Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

ΧΑΜΕΝΗ ΣΤΟ ΜΑΤΡΙΞ.

Γυρνούσα σήμερα σπίτι και μόλις μπήκα σκέφτηκα ότι όταν ήμουν 10 χρονών είχα σχεδιάσει ένα χώρο στο ημερολόγιό μου στον οποίο έλεγα «το σπίτι μου όταν θα είμαι 20». Σήμερα είμαι μεγαλύτερη από 20 και όντως το σπίτι μου μοιάζει με εκείνο που είχα στο μυαλό μου.
Είναι στιγμές που αισθάνομαι σαν να ζω σε μια προσομοίωση πραγματικότητας.
Είμαι στο Matrix, είμαι ένα avatar από τα πολλά που κάποιος έφτιαξε δοκιμαστικά και βιώνω κάτι με αρχή και τέλος.
Αποκλείεται να είναι τόσο γεμάτα όλα και να υπάρχουν.
Τελεολογίες.
Αποκλείεται να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, αποκλείεται το μυαλό να δουλεύει έτσι.
Πιο πολύ η αμφιβολία μου για το αν αυτό είναι που λέμε ζωή, προκύπτει από το ότι δεν μπορώ ποτέ να μάθω (εγώ ή κάποιος άλλος) πώς βιώνει κάποιος άλλος τη ζωή.
Δεν εξηγείται και γι αυτό δυσκολεύομαι να περιγράψω τον προβληματισμό μου.
Είναι σαν βιντεοπαιχνίδι ή ταινία που συναντώ τα ίδια πρόσωπα συνεχώς σε κύκλους ή τα ίδια αισθήματα ή παρόμοιες καταστάσεις, αλλά δεν είναι ποτέ ολόιδιο και πάντα συνδιαστικά κάτι αλλάζει. Αλλο επίπεδο, άλλος γύρος, αλλά οι δράσεις ανακυκλώνονται.
Η σκέψη αυτή δεν είναι νέα φυσικά, αλλά μου ήρθε ξανά καθώς σκεφτόμουν τη διαδρομή-ες μου μέσα στο πέρασμα του χρόνου.
Πολύ πυκνή ζωή με ανθρώπους καρικατούρες να μου έχουν δώσει στοιχεία τους για συνοδία.
Σκέφτηκα πως λόγω τύχης ή επιλογών γνωρίζω ή και είχα/έχω σχέσεις ερωτικές/φιλικές με άτομα που από παλιότερα εκτιμούσα χωρίς να ξέρω τόσο και απλά είχα στο νου μου ή ότι κάποιες καταστάσεις έχουν γυρίσει έτσι που έχουν βρεθεί μπροστά μου άτομα και πράγματα που έκαναν τον κυκλο τους και πιο πριν και στην τελική πως όλα μοιάζουν να ταξιδεύουν έτσι στον κόσμο μέχρι να βρουν τη θέση τους. Και ασχέτως, μοιάζει πως εκπληρώνονται με τη σειρά πράγματα, όνειρα και σκέψεις χωρίς απαραίτητα να είναι στόχοι.
Πολύ τρομαχτικό.
Με γοητεύει ωστόσο, αν αυτό είναι θέμα επιλογών και επιμονής δικής μου.
Ίσως είναι θέμα πίστης στον εαυτό και αγάπης.
Δηλαδή, δεν έρχονται τυχαία, αλλά εγώ πηγαίνω ενστικτωδώς εκεί που θέλω/χρειάζομαι.
Και ίσως γι αυτό απορώ κιόλας.
Γιατί μου συμβαίνει φυσικά, χωρίς να πιεστώ μέσα μου καθόλου.
Δεν ξέρω.
Ήθελα να το μοιραστώ, γιατί πιστεύω δεν είμαι μόνη μου σε αυτό το λαβύρινθο.

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

ΔΙΤΤΟΤΗΤΑ.

Ό,τι κι αν κάνεις
με δυο μάτια πρέπει να το κάνεις
δυο χέρια 
δυο αυτιά
Ό,τι κι αν κάνεις
με δυο μέρη πρέπει να το κάνεις
το ένα που ν' ανοίγει να προσφέρεται
το άλλο που να κλείνει ν' αποσύρεται
το ένα που να ρωτάει πάλι και πάλι
το άλλο που να απαντάει πάλι και πάλι
το ένα που να στερεί να βασανίζει
το άλλο που να πληροί να δωρίζει



Ομηριάδα/ γαλ.μτρφ.Δημήτρη Δημητριάδη

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

ΑΔΩΡΟΝ.



Η προδοσία έρχεται από την υπερβολική προσφορά του ενός προς τον άλλο.

                                                                                                                                  

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

PSYCHOGEORGAPHY.


Οι πόλεις δε σχεδιάζονται ως σύνολα.
Η ανομοιομορφία δημιουργεί μια ασαφή εικόνα.
Ετσι, το μάτι του θεατή πέφτει σε επιμέρους λεπτομέρειες.
Τα παράθυρα,τα μπαλκόνια, τα σπίτια ολόκληρα δημιουργούν σχέσεις μεταξύ τους.
Το ένα ειναι ψηλό, γιατί το άλλο είναι χαμηλό, το μεν μοντέρνο το δε κλασικό, το ένα ογκώδες το άλλο ελαφρύ.
Οι σχέσεις στο χώρο είναι σχέσεις οργανικές.
Το κενό ανάμεσα, οι αποστάσεις των κτηρίων, η πυκνότητα των διαμερισμάτων.
Τα κτήρια των μεσοδιαστημάτων, τα κτήρια που έκλεισαν τη θέα κάποιου, τα κτήρια που χτίστηκαν γιατί υπήρχε ανάγκη στέγης, τα εμβόλημα κτήρια, τα κτήρια που στέκουν μόνα.
Αισθητικοί διάλογοι του παραλόγου.
Τα κτήρια δινουν συμπεριφορές στους ανθρώπους.
Σχέσεις έλξης κι απώθησης.

Μπαλκόνια αντικρυστά που συνομιλούν, υπεροπτικές ανεξαρτητες ταράτσες, ομοιογενοποιημένα γραμμικά πρακτικά τετραγωνάκια, συμβιωτικές γειτονιές ή απρόσωπες μεταμοντέρνες οικοδομές.

THE -LOVE- IDEA.



Εχω μια ιδέα.

Να αγαπάμε αυτά που επιλέγουμε, να επιλέγουμε όσα αγαπάμε, να πράττουμε αγαπώντας, να αγαπάμε και να το εκφράζουμε με πράξεις και να αγαπήσουμε τους εαυτούς και τους Αλλους.
Να μη βλέπουμε κανένα εμπόδιο, μόνο ευκαιρίες.
Να μη βλέπουμε κακία, να κάνουμε εμείς το καλό ανιδιοτελώς.
Αγάπη, αγάπη, αγάπη.
Κινητήρια δύναμη, μπας και πάρει μπρος ο πλανήτης.
Bουμ βουυμ.

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

SHINING CONCRETE.

Είναι οι μέρες πια που όλες οι μπαλκονόπορτες, οι καρδιές και τα παράθυρα είναι ανοιχτά.
Η ζέστη είναι ευχάριστα κυνική σε μια πραγματικότητα που ζέχνει προβλήματα και μιζέρια.
Πασιφίστρια ή χίπισσα δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι με τέτοιο οργανωτικό εγκέφαλο, αλλά η διάθεσή μου αυτές τις μέρες χορεύει ελεύθερα και αισιόδοξα.
Μου θυμίζει νότες πιάνο που χοροπηδάνε γρήγορα ανάμεσα στα δαχτυλάκια.
Το μυαλό χωρίς ρεπό, χαλαρώνει και ανακαλύπτει ομορφιές σε στιγμές και σχέσεις που ο καιρός και οι ανοιχτές πόρτες επιτρέπουν να ιδωθούν καλύτερα.
Τα σπίτια και το μέσα μας είναι θερινά σινεμά και κάποιοι από μας νοσταλγικοί σινεφίλ.
Είμαι στο γραφείο και χαζεύω τριγύρω τα πράγματά μου. Τα αγαπώ όλα.

Μου κάνουν συντροφιά και μου χαμογελούν.
Είναι σαν πόροι του δέρματός μου που μου δίνουν οξυγόνο.
Είναι τόσο τρυφερές αυτές οι λεπτομέρειες της ζωής μας.
Τι τυχεροί άνθρωποι είμαστε που μπορούμε και κάνουμε αυτές τις «πολυτελείς» σκέψεις ή που έχουμε την ευκαιρία επιλογής, βίωσης και διαμόρφωσης καταστάσεων.
Αυτή και μόνο η σκέψη δίνει θετικό πρόσημο στην ύπαρξη μας.

Δε χρειάζεται καμιά ελπίδα, το παρόν είναι θετικό και οι άνθρωποι εκεί για να το μοιραστούν.
Τα πράγματά που επιλέγουμε, ο χώρος μας, οι άνθρωποι που είναι κομμάτια του εαυτού μας, ασυνείδητα λένε τόσο πολλά για μας. Αυτή είναι μια αλήθεια που συναντώ συνεχώς μέσα μου.
Κάνω βόλτες και κοιτώ τον κόσμο, αλληλεπιδρώ, χορεύω, πιάνω κουβέντες με γνωστούς-αγνώστους, η ζωή κυλά και τρέχει και η αλήθεια αυτή μένει εκεί, να ανοιγοκλείνει το ματάκι της σαν σε παιχνίδι αναζήτησης της χαμένης ταυτότητας. Σου λέει, στον Αλλο, είναι, όχι σε σένα. 
Και τι όμορφο είναι αυτό.
Η ύπαρξη μέσω του Αλλου.
Όχι απλά άλλου ανθρώπου ή άλλης κατάστασης.
Μιλώ για τη γέφυρα αυτή του Εγώ με το Αλλο.
Εκεί που στην ουσία, τα δύο απόλυτα και τα άκρα σπάνε και δίνουν ραντεβού στη μέση.
Στο σημείο αυτό το συγκινητικό, το ενωτικό, το κοσμικό.


Τι πιο ερωτικό από την ίδια την ύπαρξη;
Όλα αυτά βέβαια, ακούγονται ίσως χαμένα σε αστρικά ταξίδια και αφελείς ρομαντισμούς.
Ίσως. Αλλά εγώ νιώθω πιο γεμάτη και ευγνώμων στη σκέψη όλων αυτών.
Τι υπέροχο αίσθημα να νιώθεις ευγνωμοσύνη για τη ζωή σου.
Αλλωστε, είναι δεδομένη;



Σπανίζουν οι άνθρωποι που τολμούν να αγαπούν και να αγαπιούνται.

~

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

ΕΝΑ ΑΓΡΙΜΙ.


Σπίτι μαμάς, μια φορά το μήνα μένει εκεί.
Η μαμά μαγειρεύει κάτι πρόχειρο αλλά δεν τρώει, μόνο καπνίζει και μονολογεί.
Εκείνη κοιτάει το πιάτο και μασουλάει κουνώντας το κεφάλι.
Κάθε μήνα το ίδιο.
Αφήνει μερικά πράγματα, όπως τα σκυλιά κατουρούν την περιοχή τους.
Αναρωτιέται αν η μαμά τα παίρνει χαμπάρι.
Δεν διακινδυνεύει να ρωτήσει.
Κάνει ένα γρήγορο μπάνιο και φεύγει.
Η πολυκατοικία της βρωμάει καμμένο φαγητό.
Κοπανάει την πόρτα, μπαίνει στο ασανσέρ.
Κάθε φορά που μπαίνει σε μικρά ασανσερ με χαμηλό ταβάνι, το σώμα της παγώνει και κοιτάζει μόνο το πάτωμα.
Ρίχνει μια κλεφτή ματιά πριν φύγει στον καθρέφτη, αλλά δεν της αρέσει αυτό που βλέπει.
Νιώθει βρωμερή, τα μαλλιά της ηλεκτρίζονται παντού, νιώθει σαν να είναι Κυριακή και τη σιχαίνεται αυτή τη μέρα.
Νιώθει πως έχει συνάχι.
Νιώθει πως όσο περπατάει έξω θέλει να σύρει το χέρι της σε όλους τους τοίχους και να ματώσει μέχρι να ηρεμήσει μέσα της.
Είναι σαν αγρίμι, σκέφτεται.
Θέλει να βγάλει όλα αυτά τα πλεχτά ρούχα και το κωλομπουφάν. Την πνίγει.
Από μικρή την τσιμπάνε και της κοκκινίζουν το σώμα αυτά τα ρούχα αλλά ακόμα τα φοράει- και τα ζιβαγκο, που είναι θηλιά στο λαιμό.
Δε θέλει να γυρίσει σπίτι.Και πού να πάει;
Σε κάθε διαδρομή αυτή η απορία κάνει τους κύκλους της.
Όσο κάνει κύκλους αυτή γύρω από το τετράγωνο μην ξέροντας αν θέλει να μπει ή όχι.
Δεν έχει λεφτά να πάρει κι ένα μπουκάλι κρασί που θα ήθελε.
Σκατά.
Σπίτι έχει απόλυτη ησυχία.
Τρομαχτικό.
Δεν έχει πολλά έπιπλα κι έτσι ό,τι ήχο κι αν κάνει ακούει ηχώ.
Γι αυτό δεν κινείται πολύ.
Ετοιμάζει το νερό για το μπάνιο.
Στέκεται κάποια ώρα και κοιτάζεται στο τζάμι του παραθύρου.
Το σώμα της έχει αλλάξει, μπορείς να πεις πως είναι γυναίκα πια, μονολογεί.Και ποιός θέλει να μεγαλώσει;
Αντί να πλυθεί ξαπλώνει και χαιδεύεται.
Δε νιώθει τόσο μόνη τώρα.
Δε νιώθει τώρα.
Eρωτεύεται στον ύπνο της.
Μόνο μόνη της.
Μόνο τον εαυτό της.
Νιώθει το μυαλό της να πάει να εκραγεί.
Ξυπνάει και δεν μπορεί να σηκωθεί.
Βαριέται, μένει λίγο ακόμα με το μάγουλο ζαρωμένο στο μαξιλάρι.
Κάθε φορά που ξυπνάει έχει άλλο πρόσωπο.
Το βρακί της είναι στις γάμπες.Από πότε κοιμάται σαν νεκρή;
Σηκώνεται και μπαίνει για μπάνιο με κρύο νερό.

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

PLAY DEAD.

Είμαι στη Θεσσαλονίκη για λίγες μέρες. Σημαντικές μέρες για εδώ, αλλά και ουτοπικές για την πιεσμένη μου Αθηναΐκή πραγματικότητα. Γυρνώ ξημέρωμα στο σπίτι της γιαγιάς μου και όλοι κοιμούνται. Η αντανάκλαση από το φως που ανάβω, στη μπαλκονοπορτα της βεράντας, δημιουργεί πολύ νοσταλγική αισθητική μέσα στη σιωπή. Πατάω στις μύτες να πιάσω τα βιβλία μου και να πάω στο δωμάτιο, με φόβο μην ξυπνήσει κανείς, και παρατηρώ τη φιγούρα μου στο τζάμι. Είμαι σε ένα σπίτι που δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου όσο το θυμάμαι. Είμαι σε ένα σκηνικό θεατρικό, θαρρείς.
Τί θα γίνει αν αυτό αλλάξει;
Πώς θα λειτουργώ αν αλλάξει αυτός ο χώρος που υπάρχει πριν γεννηθώ εγώ;
Γιατί να συμβαίνουν αυτές οι αλλαγές;
Πώς μπορώ να το σταματήσω και να παγώσω τη ζωή έτσι όπως είναι τώρα, ετσι όπως ήταν πριν, έτσι όπως ήταν όλοι ευτυχισμένοι;
Με πιάνει ασφυξία και άγχος, κλείνομαι στο δωμάτιό μου.
Τί θα κάνω;
Πνίγομαι στο φόβο τέτοιων αλλαγών.
Τί θα γίνει αν δεν υπάρχει το πατρικό μου;
Τί θα γίνει αν η αδερφή μου πιασει δικό της σπίτι;
Τί θα γίνει το μαγαζί της μαμάς μου;
Τί θα γίνει το σπίτι των παππούδων;

Τί θα γίνω εγώ αν δεν υπάρχουν αυτά;
Δε θέλω να κάνω καμία αρχή. Κάθε αρχή είναι ένας πόνος τέλους.
Κάθε γέννα είναι πόνος, ο πόνος του ότι το παιδί είναι θνητό.
Δε θέλω σπίτι στην Αθήνα, δε θέλω δική μου οικογένεια, δε θέλω αλλους φιλους, δε θέλω ζωή στο εξωτερικό, δε θέλω έρωτες, δε θέλω ευτυχίες, δε θέλω ζώα, δε θέλω υλικά αγαθά.
Δε θέλω να πεθάνω.
Ας κάνoυμε μόνο ταινίες που θα μείνουν για πάντα στο χρόνο αγέραστες.

Πώς αλλάζουν οι ζωές των ανθρώπων μέσα σε λίγα χρόνια και πώς παράλληλα τα ίδια είναι αθάνατα.
Καμιά φορά ή κάθε φορά, επιστρέφω στην ίδια ριζική σκέψη. Σε όλα υπάρχει μια πηγή, μια ιδέα.
Όλα έχουν την ίδια αρχή και καταλήγουν στο ίδιο. Ο ίδιος λόγος και ο ίδιος σκοπός.
Φοβερή αυτή η φύση του ανθρώπου τόσο βασισμένη σε κεντρομόλες ή φυγόκεντρες δυνάμεις. Φοβερά σολιψιστική και ταυτόχρονα κοινωνική φύση.
Όλες αυτές οι λέξεις είναι σκουπίδια ή και θησαυροί.
Όλα είναι μια γη με δύο πόλους: έλξης και απώθησης.
Όλα είναι παράδοξα και αντιφατικά. Ακόμα κι όσα γράφω- ή μάλλον, ειδικά αυτά.
Και τί μπορούμε να κάνουμε γι αυτό; Να το απολαύσουμε;

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Ο ΖΑΝ ΠΩΛ ΣΑΡΤΡ ΤΗΣ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ.


