Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ, ΜΟΥ ΕΙΠΕ.


-Θα με αφήσεις ποτέ να αγαπήσω κάποιον όσο αγάπησα εσένα;
-Όχι, ποτέ. Να αγαπήσεις μόνο περισσότερο.

Αυτή ήταν η κληρονομιά που μου άφησε.
Την κρατώ και δεν ξέρω τι να κάνω.
Κάθομαι σε απόλυτη ησυχία και κλαίω σε απόγνωση.
Νιώθω τόσο χαμένη.
Ξέχασα πως είναι η μοναξιά.
Όλο το δωμάτιο γεμίζει με το πόσο κούφια νιώθω.
Τα κουφαρια ειναι για να θρηνουνται και οχι να θρηνουν.
Δεν μπορώ να σε θρηνήσω έτσι.
Δεν είμαι ο εαυτός μου.

Θέλω να μπορέσω να σε θαυμάσω ξανά, να σε αγαπήσω από την αρχή για όλα αυτά που είσαι και όχι για αυτά που κάνεις.
Κάθε πρωί ξυπνάω με αναγούλες, θέλω να ξεράσω τη φωνή μου για να μην μπορώ να τσακίζω τα παντα με τις άθλιες λέξεις μου, να αφοπλιστω και να μάθω να σε ακούω.
Να ακούω μόνο.
Και μέσα από αυτό, να μαθαίνω γιατί και πώς να σε αγαπάω.
Φοβάμαι.
Δεν έχω ιδέα τι κανω.
Πώς γινεται να μη σου κανω κακο;
Το τυφλό σύστημα με σκοτώνει.
Και σε πήρα και σένα μαζί μου σε αυτό, δήθεν οτι εγώ κατι ξέρω.
Θέλω τόσο πολύ να σου ζητήσω συγγνώμη, αλλα δε βρίσκω τον τρόπο.
Δεν εχω τροπο, δεν εχω λεξεις αλλες, στερεψα.
Σε θυμάμαι να με ακολουθείς και δεν μπορώ να υποστώ τον πόνο των μνήμεων.
Δεν ξέρω τίποτα για αυτή τη ζωή, δεν έχω ιδέα τι κάνω και που παω.
Αλλα πως να σου εξομολογηθω κατι τετοιο;
Το μόνο που θέλω είναι να είμαι συνοδηγός σου και να μη μας ενδιαφέρει ούτε το από που ήρθαμε, ούτε που πάμε.
Ωχ.
Δεν αντέχω άλλο, θέλω να φωνάξω αλλά δεν έχω που να απευθυνθώ.
Θέλω να εξαφανιστώ, να μη με βρίσκει κανεις.
Καταπίνω τις κραυγές μου, τυφλή από τα ηλίθια κλάματα μου.

-Τα κατάφερα
-Όχι ακόμα
-Πονάει ήδη
-Όχι αρκετά



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου