει πως έχω αδυναμία στη μαμά μου.Και αυτό είναι -για μένα- ένα αίσθημα πολύ σπάνιο. Της αδυναμίας.
Σας παραθέτω εδώ δύο κείμενα στα οποία μιλάω για αυτή.


Θέλω να πω πως αυτό το αισθημα σε μένα δεν υπήρχε πάντα. 
Δεν είχα αδυναμία στη μαμά μου όταν ήμουν μικρή. 
Την αγαπούσα πάντα, αλλά ένιωθα είτε πως ήταν απόμακρη ή αυστηρή ή με κούραζε κλπ.
  Θυμάμαι μια μέρα που ήμουν πολύ μικρή και της είχα πει πως είναι κακιά μαζί μου, μου απάντησε με μια ιστορία που έλεγε πως ήταν κάποια που έπλενε δυο πολύ βρώμικα ρούχα. Το ένα το έτριβε με όλη της τη δύναμη και το άλλο ίσα που το μούλιαζε. Με ρώτησε τότε: ποιό ρούχο αγαπάει πιο πολύ;
  Ετσι λοιπόν, είμαι πολύ ευτυχισμένη. Γνώρισα έναν άνθρωπο σταδιακά, μεγαλώσαμε μαζί και φτάσαμε στο σημείο όπου θέλουμε η μία την παρέα της άλλης. Δώσαμε χρόνο στη σχέση μας και αυτό, με πάτημα ισχυρών εγωισμών. 
   Κάτι που έλεγα σαν εξυπνάδα όταν μαλώναμε είναι πως «έγινες μαμά τη μέρα που κι εγώ έγινα κόρη, οπότε να μη μου το παίζεις εξουσία». Γιναμε αυτές που είμαστε η μία για την άλλη.
  Ενα άλλο πράγμα που θέλω να πω με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, είναι ακριβώς πως «μητέρες» δεν είναι απαραίτητα οι γυναίκες που μας έχουν γεννήσει.
  Και εδώ για παράδειγμα θα πάρω τη γιαγιά μου, η οποία δεν έχει κάνει δικά της παιδιά, αλλά μας μεγάλωσε και μας φρόντισε με το παραπάνω. Από τις τρεις γιαγιάδες μου -που γνώρισα μέσα από ιστορίες- γνώρισα τις δύο αυτοπροσώπως και τη μία έχω την τύχη να τη χαίρομαι ακόμα. 
Σκέφτομαι λοιπόν πως τη γιορτή αυτή θα έπρεπε να γιορτάζουμε και όλες αυτές τις γυναίκες-μητέρες που μας μεγαλώνουν σαν δικά τους παιδιά και στο μυαλό μου έρχονται κάποιες δασκάλες μου.

   
  Εχω νιώσει πολύ ελεύθερη στο να νιώθω ότι αγαπώ από επιλογή ανθρώπους με τους οποίους έχω σχέσεις αίματος. Από μια ηλικία και μετά η απόστασή σου από τις ανάγκες και από τους ανθρώπους είναι τέτοια, που μπορείς να κρίνεις πόσο σε σέβονται, σε νοιάζονται και αντίστοιχα πόσο και πως θέλεις να ανταποδίδεις εσύ σε αυτούς.Νιώθω ευγνωμοσύνη για όσα είχα και για τους ανθρώπους που είχα και έχω «κοντά μου» και δε θα σταματήσω να το λέω, γιατί πιστεύω πως είναι η πηγή της ευτυχίας. Παρά τις όποιες διακυμάνσεις και κεφάλαια στη ζωή μου, έχω βιώσει απόλυτη δοτικότητα και αγάπη και νιώθω το πιο τυχερό παιδί στον κόσμο. Δεν θα άλλαζα ποτέ τίποτα.Δεν είναι λίγο ένας άνθρωπος να σου αφιερώνει τη ζωή του και να σε βοηθάει να μεγαλώσεις, παραμερίζοντας τη δική του για όσο το χρειάζεσαι.Ακούγεται πολύ απλό και ίσως μελοδραματικό, αλλά ας σκεφτεί κανείς πως είναι να έχεις την ευθύνη ενός μικρού ανθρώπου.

Μια μεγάλη αγκαλιά στη μαμά μου.

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

ΓΛΥΚΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΑΝΑ ΣΑΝ ΚΑΡΑΜΕΛΑ.


Τα αγόρια με τα χρυσά μάτια.
Τα αγόρια με τα μάτια φτιαγμένα από κοπίδι.
Τα αγόρια με τη στραβή βλεφαρίδα στην άκρη.
Τα αγόρια με τα μισά χαμόγελα.
Τα αγόρια που χαρίζουν ολόκληρα χαμόγελα.
Τα αγόρια που κοκκινίζουν στο πλάι του προσώπου, σαν μικρά παιδιά σε πάρτυ.
Τα αγόρια που χορεύουν χωρίς να τους ενδιαφέρει αν είναι καλά ή όχι στο χορό.
Τα αγόρια που λένε ιστορίες.
Τα αγόρια με την ελίτσα στο πρόσωπο.
Tα αγόρια που αγαπάνε τα κορίτσια.
Τα αγόρια που είναι ευγενικά.
Τα αγόρια που μοιάζουν με ποπ κορν και έχουν γεύση καραμέλα.
Τα πουκαμισένια, τα πουπουλένια αγόρια.

Αχ.


Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

TAKE THE MONEY AND RUN.

























Πάλι ήρθε η ΔΕΗ.
Kαι το τηλέφωνο-ίντερνετ.
Και τα κοινόχρηστα.
Καιρός για το ενοίκιο.

Πάμε να κάνουμε ταινίες και βουτιές στη θάλασσα.

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

ΟΙ ΚΑΥΛΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ.

42/365 | Flickr - Photo Sharing!


Πιο ανώμαλη από ποτέ. 
Είναι κάποιες στιγμές που είναι τέλειες.
Άυπνη σε μανία.
H καλύτερη χορεύτρια που γεννήθηκε ποτέ.
Τα εμπόδια γίνονται χορογραφία και το σπίτι παρτενέρ.
Αλλοι είχαν φανταστικούς φίλους, εγώ είχα φανταστική ζωή.



Χέρι πιάνει χέρι, το χαιδέυει, το νιώθει, αγκαλιάζει πλάτη, 
μακρύ χέρι, χέρι που αγαπάει,
 χέρι με χιούμορ,δαχτυλάκια περπατητές, μπαλαρίνες, χέρια που φλερτάρουν, 
χαίδεύουν κεφάλι σαν να μην το έχουν ξαναδεί, το γοητεύουν, τραβάνε μαλλί, τους αρέσει κομμένο, 
κατεβαίνουν και χαιδέυουν σώμα, κολλάνε το σώμα στον τοίχο, 
το τυλίγουν, το σώμα γίνεται ένα με τοίχο,
 ο τοίχος αγκαλιάζει σώμα, το παγώνει.

Γκρεμίζομαι στο πάτωμα.
Είμαι χαρούμενη.