ένα τέτοιο αίσθημα
Περπατώ νύχτα κατεβαίνοντας από την Κλαυθμώνος για να πάω σε κάποιο πάρτυ. Βαριέμαι αλλά κρατιέμαι δραστήρια έναντι θλίψης. Κλασσικά αργοπορημένη, τρέχω να προλάβω με χίλιες σκέψεις να τρέχουν μέσα μου να προλάβουν τα δικά τους. Σε μια γωνία το βήμα μου σταματά απότομα και μέσα γινεται καραμπόλα, όταν ένας άνθρωπος γύρω στα 50-60 περνά από δίπλα μου σκεπτικός. Τον κοιτάζω ακόμα κι όταν συνεχίζει τη διαδρομή του για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να χαθούμε. Το βήμα μου πιο αργό με οδηγεί στο στόχο αλλά το μυαλό μου σαν από αυτοκινητιστικό έχει μείνει στη σκηνή του ατυχήματος. Ποιός ήταν αυτός ο γοητευτικός άνθρωπος; Γιατί τον νιώθω τόσο δικό μου; Είναι ο ίδιος άνθρωπος που αγαπώ τόσα χρόνια;Τί σκεφτόταν άραγε; Γιατί με ελκύει τόσο πολύ; Γιατί μου θυμίζει καθηγητή μου;
Προσπαθώ να ανακαλέσω το πρόσωπό του και ετσι παίζω το βίντεο των δευτερολέπτων συνάντησης ξανά και ξανά μέσα μου. Μου θυμίζει τον Σαρτρ. Πιθανότατα δεν έχουν καποιο κοινό χαρακτηριστικό, αλλά ο αέρας του μου θυμίζει αυτον. Μου ξυπνάει εικόνα Παρισιού και μου λείπει πάρα πολύ αυτό το ψυχικό άνοιγμα. Ήταν σαν να είχα ένα μπαλονι μέσα μου και να με άγγιξε καθως πέρασε από διπλα μου με κάτι αιχμηρό. Ούτε που το κατάλαβε. Νιώθω πως το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να πάω να ζήσω για πάντα σε ένα μικρό και ήσυχο ψηλό διαμέρισμα στο Παρίσι με πολλά βιβλία, χωρίς διαδικτυακή κοινωνική ζωη. Νιώθω πως θέλω να κάνω μια επιστροφή σε ένα παρελθόν που δεν γνώρισα ποτέ ως ενήλικη και σε ένα μέλλον που δεν θα μπορέσω να γνωρίσω. Νιώθω πως ένας άνθρωπος με όλα αυτά τα χαρακτηριστικα που του έδωσα στην εξιδανίκευση του, είναι ο μόνος σύντροφος για το βίωμα μιας τέτοιας ζωής. Φουλαρισμένης στην ουσία.

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

MALEFICENT (κριτική)

