Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

ΕΝΑ ΧΡΥΣΟ ΚΥΜΑ.

Τα τελευταία βράδια βλέπω όνειρα κινηματογραφικά.
Ίσως ευθύνεται το άγχος, οι ατέλειωτες στριφογυριστές σκέψεις και το κακό πρόγραμμα ύπνου.
Ωστόσο τα όνειρα αυτά είναι μαγικά με δόση φόβου και μελαγχολίας.
Από τα δυνατά, δηλαδή.
Βλέπω συνεχώς ένα πρόσωπο μέσα στα άλλα.
Ή μάλλον βλεπω πολλά πρόσωπα, αλλά ξεχωρίζω ένα.
Ή ακόμα καλύτερα, θυμάμαι μόνο ένα.
Του πρώτου αγοριού που αγάπησα τόσο.
Το αγόρι με τα χρυσά μάτια που έχω να το δω χρόνια.
Εχω ζήσει μαζί του ελάχιστες στιγμές κι αυτές όχι ιδιαίτερης οικειότητας.
Αλλά τα αισθήματα μερικές φορές δε μετράνε σε χρόνο.
Ούτε η αμοιβαιότητα σε τέτοιες εξιδανικεύσεις μπαίνει εμπόδιο στην ευτυχία κάθε στιγμής που περνάς με τέτοια άτομα.
Που τυχαίνει να τα αγαπάς με το που τα βλέπεις, χωρίς εκείνα να μπορούν να το φανταστούν ή να το μάθουν ποτέ.
Ούτε και μπορείς να τους το εξηγήσεις.
Αφού μόνο τρέλα μοιάζει.
Αλλά αυτό είναι και το υπέροχο.
Πέρασα κάποιο χρόνο πρόσφατα σε ένα νησί χαζεύοντας με απόλυτη ηρεμία τη θάλασσα.
Και στο ταξίδι και στην παραλία.
Ποτέ δεν ήμουν του νερού, αλλά ίσως με τον καιρό γίνομαι.
Ίσως η μόνη εικόνα με την οποία μπορώ να περιγράψω το παραπάνω αίσθημα για εκείνο το ξεχωριστό άτομο, λοιπόν, είναι αυτή.


Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

ΤΡΥΠΙΑ, ΑΔΕΙΑ, ΚΕΝΗ.


Όμως πια μ'έχουν αφήσει τα πολλά χρόνια της ζωής μου ανέλπιστα και δεν αντέχω πια.
Μαραίνομαι χωρίς γονείς.
Δε στέκεται προστάτης μου άντρας κανένας,
αλλά σαν κάποια ασήμαντη ξενοφερμένη
το πατρικό μου σπίτι συγυρίζω
μ' αυτά τα ρούχα
τα αταίριαστα.

[...]
Χτύπα, αν βαστάς κι άλλο, χτύπα δυο φορές.
[...]
Πέθανε η ταλαίπωρη;




Οι πιο ανατριχιαστικοί στίχοι της Ηλέκτρας του Σοφοκλή. 
Σε αυτούς όλη η αγάπη, ο πόνος και το μίσος του κόσμου.
Σε αυτούς, κλεισμένο όλο το έργο.


Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟΥ.

Τον κοιτάζω και δεν μπορώ να περιγράψω το αίσθημα που έχω.
Νιώθω μουδιασμένη σαν να παθαίνω εγκεφαλικό ή έμφραγμα για λίγα δευτερόλεπτα και ξαναξυπνώ.

Μοιάζει με πληρότητα.
Μοιάζει με κάτι που δεν υπάρχει για να οριστεί.
Μοιάζει με κάτι σπάνιο που είσαι τυχερός αν τύχει να νιώσεις.
Στην περίπτωσή μου, είσαι και κάπως άτυχος όμως, γιατί είχες την ίδια τύχη και άλλες φορές και έτσι αυτή τη φορά αυτό το γέμισμα του μέσα, δεν μοιάζει μοναδικό ή νέο. 
Το μέσα είναι φθαρμένο, δεν εμπιστεύεται και φοβάται.
Ξέρω ότι θα τελειώσει, θα φύγει και απλά περιμένω να συμβεί.
Δεν είναι άσχημα χαρακτηριστικά αυτά απαραίτητα.
Απλά σε φρενάρουν μια ώρα αρχύτερα πριν σπάσεις τα μούτρα σου χειρότερα.
Τα ενήλικα χαρακτηριστικά. 
Δηλαδή το τέλος της ορμής.
Η αρχή του υπολογισμού και του ζυγιάσματος, της δεύτερης και τρίτης σκέψης.

Το τέλος του αυθορμητισμού ήρθε σαν απότομο τέλος σε εφηβικό πάρτυ.
Το τέλος του αυθορμητισμού είναι η αρχή του φόβου.
Το τέλος του αυθορμητισμού είναι ο πόνος του πρώτου ψέματος στον εαυτό.
Το τέλος του αυθορμητισμού είναι να τον κοιτάω και να μην μπορώ να κάνω κάτι άλλο.
Όλα συγκρατημένα σε αστικές μη συναποφασισμένες συμβάσεις.

Ίσως η λογική να έχει άδικα συνδιαστεί με τον αποχρωματισμό των αισθημάτων.
Παλεύω να δω αν αυτό είναι λάθος ή σωστό ή καλό ή κακό ή ή ή, αλλά παίρνω απόφαση τον φυσικό και ανθρώπινο διπολισμό μου. 
Δεν θα πάρω καμία απόφαση.
Επιλέγω να μην επιλέξω.
Το μόνο που θέλω είναι να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, το αίσθημά μου και όλα τα άλλα να λείπουν. 

Η λέξη που μου αρέσει να χρησιμοποιώ, αυθυποβολή και τα παιχνίδια με το μυαλό είναι ρουτίνες πια και σιγά σιγά ίσως και να μη λειτουργούν, να μην τα νιώθω.
Ίσως σιγά σιγά να πάψω να αισθάνομαι και πράγματα άλλα. 
Τα πράγματα που φοβάμαι να ονομάσω ή που ρίχνω την ευθύνη στην τύχη πως τα φέρνει, από παθητικότητα στην επιλογή τους. 
Ωστόσο, αρνούμαι να δεχτώ την τόση σκληρότητα στην αυτοκριτική.
Καμιά φορά αυτή είναι ακόμα πιο εύκολη από την αλήθεια.
Κι αυτό είναι το κακό που σου κάνουν οι εμπειρίες. Ή πιο απλά, η επανάληψη.
Μαθαίνεις και άρα δεν είσαι «καθαρός» από όλα αυτά. 
Ψάχνεις πια να βρεις κάτι το άγνωστο με μισό κουράγιο και διάθεση, ενώ το φυσικό θα ήταν να προσπαθείς να γνωρίσεις.
Ψάχνεις να βρεις έκπληξη.
Αυθορμητισμό.
Γέρασες πριν την ώρα σου.
Νιώθω σαν μαμά μεγάλης ηλικίας με μωρά παιδιά που όσο και να θέλω δεν μπορώ να τους προσφέρω τη χαρά που τους αξίζει. Αλλά τα αγαπώ τα παιδιά και με κάνει πολύ δυστυχισμένη να μην μπορώ να παίξω μαζί τους.

Γιατί καλώς ή κακώς, όσο και να ελέγχεις μέσα σου όσα τρέχουν, δεν μπορείς να ξεγελάσεις τα πάντα. 
Και είναι ένας εαυτός σκανταλιάρης και ωραίος που ξεγλιστρά σαν μικρό παιδάκι από όλα τα εμπόδια που βάζουμε. 
Γαμημένα εμπόδια και γαμημένες τούμπες που παίρνουν οι εαυτοί μας και μετά περπατάνε με δεκανίκια.
Μας σακατέψαμε.

Δεν είμαστε έτοιμοι κάποιοι άνθρωποι για κάποιες πραγματικότητες.

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

ΝΑ ΕΚΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ.

Ξαπλώνουμε χωρίς να κάνουμε κάτι, χωρίς να περιμένουμε κάτι.
Είμαι ευτυχισμένη, σκέφτομαι.
Ονειρεύομαι ένα μανιφέστο έρωτα.
Να κανονίσουμε να βγούμε, αλλά χωρίς υποσχέσεις και ελπίδες να περνάμε καλά.
Να βρίσκουμε αφορμές αγγίγματος.
Να φιλιόμαστε με κάθε αφορμή.
Αγάπης ή αποχαιρετισμού ή χαράς ή φόβου.
Στα μάγουλα, στη μύτη,στα μάτια, στο στόμα, στο λαιμό, στα μαλλιά, σε όλο το σώμα και στο μέτωπο.
Να παίρνουμε σχήματα στον ύπνο.
Χωρίς να χρειαστεί να το ξέρουμε ή να το προσπαθήσουμε.
Να μην προσπαθούμε, απλά να κάνουμε.
Να δίνουμε δύναμη ο ένας στον άλλο.
Ακόμα κι αν δεν έχουμε να δώσουμε, να εφευρίσκουμε μαγικά.
Η πρόθεση να δώσεις είναι πλούτος.
Να μη γελάμε με τα αστεία του άλλου, αλλά από χαρά που μοιραζόμαστε χρόνο μαζί του
Να εκτιμάμε κάθε στιγμή που έχουμε χωρίς να σκεφτόμαστε ότι δε θα έχουμε άλλες.
Να μη βάζουμε τίτλους τέλους.
Να μη βάζουμε τίτλους αρχής.
Να μη βάζουμε τίτλους.
Να μην πονάμε ο ένας τον άλλο για να νιώσουμε.
Να κάνουμε όσα φοβόμαστε, γιατί έτσι γινόμαστε πιο ευτυχισμένοι.