Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

ΞΑΝΑ ΕΞΟΥΣΙΑ.


Στην ουσία μισούν τον εαυτό τους 
κι αυτά που κάνουν

αυτά που μέσα τους ποθούν 

και τα καταδικάζουν
από παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει τη δύναμη
αυτός που χτυπάει
 ή αυτός που πονάει
βαθιά μέσα τους θα γελούν αν πεθάνεις
γιατί μισούν αυτό που είσαι 
κι αυτό που κάνεις





Το παιχνίδι της εξουσίας, Στέρεο Νόβα
artwork: Εvie Cahir

LE.



«Ο γκόμενός σου μοιάζει με πατέρας σου», της λένε.

«Ο άντρας μου», διορθώνει αυτή 
και συνεχίζει 
καμαρωτή 
να περπατάει στις μύτες των ποδιών της 
ενώ φεύγει 
μακριά τους.



ΧΗΡΕΣ.


Τις προάλλες στο δρόμο συνάντησα μια αράχνη.
Πλησίαζε μια γιορτή που γινόταν στη χωματερή.
Από μακριά, τα λεπτά και ψηλά της ποδαράκια φαίνονταν σαν να μπλέκονται.
Όμως αυτή, ήξερε πολύ καλά να πατάει σ'αυτά.
Ήξερε να κρατάει το ρυθμό και όποτε χρειάζεται να επιταχύνει, να επιβραδύνει και καμιά φορά να χορεύει κιόλας.



THEN COLOUR.

Το μαύρο χρώμα απαγορεύτηκε.
Έτσι κι εγώ, σαν να μην έχω καμία άλλη επιλογή, πήρα το μεγάλο γαλάζιο σεντόνι, έβαλα μέσα όλα τα ρούχα που είχα και τα έπλυνα σε ζεματιστό νερό μπας κι μπερδευτούν τα χρώματα μεταξύ τους,
Καμία έκπληξη, το καθένα κράτησε το δικό του.
Καμία διάθεση αλλαγής.



Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

ΚΙ ΑΕΡΑ ΣΤΑ ΠΑΝΙΑ ΜΑΣ.

Κάθομαι στο γραφείο μου, όπως παλιά.
Άλλαξα θέση τα πράγματά μου.
Πάλι.
Τα γύρισα από δω, από κει.
Αναποφάσιστη ή απλά έχω καταλάβειπως κοροιδεύω το εαυτό μου και πως το πρόβλημά μου δεν ήταν ποτέ η θέση των επίπλων.
Το γραφείο μπήκε στην αρχική του θέση.
Στο παράθυρο,
Σήμερα συμμάζεψα καθάρισα και έκανα όσες επισκευές μπορούσα για να λειτουργώ με καθαρό μυαλό στη σκηνογραφία μου.
Το κουτάκι μου σε αυτή την πόλη.
Ή και στον κόσμο.
Η ετεροτοπία μου για τους άλλους.


To γραφείο επιτέλους ξανά στη σωστή του θέση.
Νιώθω ξανά σπίτι μου αυτή τη στιγμή που γράφω.
Βέβαια, νιώθω πολυ μελαγχολικά.
Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή για κακό.
Έχω κάτι που με στροβιλίζει.
Όλη μέρα σήμερα ψάχνω εμμονικά ένα σκούρο κραγιόν και ένα λαστιχάκι.
Όχι ότι μου είναι τόσο σημαντικά.
Ούτε πως τα χρειάζομαι.
Βέβαια δεν είναι η σπουδαιότητά τους που τα κάνει αγαπητά ή πολύτιμα.
Ούτε το πόσο αναγκαία είναι.
Από ανάγκες, άλλο τίποτα.
Το μυαλό μου εκεί, να αυθυποβάλλεται.
Κλείνω μάτια και γράφω τυφλά.
Ο αέρας μυρίζει Βερολίνο.
Φυσάει τέλεια.

Σωστή ένταση, σωστή θερμοκρασία, σωστά αρώματα, σωστή ώρα.
Ίσως πήραν νέα λουλούδια οι γείτονες, ίσως κάνουν σεξ οι απέναντι, ίσως το παιδάκι στον πέμπτο έπεσε για ύπνο, ίσως η κυρία με τις γάτες είναι καλύτερα στην υγεία της, ίσως απολαμβάνουν κι άλλοι τον αέρα αυτό στις ταράτσες τους.


Ωραία όλα αυτά και αγαπημένα. 
Ωραίες και οι αλλαγές.
Ωραίες και οι φυγές.
Ωραίες και οι αποφάσεις και οι σκέψεις και όλα αυτά και τίποτα και τα λόγια είναι εύκολα.
Αχ.
Εχω στο μυαλό μου κάποιον μάλλον.
Κι αν δεν είμαι αρκετά γενναία για να τον σκεφτώ, δεν θα φύγει η νεκρίλα από το βλέμμα μου, δε θα φύγουν οι εμμονικές πράξεις αποφυγής.
Αν φέρω στο νου μου όμως αυτές τις στιγμές ή πόσο μάλλον τις ζήσω, είμαι τόσο χαρούμενη.


Να τα βράσω και τα χαμένα κραγιόν και τα λαστιχάκια.
Καλοτάξιδα ας είναι.
Προτιμώ τον έρωτά μου.
Kι ας μελαγχολώ.
Τουλάχιστον απολαμβάνω τα μοσχοβολιστά αεράκια.
Αυτά κι αν είναι εμπειρίες.