  Χθες, είδα την Maleficent και έχω την ανάγκη να γράψω για αυτήν την ταινία. Αρχικά να πω πως από τη στιγμή που ανακοινώθηκε ότι θα βγει, προετοίμαστηκα ψυχολογικά για ένα δυνατό σοκ. Το τρέηλερ, καθηλωτικότατο, με την Angelina Jolie να τρομάζει με την ομορφιά της και τη Lana del Rey να σε κάνει να τρελαίνεσαι που θα ακούσεις το Once upon a dream σε σύγχρονη εκτέλεση. Οι φόβοι μου άρχισαν να αυξάνονται με τον καιρό. Μήπως δεν πρέπει να το δω γιατί θα μου στιγματίσει για πάντα το αγαπημένο μου παραμύθι; Μήπως θα μου χαλάσει το μύθο που έφτιαξα για τη Μαγκούφισσα;  Θα είναι μια τρολλιά της Disney μόνο με εφέ και θα καταστρέψει το παραμύθι που αγαπήσαμε; Αχ, τόσο άγχος. Αποφάσισα, έτσι, ότι αυτή η εμπειρία μου θα είναι απόλυτη και τίποτα δε θα μπει στη μέση να μου το χαλάσει. Επέλεξα να το δω σε 3D -που είχα δει μόνο μια φορά πολύ παλιά, και έμεινα σαστισμένη-, βρήκα την καλύτερη για 'μένα θέση στο σινεμά, που δεν ήθελα να είναι φίσκα, αλλά όχι και άδειο και πήγα με την παρέα που ταίριαζε.
 Να πω εδώ ότι όλος αυτός ο πανικός με κατέλαβε γιατί η συγκεκριμένη ηρωίδα που όσοι τη μάθαμε από την ελληνική μεταγλώττιση λέγεται Mαγκούφισσα, είναι η αγαπημένη μου κακιά (μετά έρχεται η  Κρουέλα Ντεβίλ). Η Maleficent ήταν, είναι και θα είναι μια εφιαλτική γοητευτική ενσάρκωση του κακού, που δεν ξέρεις αν τη φοβάσαι περισσότερο απ'όσο σε ελκύει. Μυστηριώδης και αέρινη, παγερή. Ιδιαίτερα χρώματα. έντονη σεξουαλικότητα, δυναμισμός, χιούμορ,ύφος και κινήσεις.
Και όλα αυτά, κατ εμέ πάντα, από την ταινία κινουμένων σχεδίων Sleeping Beauty της Disney.
  Ξεκινώ λοιπόν, λέγοντας ένα τεράστιο μπράβο που επέλεξαν να χτίσουν ολόκληρη ταινία για αυτή την ηρωίδα, γιατί της αξίζει και ένα μεγαλύτερο ΜΠΡΑΒΟ για την επιλογή της Angelina Jolie. Το απόλυτο πάντρεμα ρόλου-ηθοποιού. Δεν νομίζω να μπορούσε να ενσαρκωθεί καλύτερα η Maleficent και η μία έδωσε στην άλλη πάρα πολλά υπέρ. Η Angelina ήταν εξαιρετική και μονοπολούσε το ενδιαφέρον, δε χορταίνεις να την κοιτάς, η ταινία δικαιολογείται πλήρως αν είναι προσωποκεντρική και ο κόσμος της απίστευτης ομορφιάς της με τα τεράστια και έντονα χαρακτηριστικά σε συνδιασμό με το μυστηριακό που έφερε και η ίδια και ο ρόλος, κατάφεραν όχι απλά να κρατήσουν σε αξιοπρεπή θέση την ηρωίδα, αλλά να της δώσουν ποιότητες που σίγουρα θα θέλουμε όλοι να θυμόμαστε όταν θα ξαναδούμε (γιατί εγώ σίγουρα θα το κάνω) το παλιό κλασικό κινούμενο σχέδιο.
Μπράβο, μπράβο, μπράβο.
Για να είμαι δίκαιη, πρέπει να πω περισσότερα, όμως.
  Η ταινία μπορούσε να είναι πολύ πολύ καλύτερη. Κι αυτό γιατί αν εξαιρέσεις την υπέροχη παρουσία της πρωταγωνίστριας και τη φύση του ρόλου, πράγμα που καλούμαστε σε όλη την ταινία να χτίσουμε και να ανακαλύψουμε, όλο το υπόλοιπο που παρουσιάζεται είναι μια γνωστή ιστορία που όμως ακριβώς επειδή όλοι ξέρουμε πως δεν μας ενδιαφέρει όσο η ηρωίδα, κατά τη γνώμη μου, η Ντίσνευ θα έπρεπε να φροντίσει να είναι πιο ενδιαφέρουσα δοσμένη. Οι υπόλοιποι ήρωες είναι εντελώς χλιαροί.Με το ζόρι θυμάμαι την κοπέλα που κάνει την Ωραία Κοιμωμένη ή Aurora, που γλυκούλα μεν αλλά δεν το δέχομαι πως ένα τέτοιο καστ που επέλεξε την Angelina, επέλεξε κι αυτό το κοριτσάκι, γιατί πραγματικά σίγουρα υπάρχει πιο ταιριαστή και ενδιαφέρουσα ηθοποιός για το ρόλο αυτό. Γενικά, οι ήρωες όλοι δευτερεύοντες, όσα συμβαίνουν δεν μας πολυαφορούν αν δε βλέπουμε τη Maleficent.


 Το αίσθημα που έχεις όταν εμφανίζεται είναι ανατριχίλας.
 Τo 3D είναι μια σοφή επιλογή, αφού διάφορα παραμυθιακά στοιχεία έρχονται πιο κοντά και σε ρουφούν στον κόσμο με μεγαλύτερη αμεσότητα. Μερικές σκηνές ήταν σαν ζωγραφικοί πίνακες. Εξαιρετικές εικόνες, μαγικές. Κάποιες άλλες ήταν τόσο ψεύτικες που με ενοχλούσαν.Μεγάλο αισθητικό φάουλ που ρίχνει την ταινία δυστυχώς, οι υπερβατικοί χώροι με τα ξωτικά και τις νεράιδες αλλά ακόμη πιο πολύ τα ίδια τα πλάσματα που είναι τόσο ψηφιακά φτιαγμένα που είναι ενοχλητικά και τελείως ξένα με την αισθητική της ηρωίδας. Οι τρεις καλές νεράιδες, δεν συνδέονται σχεδόν καθόλου με τις αντίστοιχες από το animation και είναι κρίμα, γιατί εμφανίζονται σαν τρεις χαζοβιόλες θείες. Το περιβάλλον λοιπόν και τα πλάσματα είναι πολύ φανερά ψηφιακά, τα πρόσωπά τους μου θυμίζουν μάλλον ένα βοηθό του Χάρι Πόττερ ή τα νέα αποτυχημένα της Pixar/Disney ή φτηνιάρικες κούκλες με μεγάλα κεφάλια.
Η χρωματική παλέτα που χρησιμοποιείται με πετούσε έξω από την ιστορία που ήθελα να παρακολουθήσω. Αυτό που έλεγα και στην/με την αδερφή μου ήταν ότι η Maleficent δεν ταίριαζε με το σκηνικό. Kaι επίσης, πολύ κακώς της φόρεσαν γήινα χρώματα. Ναι μεν, θέλησαν στην ταινία να της δώσουν πιο γήινη ταυτότητα, αλλά δεν είναι μια τυχαία ηρωίδα. Επιμελήθηκαν εξαιρετικά λεπτομέρειες στα κέρατα ή στα χέρια της, αλλά τα ρούχα θα είχαν μεγαλύτερη δυναμική ακόμα αν έμεναν πιστά στο κλασικό επίσημο μαύρο μωβ που φορά τη μέρα που ρίχνει την κατάρα. Όπως επίσης και οι φωτιές της, θα ήταν ωραίο να είναι πάντα πράσινες, όπως όταν θυμώνει και όχι και θερμές. Θα μπορούσε καλύτερα να δεσπόζει σε ένα κενό φόντο αν δεν της έφτιαχναν σωστό σκηνικό. Το περιβάλλον την αποδυνάμωνε σε στιγμές και απορούσα πως είναι δυνατόν να πήρε κανείς τέτοια λάθος απόφαση και να έβαλε την Maleficent σε ένα χίπικο παράδεισο που μόνο trance δεν ακουγόταν. Απομονωμένα το ένα από το άλλο, θα λειτουργούσαν άψογα ενδεχομένως. Ωστόσο, υπήρχαν στιγμές και σκηνές που ο χώρος ήταν φοβερός και τρομερός. Αυτά όλα είναι ειδικές λεπτομέρειες από μένα, που έχω δει το κλασικό εκατομμύρια φορές και το ξέρω απ'έξω, και ίσως δεν τα προσέξει κόσμος. 
  Τα πιο κοινά που σκέφτομαι, είναι προς την ιστορία. Στην ταινία αυτή, μαθαίνουμε ουσιαστικά την ιστορία της κακιάς του παραμυθιού,το πως οδηγήθηκε στην κακία της και στην πράξη ενάντια στο καλό που έχουμε ήδη γνωρίσει και βλέπουμε μια διαφορετική οπτική από τη γνωστή ως προς τον τρόπο που εξελίχθηκε το παραμύθι. Ως προς αυτό είμαι πάρα πολύ θετική. Ήταν μια εξαιρετικά ευφυής ιστορία και προσέγγιση και είμαι πολύ ευτυχής που μετά από τόσα χρόνια εκφράστηκε.
Δε θα χαλάσω την ταινία για κανέναν, προετοιμαζοντας ως προς το περιεχόμενο, αλλά θα πω βασικά πράγματα. Πρώτον, μιλαμε για μια ιστορία έρωτα και προδοσίας. Δέυτερον, βλέπουμε μια αληθινή γυναίκα. Τρίτον, ανακαλύπτουμε πράγματα για τη φύση της αληθινής αγάπης και τον πόνο αυτής. Τέλος, μπορεί να πει κανείς ότι πρόκειται για μια φεμινιστική προσέγγιση ενός παραμυθιού και είναι πολύ ειλικρινής και πετυχημένη και ουσιαστική. Απλά κι ωραία.
Θα σας πω μόνο, ότι από ένα σημείο και μετά - έχει μια φοβερή ανατροπή- έκλαιγα με λυγμούς και μου έδιναν χαρτομαντηλα και δεν μπορούσα να ηρεμήσω. Τέτοιο κλάμα είχα καιρό να ρίξω. Συγκινήθηκα πάρα πολύ και ακόμα το σκέφτομαι.
Δεν με νοιάζει αν όλα τα άλλα ήταν μέτρια σε αυτή την ταινία, θα την ξαναδώ και θα ξανανατριχιάσω και θα ξανακλάψω και θα μου ξαναπέσει το σαγόνι με τη δυναμική γοητεία και το μυστήριο της Jolie.Υπέροχη Maleficent που αγαπάς, θα σ'αγαπώ για πάντα.

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

ΕΝΑΣ ΚΥΡΙΟΣ, ΜΕΡΑΚΛΗΣ.

Είμαι στο λεωφορείο και μπροστά μου κάθεται ένας μεγάλος κύριος, ετών 78, φιλομαθής -ετσι δείχνει έστω- που προσπαθεί να επικοινωνήσει με όποιον βρίσκεται στο δρόμο του. Δείχνει ατημέλητος και φουριοζος, ανήσυχος κάπως, έχει έντονα μαύρα μάτια και άσπρα μαλλιά δεξιά αριστερά πετάνε ενώ κινείται.Καπνίζει, τον είδα έξω να προσφέρει ένα βιομηχανικό σε μια νεαρή κοπέλα που του ζήτησε καπνό. Τον παρακολουθώ σε όλη τη διαδρομή του 220 από την αφετηρία Ακαδημίας μέχρι Φιλοσοφική. Κουβαλά σακούλες με βιβλία αρχαίων ελληνικών και φιλοσοφίας και μιλά δυνατά, λες και θελει να τον ακούσουν όλοι. Είναι πολύ ευγενής και η εικόνα του δημιουργεί παράδοξο με την ένταση που έχει  και την ανάγκη που δείχνει αυτή. Γιατί αυτός ο άνθρωπος ζητά τέτοια επιβεβαίωση; Γιατί θέλει να γνωρίσει τους δίπλα; Αυτός είναι κοινωνικός ή οι υπόλοιποι δεν είναι κοινωνικοί; Μιλάει έτσι με όλους; Ξεκινά κουβέντα με την κυρία που έκατσε δίπλα του. Είναι θετικοί άνθρωποι, μιλάνε για τους νέους ανθρώπους με ανοιχτό μυαλό και μάλιστα εκείνος διηγείται χιουμοριστικές ιστορίες απο τη νεότητά του, τη ρωτά πράγματα για κείνη, προσπαθεί να βρουν κοινά σημεία, να επικοινωνήσουν, η κυρία χαμογελαστή και χαρούμενη που γνωρίστηκαν κατεβαίνει Ζωγράφου και τότε ένας άλλος κύριος παίρνει τη θέση της. Ετών 93. Ο κύριος συνεχίζει να αναζητά βλέμμα συμπάθειας και με όρεξη προσπαθεί και με αυτόν. Μιλούν μέχρι το τέρμα. Ο άνθρωπος αυτός μου θυμίζει τον παππού μου.
Είναι στη μέση κατάσταση ενός ανθρώπου με όρεξη για ζωή και ενός ανθρώπου γεμάτου θλίψη. Στο μυαλό μου έστω είναι ένας τρυφερός μόνος άνθρωπος που έχει ανάγκη κοινωνικής συνύπαρξης έστω μεσα από τέτοιες μικρές επαφές.Ζητά να ασχοληθούν μαζί του, να υπάρξει στις ζωές τους έστω για λίγο, να μάθει για άλλους όχι απαραίτητα από ενδιαφέρον, αλλά από ανάγκη να γνωρίσει-να μάθει και ίσως να ανακαλύψει κατι για τον ίδιο. Τον παρακολουθώ γιατι είναι ξεχωριστός. Δεν έπαψε να αναζητά ακόμα , δεν έβαλε κάτω την ψυχική του δύναμη και επιμένει με πίστη στον άνθρωπο, ακόμα κι όταν αυτός φεύγει πιο γρήγορα από το χρόνο.




Αλλά όπως οι σφοδρές χαρές, έτσι και οι βαθιές λύπες είναι βουβές, που θα έλεγε και ο Ντιντερό.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

ΧΩΡΙΣ ΜΠΑΜΠΑ.

Γυρνώντας σπίτι αυτές τις μέρες είδα μερικές σκηνές που έξυσαν τα συναισθήματά μου.
Ενας άντρας βγήκε από μια γωνία κρατώντας την μικρή του κόρη από το χεράκι και μιλούσε μαζί της φιλικά. Η εικόνα αυτή με τσάκισε.
Θυμήθηκα κάθε φορά μετά από κάθε έξοδο,πάρτυ, χόμπι, μάθημα,σινεμά που πήγαινα, που με έπαιρνε ο μπαμπάς μου και ανεβαίναμε σπίτι παρέα.
Και πολύ σπάνια δεν μιλούσαμε.
Λέγαμε τι έγινε, νέα, σκέψεις, γνώμες, ιδέες.
Πολλές φορές μαλώναμε.
Καμιά φορά ντρεπόμουν να γυρνάω με το μπαμπά μου σπίτι.
Καμιά φορά ένιωθα πως δε θέλει να γυρνάει σπίτι μαζί μου.
Και κάποια στιγμή πάψαμε να μιλάμε.
Και μετά όντως, γυρνούσα μόνη μου.
Θυμάμαι μόνο μια φορά που τον κατάλαβα να με ακολουθεί μέχρι να φτάσω σπίτι χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντα.

Είχα γράψει πριν μήνες: Για τον πατέρα μου